ΤΟ «ΛΙΜΠΕΡΤΥ» ΤΗΣ ΑΣΤΥΠΑΛΑΙΑΣ ΚΑΗΚΕ, ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΠΙΑ.


Ένα από τα ιστορικότερα σκαριά του Αιγαίου και της Ελληνικής Εμπορικής Ναυτιλίας ήταν τα καΐκια τύπου ΛΙΜΠΕΡΤΥ. Με αυτά για πάνω από 100 χρόνια, μεταφέρονταν κάθε είδους εμπορεύματα από τα νησιά προς την ενδοχώρα και αντίστροφα, καλύπτοντας με τεράστια επιτυχία το εμπόριο των νησιών και τις ανάγκες των ανθρώπων τους. Τα ταξίδια του, λόγω του αξιόπλοου του σκάφους ακόμα και στους πιο δύσκολους καιρούς και σε μεγάλες αποστάσεις, γρήγορα επεκτάθηκαν στα παράλια της Τουρκίας και τις ακτές της Ανατολικής Μεσογείου, μέχρι τα τέλη της δεκαετίας του 1950, όπου και άρχισαν να περιορίζονται στο ενδονησιωτικό εμπόριο στο Αιγαίο, λόγω της ανάπτυξης των γρηγορότερων και ανταγωνιστικότερων μεταλλικών σκαφών.

ΤΟ ΛΙΜΠΕΡΤΥ "ΑΓΙΑ ΒΑΡΒΑΡΑ" ΣΤΟ ΣΤΕΝΟ

Ένα τέτοιο ιστορικό σκαρί, ήταν και το Λίμπερτυ ΑΓΙΑ ΒΑΡΒΑΡΑ της Αστυπάλαιας, ένα από τα τελευταία (μάλλον το τελευταίο) που είχαν απομείνει στο Αιγαίο. Παροπλισμένο για χρόνια κάθονταν αγκυροβολημένο στη Μαλτεζάνα, προκαλώντας το δέος των ντόπιων και των τουριστών, με την αρχοντιά, την ομορφιά και το μέγεθος του παραδοσιακού θαλασσοβάπορου. Ήταν αδύνατο να κοιτάς τον κόλπο και να μην σταθεί το βλέμμα σου επάνω του.

Προτάθηκε, να παρθεί από το Δήμο να ανακαινισθεί και να εκτίθεται ως μουσείο της ναυτικής παράδοσης του νησιού, αλλά με συνοπτικότατες διαδικασίες, όπως άλλωστε είχε γίνει και στο παρελθόν με το άλλο ιστορικό καύκι του νησιού, το ΑΓΙΟΣ ΓΕΩΡΓΙΟΣ του καπτα Πέτρου Πετρίδενα, η πρόταση απορρίφθηκε εν τη γεννέση της, όπως απορρίπτεις ένα σουβλατζίδικο ή ένα περιοδικό, έτσι απλά… Οι δήμαρχοι των νησιών της Παροναξίας, που κάνουν αγώνες να περιέλθουν τα ιστορικά σκαριά στους δήμους τους και τα επιδεικνύουν στον κόσμο και στα περιοδικά καυχόμενοι για την ναυτική παράδοση των νησιών τους… μάλλον θα είναι ηλίθιοι.

Κάποια στιγμή, η αξία και η ομορφιά του εκτιμήθηκαν από μια παρέα που το αγόρασαν έναντι ασήμαντου τιμήματος από τον γέρο πια ιδιοκτήτη και καπετάνιο του, για να το μετατρέψουν σε μπαράκι, με την υπόσχεση ότι θα του έχουν ένα τραπέζι και μια καρέκλα, μόνιμα για αυτόν, κάτω από την πλώρη του να κάθετε και να το θαυμάζει… μέχρι να κλήσει τα μάτια του (Κάτι ήταν κι αυτό…). Το έβγαλαν στο γιαλό του Στενού, το στήριξαν πρόχειρα σε βαρέλια και το εγκατέλειψαν. Το ίδιο σκηνικό με τη Μαλτεζάνα, όποιος πέρναγε το μάτι του καρφωνόταν επάνω του, τώρα έξω από το νερό ήταν πιο επιβλητικό.

Μερικά χρόνια αργότερα και ενώ τα ξύλα του σάπιζαν επικίνδυνα, η ίδια παρέα, αποφάσισε να το συντηρήσει. Με την ακμάζουσα λογική της ιδιωτικής πρωτοβουλίας, του μικρότερου κόστους, το  έδωσε σε κάποιον χωρίς ιδιαίτερη πείρα για την διαδικασία του καψίματος των ξύλων και του πετσώματος. Σε μία μέρα θα το έχω κάψει, υποσχέθηκε ο περιστασιακός καραβομαραγκός στους νέους και αδαείς ιδιοκτήτες. Ένα κάρβουνο που ξεχάσθηκε στο σχόλασμα του καραβομαραγκού και όπως υποσχέθηκε, σε μία μόνο μέρα το ιστορικότερο εν ζωή σκαρί του Αιγαίου είχε γίνει στάχτη…

Αντίο ΑΓΙΑ ΒΑΡΒΑΡΑ,

Καλό ταξίδι στις μνήμες μας…

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s