Η ΔΙΑΣΩΣΗ ΤΟΥ ΠΙΛΟΤΟΥ JOHN FOSTER ΣΤΗ ΣΥΡΝΑ ΤΗΣ ΑΣΤΥΠΑΛΑΙΑΣ. 8 ΑΠΡΙΛΙΟΥ 1944


Ο Τζόν Φόστερ, όπως αναφέρεται σε δημοσίευμα της εφημερίδας SUNDAY TELEGRAPH, ήταν σε μονάδα της RAF στη Λιβύη, όταν πήρε εντολή, στις 8 Απριλίου 1944, να πετάξει μαζί με τον συνάδελφό του πιλότο Μπέρτ Λέισι, για να επιτεθούν σε Γερμανικά υποβρύχια, κοντά στο βαθύ της Σάμου. Κατά την επιστροφή τους στη Λιβύη, το αεροπλάνο χτυπήθηκε και ο Λέισι μπόρεσε να το προσθαλασσώσει. Μέσα σε λίγα δευτερόλεπτα το αεροπλάνο βυθίστηκε. <<Εγώ βρέθηκα σε μια αυτόματη φουσκωτή βάρκα>>, αφηγείται στη SUNDAY TELEGRAPH ο Τζόν Φόστερ. <<Ο φίλος μου όμως δεν μπόρεσε να μπεί, είχε τραυματισθεί. Ακόμα θυμάμαι τη φωνή του που ζήταγε βοήθεια. Τον είδα να πνίγεται λίγα μέτρα μακριά μου>>. Τρείς ημέρες πέρασε στη φουσκωτή βάρκα Ο Φόστερ, ώσπου πλησίασε στη Σύρνα. Εκεί τον περίμενε η σωτηρία. Η οικογένεια Μεταξωτού.

<<Τι να πρωτοθυμηθώ από όλα εκείνα που ζήσαμε>> λέει η Μαρία Μεταξωτού, που τότε μαζί με τον άνδρα της, Θεόδωρο, και τον πεθερό της Γιάννη Μεταξωτό, είχαν προσφέρει τις πρώτες βοήθειες, αλλά και το εισιτήριο για να συνεχίσει τη ζωή του ο νεαρός πιλότος Τζόν Φόστερ.

<<Μια ανιψιά μου, η δεκάχρονη Κατερίνα , είδε ένα κόκκινο πανί να επιπλέει στη θάλασσα και ένα χέρι να κουνιέται. Πήρε ο άντρας μου μια βάρκα, πήγε, τον έβαλε μέσα και τον έφερε στο σπίτι μας στη Σύρνα. Το πόδι του κρεμόταν από ένα κομμάτι κρέας. Δεν είχαμε γάζες και φάρμακα, μόνο Σουφλαμίδα είχαμε. Σκίσαμε ένα σεντόνι και το δέσαμε. Όμως δεν γινόταν να τον κρατήσουμε στο σπίτι. Αν μας ανακάλυπταν οι γερμανοί θα μας έκαιγαν ζωντανούς. Όταν μας χτύπαγαν την πόρτα η καρδιά μας πήγαινε να σπάσει. Τον κρύβαμε πότε στις φραγκοσυκιές και πότε στις σπηλιές>>.

Δεν μπορεί να θυμηθεί η κυρία Μαρία πόσο χρόνο έμεινε μαζί τους ο Τζόν Φόστερ. Η κόρη της όμως, Ελένη, λέει ότι σύμφωνα με τις διηγήσεις του πατέρα της, έμεινε περίπου 20 ημέρες. <<Ήρθε μια Εγγλέζικη τορπιλάκατος και τον πήρε έπειτα από σινιάλο που έκανε με μια κονσέρβα ο πατέρας μου, που ήξερε από αυτά, αφού ήτανε στην αντίσταση>>.

Φεύγοντας τότε ο Άγγλος πιλότος, είχε δώσει το δαχτυλίδι των αρραβώνων του, ως δώρο ευγνωμοσύνης, στους σωτήρες του. Στον Θεόδωρο Μεταξωτό, τη Μαρία Μεταξωτού, το αδελφό της Μιχάλη Βεργούλη <<που μια νάρκη τον τίναξε στον αέρα λίγο πριν τελειώσει ο πόλεμος>>. Όταν συναντηθήκαμε κοίταξε τα χέρια μου για να δει το δαχτυλίδι>> λέει η κυρία Μαρία, <<όμως το είχαμε προσφέρει τάμα στην Παναγία την Πορταϊτισσα, για τη ζωή του. Πήγαμε αλλά δεν το βρήκαμε, ήθελε να το δώσει στην κόρη μου>>.

  • Εφημερίδα SUNDAY TELEGRAPH, 4 Νοεμβρίου 1995.
  • Εφημερίδα ΤΑ ΝΕΑ, 7 Νοεμβρίου 1995.

Ο Τζόν Φόστερ, από το 1995 που ξαναήρθε για πρώτη φορά στην Αστυπάλαια, επικοινωνούσε κάθε χρόνο με την οικογένεια Μεταξωτού. Εδώ και 3 χρόνια δεν έχει επικοινωνήσει.