Η ΙΤΑΛΙΚΗ ΑΕΡΟΠΟΡΙΑ ΣΤΙΣ ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΕΙΣ ΤΗΣ ΔΩΔΕΚΑΝΗΣΟΥ


ΙΤΑΛΙΚΑ ΑΕΡΟΠΛΑΝΑ ΣΤΗ ΔΩΔΕΚΑΝΗΣΟ

Με την έναρξη του πολέμου, 10/06/1940, στις περιοχές του Αιγαίου που ελέγχονταν απο την Ιταλία (Δωδεκάνησος), ένα μέρος, για την Ιταλία, εντελώς εκτεθημένο και απροστάτευτο στο εμπόλεμο περιβάλλον του (Κρήτη, Μέση Ανατολή, Κυρηναϊκή) και που δεν είχε ποτέ ιδιαίτερη στρατηγηκή σημασία σε άλλα μέτωπα του Ιταλικού στρατού (Βόρεια Αφρική), οι Ιταλικές δυνάμεις αποκομένες απο την πατρίδα τους, χάρην στην στρατιγηκή επιλογή του αποκλεισμού απο την θάλασσα των συμμάχων, δίνουν την μάχη της επιβίωσης και της δυνατής αξιοπρέπειας.

ΕΠΙΒΙΒΑΣΗ ΣΤΡΑΤΕΥΜΑΤΩΝ ΣΤΟ ΑΕΡΟΔΡΟΜΙΟ ΜΑΡΙΤΣΑΣ - ΡΟΔΟΥ

Οι πιο γνωστές μάχες που ενεπλάκησαν οι Ιταλικές αεροπορικές δυνάμεις του αιγαίου ήταν:

  1. Η αερομαχία στην Punta Stilo (Ιούλιος 1941).
  2. Η ναυμαχία του Πράσινου Matapan (Μάρτιος 1941).
  3. Η επιχείρηση L Tiger, Συντονισμένη αεροπορική επιδρομή εναντίον μεγάλης Βρετανικής νηοπομπής απο την Αλεξάνδρεια (Μάϊος 1941).
  4. Η επιχε’ιρηση Merkur, Κατάκτηση της Κρήτης (απο τους Γερμανούς συμάχους της. Μάϊος 1941).
  5. Η δεύτερη μάχη της Σύρτης. Αεροναυτική σύγκρουση μεταξύ Μάλτας και Λυβίης (Μάρτιος 1942).
ΒΑΣΗ ΥΔΡΟΠΛΑΝΩΝ ΣΤΗ ΔΩΔΕΚΑΝΗΣΟ

Είδη απο τα μέσα του 1942, ημερομηνία καμπή του Β΄Παγκοσμίου Πολέμου, η Ιταλική αεροπορική παρουσία στο Αιγαίο μειώνεται δραστηκά προκειμένου να καλυφθούν ανάγκες σε άλλα μέτωπα. οι μοίρες των τορπιλοβόλων βομβαρδιστικών στάλθηκαν στην κεντρική Μεσόγειο, στον τομέα της Λυβίης, καθώς και για την ασφαλή αποχώρηση των Ιταλικών δυνάμεων απο την Τυνησία στην ιταλία και στη συνέχεια για την κάλυψη της Σικελίας μέχρι την μοιραία ημερομηνία για την Ιταλία, την 8 Σεπτεμβρίου 1943.

ΙΤΑΛΙΚΑ ΥΔΡΟΠΛΑΝΑ ΣΤΗ ΔΩΔΕΚΑΝΗΣΟ

Τα Δωδεκάνησα λοιπόν, αποτελούν ένα δεύτερο μέτωπο πολιορκείας για τις Ιταλικές δυνάμεις. Η απομόνωση απο την Ιταλία και η δυσκολία της επικοινωνίας και του ανεφοδιασμού ήταν ένα στατηγηκά ανυπέρβλητο εμπόδιο για την επίγεια εξυπηρέτηση της αεροπορικής δύναμης. Τα νησιά της Δωδεκανήσου ήταν οχυρομένα απο πολλές αντιαεροπορικές – αντιαποβατικές παράκτιες πυροβολαρχίες του ναυτικού καθώς και απο δύναμη 37.000 ανδρών της μεραρχίας Reggina και διάφορες μονάδες πυροβολικού.

ΜΕΤΑΦΟΡΑ ΜΕ ΙΤΑΛΙΚΟ ΥΔΡΟΠΛΑΝΟ ΣΕ ΝΗΣΙ ΤΗΣ ΔΩΔΕΚΑΝΗΣΟΥ

Σε αυτό το κλίμα περικοπών η Ιταλική αεροπορική δύναμη του Αιγαίου αποκλείστηκε απο κάθε επιχείρηση στις ακτές της Μέσης Ανατολής, περιορίζοντας τις δυνατότητές της στην κατά το δυνατόν αυτοάμυνα. Μόνη εξαίρεση σε όλη τη διάρκεια του πολέμου αποτέλεσαν οι μάχες της Σύρτης, όπου η Ρόδος λόγω της στρατηγηκής της θέσης αποτελεί πύλη και ταυτόχρονα απειλή για τα πλοία που κεινούνται στον κόλπο της.

ΝΑΥΣΤΑΘΜΟΣ ΙΤΑΛΙΚΩΝ ΥΔΡΟΠΛΑΝΩΝ ΣΤΗ ΔΩΔΕΚΑΝΗΣΟ

Κατόπιν οδηγιών της Superaero (Στρατηγικής Διοίκησης Αεροσκαφών) τα σμοίνη της Ιταλικής αεροπορικής Διοίκησης Αιγαίου επιχειρούν σε επίγειους και ναυτικούς στόχους του κόλπου της Σύρτης, διεξάγοντας τον πόλεμο του αεροτορπιλισμού με μεγάλη επιτυχία. Αναγκάζονταν να πετούν σε μικρές ομάδες ήτε μεμονομένα, απροστέτευτα και γνωρίζοντας την ανωτερότητα του εχθρού, προκειμένου να καλύψουν τα πολλά και μεγάλης έκτασης μέτωπα.

ΙΤΑΛΙΚΑ ΒΟΜΒΑΡΔΙΣΤΙΚΑ ΣΤΗ ΔΩΔΕΚΑΝΗΣΟ

Kατά την έναρξη του Β΄Παγκοσμίου Πολέμου η Regia Aeronautica (Ιταλική Βασιλική Αεροπορία) επειχειρούσε απο τη Ρόδο και απο τις τρείς αεροπορικές βάσεις που είχαν κατασευασθεί στο νησί:

  1. Αεροπορική Βάση Μαριτσών Ρόδου.
  2. Αεροπορική Βάση Γαδουρά στην Κάλαθο Ρόδου.
  3. Αεροπορική Βάση Κατταβιάς Ρόδου.

Το 1940 οι ιταλικές αεροπορικές δυνάμεις στην περιοχή της Δωδεκανήσου αριθμούσαν 3 μοίρες μαχητικών CR42, CR32, RO43, και RO44 και 4 σμοιναρχίες βομβαρδιστικών αεροσκαφών S79, S81 και Gant Z.1007 Bis. Τα αεροσκάφη αυτά, που εφορμούσαν απο τα 3 αεροδρόμια της Ρόδου, αποτελούσαν σημαντική απειλή για τον έλεγχο τον οποίο ασκούσε  το Βρετανικό Βασιλικό Ναυτικό στην Ανατολική Μεσόγειο, καθώς και στις Αγγλικές βάσεις της Κύπρου, της Αιγύπτου και της Παλαιστίνης. έτσι σύντομα οι Βρετανοί στράφηκαν εναντίων τους με αεροπορικές επιδρομές.

ΠΤΗΣΗ ΙΤΑΛΙΚΩΝ ΥΔΡΟΠΛΑΝΩΝ ΣΤΗ ΔΩΔΕΚΑΝΗΣΟ

Οι επιδρομέςξεκίνησαν στις αρχές Σεπτεμβρίου του 1940, με την έξοδο του Βρετανικού Στόλου Μεσογείου στην περιοχή του ΝΑ Αιγαίου. Την Αυγή της 4ης Σεπτεμβρίου αεροσκάφη Swordfish απο το αεροπλανοφόρο Illustrius (815 και 819 μοίρες) επιτέθηκαν στη βάση του Γαδουρά,ενώ απο το αεροπλανοφόρο Eangle αεροσκάφη της 813 και 824 μοίρας έπληξαν τη βάση των Μαριτσών. Στον Γαδουρά ο Βρετανικός βομβαρδισμός προκάλεσε την καταστροφή 2 αεροσκαφών S79, ενώ υπέστησαν μεγάλες ζημιές ακόμα 5 βομβαρδιστικά S79, S81, S82 και Gant Z.1007 Bis. Στα Μαριτσά αντίθετα , οι ζημιές των Ιταλών ήταν μικρές στα υπόστεγα και σε εφόδια εδάφους. Τα Ιταλικά μαχητικά CR42 που απογειώθηκαν εγκαίρως κατέριψαν 4 Βρετανικά Swordfish.

ΙΤΑΛΟΣ ΠΟΛΥΒΟΛΙΤΗΣ ΣΤΗ ΔΩΔΕΚΑΝΗΣΟ

Την επιδρομή της 4ης Σεπτεμβρίου ακολούθησε μια άλλη τη νύχτα στις 18 προς 19 Σεπτεμβρίου 1940 στη Ρόδο και στη Λέρο, με τα Βρετανικά βομβαρδιστικά Vickers Welligton της 70ης Μοίρας ορμώμενα απο βάση της Αιγύπτου.

Τον δεκέμβριο του 1940, οι Βρετανικές Δυνάμεις στη Μεσόγειο προτοίμαζαν την κατάλυψη νησιών της Δωδεκανήσου:

  1. Ρόδου, επιχείρηση Cordite.
  2. Καρπάθου, επιχείρηση Armature.
  3. Καστελόριζου, επιχείρηση Mandible.

Aναπάντεχα, στις 20 του ίδιου μήνα η Luftwaffe απέστειλε στη Ρόδο αεροπορικές δυνάμεις προς ενίσχυση της Ιταλικής αεροπορίας στην περιοχή(!). Επρόκειτο για 17 βομβαρδιστικά Heinkell He 111 της II/KG26, μερικά αεροσκάφη αναγνώρισης Junkers Ju 88 D της IF/121 και μεταγωγικά JU 52/3m που μετέφεραν προσωπικό και εφόδια στο νησί απο τη Σικελία. Τα αεροσκάφη αυτά στάθμευσαν αρχικά στο αεροδρόμιο Γαδουρά Καλάθου Ρόδου και σε λίγες ημέρες ήταν έτοιμα για να αναλάβουν τις πρώτες αποστολές.

ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΑ ΓΙΑ ΤΗ ΔΡΑΣΗ ΤΗΣ ΙΤΑΛΙΚΗΣ ΑΕΡΟΠΟΡΙΚΗΣ ΔΥΝΑΜΗΣ

Κατά τον Ναύαρχο Cunningham, καθ’ όλη την 8η Ιουλίου 1940 τα Βρετανικά πλοία δεχόντουσαν εντατικούς βομβαρδισμούς από αεροπλάνα που προέρχονταν από την Δωδεκάνησο και τα οποία επέφεραν μια μόνο σοβαρή ζημιά με πλήγμα στη γέφυρα του εύδρομου GLOUCESTER .

Προσθέτει δε ότι κατά το 1940-41 η Ιταλική Αεροπορία ανέπτυξε εξαιρετική δραστηριότητα πάνω από τη θάλασσα και έδινε την εντύπωση ότι διέθετε αεροπορικά σμήνη που είχαν ειδικά εκπαιδευτεί για επιχειρήσεις κατά πλοίων. Λέγει επίσης ότι η αναγνώρισή τους ήταν εξαιρετικά αποτελεσματική, σπάνια δεν πετύχαινε να εντοπίσει τα Βρετανικά πλοία εν πλω και μετά από 1-2 ώρες έφθαναν πάντοτε τα βομβαρδιστικά.  Πραγματοποιούσαν επιθέσεις από μεγάλο ύψος, περί τα 12.000 πόδια, έβαλαν σε σχηματισμό κάτω από το σφοδρό αντιαεροπορικό πυρ του Στόλου και γι αυτό το είδος επίθεσης η ακρίβεια ήταν πολύ καλή.

Κατά την επιχείρηση που αναφέρθηκε προηγουμένως, κατά τις 5 ημέρες που τα πλοία παρέμειναν εν πλω, το WARSPITE και τα αντιτορπιλικά που το συνόδευαν προσβλήθηκαν 34 φορές μέσα σε 4 ημέρες με ρίψεις 400 βομβών και μόνο από τύχη τα πλοία δεν πλήγησαν. Προσθέτει ακόμα ότι κατά τους πρώτους μήνες του πολέμου οι Ιταλικοί βομβαρδισμοί ήταν οι καλλίτεροι που είδε ο Ναύαρχος, κατά πολύ ανώτεροι των Γερμανικών.  Αργότερα μόνο, όταν το αντιαεροπορικό πυρ του Βρετανικού Στόλου βελτιώθηκε και εκπαιδευμένα σμήνη της Ιταλικής Αεροπορίας είχαν καταρριφθεί από τα Βρετανικά καταδιωκτικά, οι κατά θάλασσα αεροπορικές επιχειρήσεις των Ιταλών ήταν λιγότερο καλές. Στις αρχές του πολέμου, λέει, τα Βρετανικά πλοία αισθάνονταν γυμνά και απροστάτευτα.

Το αίσθημα αυτό δοκίμασαν και τα Ελληνικά πλοία -που διέθεταν μάλιστα πολύ λιγότερο καλά αντιαεροπορικά μέσα.- δεν οφείλονταν όμως στις επιθέσεις των Ιταλικών αεροπλάνων αλλά των Γερμανικών κάθετου εφορμήσεως. Κατά τη διάρκεια του Ελληνο-Ιταλικού πολέμου το Ναυτικό μας είχε αποκομίσει τελείως διαφορετική εντύπωση για τις ικανότητες της Ιταλικής Αεροπορίας.  Είναι όμως πολύ πιθανό τα καλά εκπαιδευμένα σμήνη να τα προόριζαν για τα Βρετανικά πλοία μάχης.

Τελείως αντίθετα με όσα αναφέρονται από τον Ναύαρχο Cunningham είναι αυτά που παρουσιάζονται υπό την έμπνευση της ιστορικής υπηρεσίας του Ιταλικού Ναυτικού. Τονίζεται ότι κατά την επιχείρηση καταδείχτηκε η ακαταλληλότητα της ναυτικής αεροπορικής αναγνώρισης και η ανεπάρκεια της συνεργασίας θάλασσας και αέρα.  Ο Ιταλός Ναύαρχος δεν κρατιόταν ενήμερος των κινήσεων του εχθρού.  Ενώ η συνάντηση έλαβε χώρα σε μικρή απόσταση από τις Ιταλικές ακτές, κανένα καταδιωκτικό δεν εμφανίστηκε για την προστασία των Ιταλικών πλοίων. Τα βομβαρδιστικά που ζήτησε ο Αρχηγός του Στόλου έφθασαν στο πεδίο της μάχης όταν ήταν πια πολύ αργά, σε αντίθεση με τα Βρετανικά τορπιλοπλάνα που επιτέθηκαν την κατάλληλη στιγμή.  Σαν να μην αρκούσαν αυτά, τα Ιταλικά βομβαρδιστικά εκτέλεσαν και ανεπιτυχή επίθεση από παρεξήγηση κατά φιλικών πλοίων, όταν κατά την αποχώρησή τους κατευθύνονταν προς την Μεσσήνη.  Αυτό το τελευταίο έγινε αντιληπτό και από το Βρετανικό αεροπλάνο που τηρούσε την επαφή.

Χωρίς δε να γίνεται ιδιαίτερη μνεία των συνεχών βομβαρδισμών που αναφέρει ο Ναύαρχος Cunningham και οι οποίοι έγιναν και κατά της δύναμης του Γιβραλτάρ, τονίζεται ότι γενικά τα αποτελέσματα της δράσης των Ιταλικών βομβαρδιστικών υπήρξαν πολύ πενιχρά, όπως άλλωστε προκύπτει και από τα αποτελέσματα.

Ο Μουσολίνι όμως είχε σχηματίσει την εντύπωση ότι με αυτή την αεροπορική δράση είχε εκμηδενισθεί το ήμισυ της Βρετανικής ναυτικής δύναμης της Μεσογείου.

ΙΤΑΛΟΙ ΠΟΛΥΒΟΛΗΤΕΣ ΣΤΗ ΔΩΔΕΚΑΝΗΣΟ

ΙΤΑΛΟΣ ΣΚΟΠΕΥΤΗΣ ΧΕΙΡΙΣΤΗΣ ΒΟΜΒΩΝ ΣΤΗ ΔΩΔΕΚΑΝΗΣΟ

ΦΟΡΤΩΣΗ ΑΕΡΟΤΟΡΠΙΛΩΝ ΣΤΟ ΑΕΡΟΔΡΟΜΙΟ ΜΑΡΙΤΣΑΣ - ΡΟΔΟΥ

ΙΤΑΛΙΚΟ ΑΕΡΟΠΛΑΝΟ ΣΤΟ ΑΕΡΟΔΡΟΜΙΟ ΜΑΡΙΤΣΑΣ ΡΟΔΟΥ

ΑΕΡΟΔΡΟΜΙΟ ΜΑΡΙΤΣΑΣ - ΡΟΔΟΥ

ΣΜΗΝΟΣ ΙΤΑΛΙΚΩΝ ΒΟΜΒΑΡΔΙΣΤΙΚΩΝ ΣΤΟ ΑΕΡΟΔΡΟΜΙΟ ΜΑΡΙΤΣΑΣ - ΡΟΔΟΥ
Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s