Ο ΛΕΡΙΑΚΟΣ ΟΜΙΛΟΣ ΦΟΥΣΚΩΤΩΝ ΣΚΑΦΩΝ ΣΤΟ ΦΑΡΜΑΚΟΝΗΣΙ


farmakonisi1
ΤΑ ΜΕΛΗ ΤΟΥ ΛΕΡΙΑΚΟΥ ΟΜΙΛΟΥ ΦΟΥΣΚΩΤΩΝ ΣΚΑΦΩΝ

H IΣΤΟΡΙΑ ΤΟΥ ΦΑΡΜΑΚΟΝΗΣΙΟΥ

Η ονομασία του νησιού, που βρίσκεται πολύ κοντά στα μικρασιατικά παράλια, προκύπτει από την παρουσία φυτών στην επιφάνειά του, τα οποία παρουσίαζαν θεραπευτικές ιδιότητες. Το γεγονός αυτό το είχε, άλλωστε, διαπιστώσει και ο Πατέρας της Ιατρικής, ο Κώος ιατρός Ιπποκράτης, ο οποίος και επισκέφθηκε το νησί, με απώτερο σκοπό την παρασκευή νέων φαρμακευτικών ουσιών.

Κατά κανόνα, όμως, το νησί, όπως και τα γειτονικά του νησιά (Αρκοί, Λειψοί, Αγαθονήσι), αποτελούσε και αποτελεί ένα άγονο και ξερό τοπίο που, κατά την αρχαιότητα, συνιστούσε άντρο πειρατών. Όπως μας αναφέρει και ο Πλούταρχος, από την γειτονική Τραγαία (Αγαθονήσι), πειρατές το 74 π.Χ. έπιασαν και φυλάκισαν τον Ιούλιο Καίσαρα στο νησί.

Κατά την τότε εποχή ήταν σύνηθες φαινόμενο γόνοι καλών οικογενειών, που ταξίδευαν για την Μικρά Ασία, να πιάνονται ως όμηροι και να απελευθερώνονται μετά την καταβολή λίτρων από τις οικογένειές τους. Κατά την κράτηση του νεαρού τότε Καίσαρα (18-20 ετών ), χτίστηκαν και κάποιες κατοικίες για την άνεσή του. Αυτό το μαρτυρούν οι θόλοι (καμάρες), που υπάρχουν δεξιά του λιμανιού. Μετέπειτα, χρησιμοποιήθηκαν σαν αποθήκες από τους πειρατές και σήμερα σαν καταφύγιο για τα αγριοκάτσικα του νησιού.

Τα πολλά ευρήματα στον υποθαλάσσιο χώρο γύρω απ’το νησί μαρτυρούν τη σπουδαία στρατηγική του θέση. Όταν το 1087 περιέρχεται στην μονή της Πάτμου, χρησιμοποιείται για βοσκότοπος της Μονής. Η μοναδική εκκλησία του νησιού, ο Αη Γιώργης, χτίστηκε το 1921. Σημαντική, ακόμη, η χρήση του νησιού, κατά την διάρκεια των δύο παγκοσμίων πολέμων, ως κρησφύγετο για τα ελληνικά πλοία.

Η ΕΚΔΡΟΜΗ ΤΟΥ ΟΜΙΛΟΥ

farmakonisi2

Ήταν Κυριακή 26 Ιουλίου, 10 το πρωί, όταν οι κινητήρες των φουσκωτών «πήραν φωτιά». Το ραντεβού είχε δοθεί στο λιμάνι της Αγ. Μαρίνας και από κει, όλοι μαζί, μια παρέα, θα τραβούσαμε ανατολικά. Προορισμός το καθιερωμένο ετήσιο ραντεβού στο Φαρμακονήσι, εκεί όπου τα «δικά μας παιδιά φυλούν ακόμη Θερμοπύλες», εκτελώντας πιστά το καθήκον τους προς την Πατρίδα. Δεκαπέντε σκάφη με εβδομήντα άτομα να επιβαίνουν σ’αυτά, ανάμεσα μας ο φίλος δημοσιογράφος Πριόβολος Σπύρος και ο πατέρας Μάξιμος. Ο άνεμος στα τέσσερα μποφόρ κι’ εμείς, αφού έχουμε εξασφαλίσει την  απαιτούμενη άδεια από την αρμόδια στρατιωτική υπηρεσία, ώστε να επισκεφτούμε το στρατιωτικό φυλάκιο, ξεκινάμε το ταξίδι μας για το Φαρμακονήσι.

Σε τριάντα λεπτά περίπου  προσεγγίζουμε στο μικρό λιμάνι του νησιού, όπου μας υποδέχεται ο Διοικητής της Μονάδας, στην οποία ανήκει το φυλάκιο, και ο Διοικητής της φρουράς. Ανηφορίζοντας το δρόμο προς το φυλάκιο αριστερά βλέπουμε μια τεράστια, βαμμένη πάνω σε πέτρες, Ελληνική σημαία να μας θυμίζει ότι εδώ είναι Ελλάδα.

Άριστοι, από κάθε άποψη, με το φυλάκιό τους να λάμπει, στην κυριολεξία, μας υποδέχτηκαν με ένα μεγάλο χαμόγελο οι στρατιώτες μας, και όλα εκείνα τα χαρακτηριστικά της φιλοξενίας που διακρίνουν την φυλή μας, ενώ στα πρόσωπα τους η χαρά ήταν περίσσια που ήμασταν εκεί μαζί τους εκείνο το Κυριακάτικο πρωινό.

Κατευθυνθήκαμε προς το μικρό εκκλησάκι του Αη Γιώργη, όπου ο πατέρας Μάξιμος, άνθρωπος της θάλασσας κι αυτός, έψαλλε μια σύντομη λειτουργία και κατεβαίνοντας στο φυλάκιο μοίρασε άρτο σε όλο τον κόσμο. Στη συνέχεια το λόγο πήρε ο Διοικητής της Μονάδας, ο οποίος μας ευχαρίστησε για την επίσκεψη μας, και για το δώρο που προσφέραμε στους στρατιώτες, και προσέφερε στον όμιλο μας την εικόνα της Παναγιάς του Κάστρου. Ο  πρόεδρος του ομίλου μας ευχαρίστησε κι αυτός με τη σειρά του τον Διοικητή και το προσωπικό, και προσέφερε μια αναμνηστική πλακέτα του ομίλου μας.

Η ώρα όμως πέρασε γρήγορα και ευχάριστα και ηρθε η ώρα της επιστροφής. Το ευχάριστο και δροσερό μελτεμάκι του Αιγαίου μας συνόδεψε, κάνοντας το μικρό μας ταξίδι μέχρι τη Λέρο «ενδιαφέρον». Η  επίσκεψή  μας στο Φαρμακονήσι είχε σαν σκοπό να καταλάβουν αυτά τα παιδιά ότι εκεί «μπροστά» δεν είναι μόνα τους. Αντικρύζοντας το Φαρμακονήσι από τη Λέρο αναβιώνουμε όλα αυτά τα συναισθήματα που μας δημιούργησαν οι εικόνες που είδαμε εκεί, και  τώρα πλέον γνωρίζουμε ότι εκεί υπάρχουν πραγματικοί λεβέντες που εκτελούν πιστά το χρέος τους στην Πατρίδα χωρίς να τους επηρεάζουν οι όποιες δυσκολίες, και «αυτοί» ξέρουν πως, αν χρειαστεί, εμείς θα είμαστε πάλι εκεί μαζί τους.

farmakonisi3
ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΜΟΣ ΣΤΟ ΣΤΡΑΤΟΠΕΔΟ ΦΑΡΜΑΚΟΝΗΣΙΟΥ ΜΕ ΤΟΥΣ ΑΚΡΗΤΕΣ

Παιδιά καλή αντάμωση …

Ε-ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ RIB AND SEA

Advertisements

ΠΑΧΟΣ ΝΙΚΟΛΑΟΣ: O ΦΩΤΟΓΡΑΦΟΣ ΤΗΣ ΔΩΔΕΚΑΝΗΣΟΥ


ΝΙΚΟΣ ΠΑΧΟΣ ΦΩΤΟΓΡΑΦΟΣ ΤΗΣ ΔΩΔΕΚΑΝΗΣΟΥ
O NIKOΣ ΠΑΧΟΣ ΣΗΜΕΡΑ

Κυρτωμένος από τα χρόνια, αλλά με τη ζωντάνια του αιώνιου έφηβου, ο Αντώνης Πάχος, o παλαιότερος φωτογράφος της Δωδεκανήσου με το τεράστιο υλικό, που καλύπτει την περίοδο από την ιταλική Κατοχή, το Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο μέχρι τις μέρες μας, αποτελεί μια ζωντανή κιβωτό ιστορικής μνήμης.

Από τον προπάππο του μέχρι τον παππού και τον πατέρα του, ολόκληρη η οικογένεια, με καταγωγή από τη Σύμη, ασχολήθηκε με το εμπόριο. Ο πατέρας του, σε κάποιο από τα ταξίδια του στη Σμύρνη ερωτεύθηκε το φωτογραφικό φακό. Έτσι, αγόρασε την πρώτη φωτογραφική μηχανή της Δωδεκανήσου κι έγινε ο φωτογράφος των νυφών.

«Ήμουνα παιδάκι 10 χρονών, όπου φωτογραφίζαμε, καταστολισμένες, τις υποψήφιες νύφες για τους μετανάστες γαμπρούς στην Αμέρικα. Κυριολεκτικά ονειρευόμουνα τη μέρα, που θα μπορούσα κι εγώ να φωτογραφίσω», λέει ο Αντώνης Πάχος και τα μάτια του «βυθίζονται» στο υπέροχο παρελθόν της νιότης του. Παρ’ ότι έπαιζε βιολί από τα μικράτα του, η φωτογραφία τον συνεπήρε σαν μια τέχνη του μέλλοντος.

Το 1925, χρονιά της γέννησής του, ο πατέρας του άνοιξε το πρώτο επίσημο φωτογραφείο στη Σύμη και το 1928 που ήρθε το ηλεκτρικό ρεύμα, άρχισε να βγάζει πορτρέτα τα οποία μεγέθυναν οι συγγενείς για να δοθούν ως δώρα αβροφροσύνης στα νέα ζευγάρια. Κάθε καινούργιο ζευγάρι είχε απαρεγκλίτως για στολίδι στους τοίχους τα πορτρέτα των πεθερικών από τα σόγια. Αυτή την τέχνη ακολούθησε ο μικρός Αντώνης.

Ο ίδιος ήταν παρών σε όλα τα κοινωνικά γεγονότα του νησιού του κι αργότερα, όταν πάτησε η «γερμανική μπότα» στον τόπο, η οικογένειά του μπήκε στο στόχαστρο των Ιταλών και των Γερμανών.

«Με την κήρυξη του πολέμου, με πλησίασε ένας σύνδεσμος, για να μου προτείνει να βοηθήσω την αντίσταση», θυμάται ο φωτογράφος.

«Αξιοποιώντας το γεγονός ότι είχα το ελεύθερο να μπαίνω στις μονάδες τους και να επισκέπτομαι τα φυλάκιά τους για να τους βγάλω σε αναμνηστικές πόζες, τραβούσα με τρόπο φωτογραφίες που έδειχναν τις στρατιωτικές εγκαταστάσεις, τον βαρύ οπλισμό, τα οχήματά τους. Επίσης, πολύτιμες πληροφορίες μού πρόσφεραν οι ίδιοι οι Ιταλοί, χωρίς να το υποψιάζονται. Τις έβρισκα στα δικά τους φιλμ που μου έδιναν για εμφάνιση και στο φόντο συχνά φαίνονταν πράγματα χρήσιμα στους Συμμάχους», προσθέτει.

Το 1946, μετά την παράδοση της Δωδεκανήσου στους Συμμάχους, εγκαθίσταται στη Ρόδο, όπου δουλεύει ως βοηθός του φωτογράφου Π. Σακελλαρίδη. Από το 1948 με την ενσωμάτωση της Δωδεκανήσου στην Ελλάδα, ο Αντώνης Πάχος θα δράσει στη Ρόδο, όπου έχει ήδη ανοίξει το πρώτο του φωτογραφείο στην πλατεία Κύπρου.

Έγινε ο επίσημος φωτογράφος των διοικητών σε όλα τα συμβάντα. Από το φακό του πέρασαν οι πρωταγωνιστές της δημιουργίας του κράτους του Ισραήλ μέχρι οι πρωθυπουργοί της σύγχρονης Ελλάδας. Η μνήμη του στέκεται στον Κωνσταντίνο Καραμανλή, στον οποίο δίδαξε, όπως αναφέρει, για λίγες ώρες την τέχνη της φωτογραφίας:

«Παρ’ όλο που με «κάρφωσαν» ότι ήμουν αριστερός, ο τότε πρωθυπουργός είπε πως δεν τον απασχολούσαν τα φρονήματά μου, αλλά το γεγονός πως ήμουν καλός φωτογράφος. Έτσι, γίναμε φίλοι, κάλυπτα τις εμφανίσεις του σε όλη τη Δωδεκάνησο. Του έμαθα τα μυστικά του φακού μου», λέει.

Ο Αντώνης Πάχος, παράλληλα, υπήρξε από τους πρώτους Έλληνες παπαράτσι, καθώς η Ρόδος αποτέλεσε «αγκυροβόλιο» πολλών μελών του διεθνούς «τζετ σετ» στα χρόνια του 1960-1970.

«Φωτογράφισα τον Ωνάση με τις παρέες του, τη Μαρία Κάλλας, που είχε αριστοκρατική όψη. Αργότερα έφερε με το γιοτ την Τζάκυ, την οποία επίσης φωτογράφισα. Ζήτησα από τον Τσόρτσιλ να του βγάλω μια φωτογραφία, εκείνος δέχτηκε κι εγώ του τράβηξα ολόκληρο 36άρι. Είχα γνωρίσει από κοντά τον Αλέξανδρο και τη Χριστίνα, καλά και ταπεινά παιδιά. Πάντως, ήταν ωραίος ο Αριστοτέλης Ωνάσης, ένας πραγματικός μάγκας».

Ο Αντώνης Πάχος δεν σταμάτησε ποτέ να εξελίσσεται ως φωτογράφος. Το 1962-63 πήρε μαθήματα φωτογραφίας στην Πράγα και αργότερα η ΕΡΤ τον έστειλε για μαθήματα κινηματογραφίας στο τηλεοπτικό κανάλι RAI της Ιταλίας.        Από τη χειροκίνητη μηχανή και το σκοτεινό θάλαμο, πέρασε στην έγχρωμη φωτογραφία και σήμερα κατέχει τη λειτουργία της ψηφιακής φωτογραφικής μηχανής.

Οι 300.000 φωτογραφίες του που έχουν διασωθεί, στολίζουν μνήμες από ιδιωτικές στιγμές, αλλά και μεγάλα ιστορικά γεγονότα της Δωδεκανήσου. Έχει «φυλακίσει» στιγμές και Ιστορία σε μια απίστευτη συλλογή αρχείου, η οποία έχει αξιοποιηθεί, καθώς η Νομαρχία Δωδεκανήσου έχει εκδώσει ένα καλαίσθητο φωτογραφικό άλμπουμ με τίτλο «Η Ρόδος με το Φακό του Αντώνη Πάχου».

Η Πολιτεία τον τίμησε ως αντιστασιακό. Έχει βραβευθεί επίσης από το Δήμο Ρόδου με το Αργυρό Μετάλλιο της πόλης, καθώς και από το Δήμο Αθηναίων.

Το όνειρό του είναι να δημιουργήσει μουσείο φωτογραφίας στο σπίτι του, στην κοσμοπολίτικη Ρόδο.

«Όσο μπορώ και κινούμαι -γιατί είμαι ανάπηρος- θα φωτογραφίζω. Ακόμη κι αύριο αν αποδημήσω, θέλω να ‘ναι μετά από μια τελευταία φωτογράφηση», δηλώνει ο παλαίμαχος τεχνίτης της εικόνας!

ΣΚΑΝΤΑΛΟΠΕΤΡΑ: ΤΟ ΑΘΛΗΜΑ ΤΗΣ ΑΓΟΝΗΣ ΔΩΔΕΚΑΝΗΣΟΥ


rappresentazione%20skandalopetrita

Η σκανταλόπετρα είναι ένα κομμάτι πέτρας, συνήθως μάρμαρο η γρανίτης, με στρογγυλεμένες γωνίες και υδροδυναμικό σχήμα, βάρους από 8-14 κιλά, το οποίο χρησιμοποιούσαν οι σφουγγαράδες από την αρχαιότητα μέχρι πριν από λίγα χρόνια, σαν βοηθητικό εργαλείο στις καταδύσεις τους.

Kalymnos-skandalopetraΣτην μια της άκρη υπάρχει μια τρύπα στην οποία είναι δεμένο ένα μακρύ σχοινί που ξετυλίγεται από την βάρκα κατά την κατάδυση και ξαναμαζεύεται κατά την ανάδυση. Σ’ αυτήν είναι περασμένο και ένα μικρό σχοινί με μια θηλειά, την οποία περνά στον καρπό του ο σφουγγαράς, για να μπορεί να ελευθερώνει τα χέρια του χωρίς να χαθεί η σκανταλόπετρα και η σύνδεσή του με την βάρκα.

Μέχρι την δεκαετία του ’60, αρκετοί σφουγγαράδες χρησιμοποιούσαν αυτή την πανάρχαια μέθοδο κατάδυσης με σκανταλόπετρα, η οποία ανάγεται απ΄ την εποχή του Μ. Αλεξάνδρου!!

Ο γυμνός δύτης βουτούσε από την βάρκα κρατώντας την σκανταλόπετρα με τα δύο του χέρια και τον ένα καρπό περασμένο στην θηλειά.

Στην διάρκεια της κατάδυσης χρησιμοποιούσε την σκανταλόπετρα σαν βάρος για να καταδύεται γρήγορα, σαν πηδάλιο γιά να αλλάζει κατεύθυνση και σαν φρένο για να επιταχύνει η να επιβραδύνει τον ρυθμό κατάδυσης.

Όταν έφτανε στον βυθό, ελευθέρωνε τα χέρια του για να μαζέψει τα σφουγγάρια και όταν τελείωνε την δουλειά του έδινε το σχετικό σήμα στον βοηθό πάνω στη βάρκα, με το σκοινί που ήταν δεμένο στην σκανταλόπετρα.

 Τότε ο βοηθός, τραβώντας το σκοινί, ανέβαζε στην επιφάνεια τον σφουγγαρά που στηριζόταν στο σκοινί η και με τα πόδια του πάνω στην σκανταλόπετρα.

Όπως φαίνεται από αυτή τη μικρή περιγραφή η σκανταλόπετρα έχει πολλαπλό ρόλο. Είναι το αντίστοιχο των σημερινών βαρών που χρησιμοποιούνται στις καταδύσεις αλλά ταυτόχρονα είναι έρμα, πηδάλιο, φρένο και βάση στήριξης κατά την ανάδυση.  Ενώ το σχοινί που είναι δεμένη, εκτός των άλλων, είναι το μέσο επικοινωνίας, δηλ. ο ομφάλιος λώρος μεταξύ του σφουγγαρά με την βάρκα. Η μέθοδος της  κατάδυσης με σκανταλόπετρα έχει ιστορία χιλιάδων χρόνων. Ακριβώς γι’ αυτό τον λόγο έφτασε σε μέγιστα επίπεδα τελειότητας και μέγιστα επίπεδα ασφάλειας.

Ο τρόπος αυτός κατάδυσης για σφουγγάρια ήταν διαδεδομένος σε όλα τα νησιά του Αιγαίου Πελάγους και κυρίως στην Κάλυμνο μέχρι την δεκαετία του ’60, όπου μετά αντικαταστάθηκε με το σκάφανδρο, τον ναργιλέ κ.λ.π.

Το γεγονός ότι είναι μια σκληρή δουλειά αλλά και η βιομηχανοποίηση των καταδύσεων, οδήγησαν την κατάδυση με σκανταλόπετρα, σε πλήρη εξαφάνιση!!!

Μια γνωστή κατάδυση, παγκοσμίως, με σκανταλόπετρα, είναι εκείνη του Γεωργίου Χατζή του Στάθη (γνωστός και ως Χατζηστάθης), που στις 14 Ιουλίου  1913 καταδύθηκε με μια σκανταλόπετρα στο χέρι 14 κιλών, ανοικτά της Καρπάθου, σε βάθος 83 μέτρα, για να ανασύρει την χαμένη άγκυρα  του Ιταλικού Θωρηκτού «Reggina Margherita». Όταν οι Ιταλοί τον κάλεσαν να τον τιμήσουν για την εξαιρετική του αυτή βοήθεια, αυτός ζήτησε αντί βραβεία και μετάλλια τιμής, να του δοθεί η ελεύθερη άδεια αλιείας με δυναμίτη. Και δυστυχώς το πέτυχε!!! Ήταν ο μοναδικός την εποχή εκείνη, που νόμιμα ψάρευε με δυναμίτη!!!!   

Πολλοί αθλητές μέχρι σήμερα έχουν καταδυθεί σε διάφορα βάθη με αυτό τον τρόπο!! Ο Umberto Pelizzari, στις 12 Σεπτεμβρίου 1988, καταδύθηκε στο ίδιο σημείο που ανασύρθηκε η άγκυρα του Ιταλικού πλοίου, σε βάθος 100 μέτρων, μόνο με το μαγιό του και κρατώντας στα χέρια μια σκανταλόπετρα 7 κιλών, προς τιμή των Ελλήνων σφουγγαράδων και του Χατζηστάθη!!!

Στην συνέχεια, στην Ελλάδα αλλά και στο εξωτερικό, έγιναν διάφοροι αγώνες αλλά και επιδείξεις ελεύθερης κατάδυσης με σκανταλόπετρα, ανακαλύπτοντας έτσι ένα νέο αλλά πανάρχαιο τρόπο κατάδυσης, ο οποίος αποδεικνύεται πολύ ασφαλής αλλά και πολύ γοητευτικός!!!

Έτσι λοιπόν, διάφοροι φορείς της Καλύμνου αποφάσισαν να οργανώνουν κάθε χρόνο, αγώνες ελεύθερης κατάδυσης με σκανταλόπετρα!!

Panelinio protathl

Οι πρώτες μέρες των αγώνων είναι αφιερωμένες σε θεωριτη-πρακτικά σεμινάρια στις τεχνικές κατάδυσης με την πέτρα. Είναι πολύ μεγάλος ο αριθμός των συμμετασχόντων κάθε χρόνο, όλων των ηλικιών και των δύο φύλων, διαφορετικών εθνικοτήτων!!! Σκοπός των σεμιναρίων αυτών είναι να γνωρίσουν οι αθλητές όλα τα μυστικά της πέτρας που θα τους χρησιμεύσουν τις 2 τελευταίες μέρες των αγώνων!!!! 

Στην πορεία των αγώνων δοκιμάστηκαν πολλοί τρόποι κατάδυσης, όπως ο «παραδοσιακός» ο αρχικός και πανάρχαιος με μόνο μαγιό, ο αθλητικός, με καταδυτικό εξοπλισμό, ταχύτητα δρόμου στον βυθό με την πέτρα στο χέρι και άλλοι!!! 

Μ’ αυτό τον τρόπο θέλαμε να δείξουμε την διαφορά της άπνοιας του παρελθόντος και του σήμερα, τις ρίζες μας και γιατί όχι μια αθλητική δραστηριότητα του αύριο!!

Στην παραδοσιακή κατάδυση, η Οργανωτική Επιτροπή επιτρέπει πάντα την χρήση μανταλακιού, για να διευκολύνεται η εξίσωση των αθλητών, κατά την κατάδυση, δίχως να αφήνουν την πέτρα απ’ τα χέρια τους. Πρέπει να τονίσουμε ότι όλοι οι σφουγγαράδες στα πρώτα τους βήματα σ’ αυτή την δουλειά, αναγκαζόντουσαν να σπούνε τα τύμπανά τους με μια διαδικασία  απάνθρωπη και πολύ επώδυνη, το γνωστό «xemixiasma», για να μην έχουν προβλήματα εξίσωσης ή διάφορες παθολογικές καταστάσεις και έτσι θα σταματούσαν για μερικές μέρες την δουλειά τους.

Ο υπεύθυνος γιατρός του «Reggina Margerita», Giuseppe Musegno, γράφει για τον Χατζηστάθη: «Έχει ακοή πολύ ελαττωμένη, αφού το ένα τύμπανο είναι τρύπιο και το άλλο λείπει ολοσχερώς»!!!!

Στους φετινούς τελευταίους αγώνες και με την αλλαγή του κανονισμού με την συνεργασία και ξένων Ομοσπονδιών καθιερώθηκε η παραδοσιακή κατάδυση ανά ομάδες ως το επίσημο άθλημα! Δηλαδή κάθε ομάδα αποτελείται από δύο αθλητές, που εναλλάσσονται τους ρόλους, την μία φορά ο ένας βουτάει (βουτηχτής) και ο άλλος (κολαουζέρης) τραβάει τον αθλητή με την πέτρα και στην συνέχεια αλλάζουν ρόλους!!!

Η πέτρα μπορεί να είναι ένα αποτελεσματικό βοηθητικό εργαλείο για την κατάδυση και η τεχνικής της βουτιάς προβλέπει:

– Η βουτιά πρέπει να είναι όσο το δυνατό ποιο κάθετη ως προς την επιφάνεια της θάλασσας

–  Τα χέρια πρέπει να τεντωμένα και να κρατούν σφικτά την πέτρα

– Κρατώντας την πέτρα πολύ μπροστά, στα πρώτα μέτρα, αποκτάς μεγάλη ταχύτητα

– Κρατώντας την στην μέση, έχεις μια μέση ταχύτητα και

– Κρατώντας την στο πίσω μέρος, έχεις μικρή ταχύτητα

Κατά την κατάδυση ο αθλητής πρέπει να συνηθίσει να βλέπει με γυμνό οφθαλμό, αφού δεν φορά μάσκα και να συνηθίσει στις διαφορές της αλλαγής θερμοκρασίας του νερού (θερμοκλινές

Η σκανταλόπετρα κατά την κατάδυση μπορεί να χρησιμοποιηθεί:

– Σαν φρένο, για να ξεπεράσουμε προβλήματα εξίσωσης, ορατότητας, κ.λ.π., γυρνώντας την πέτρα προς τα πάνω, ελαττώνουμε την ταχύτητα καθόδου

– Σαν τιμόνι, γυρνώντας την πέτρα δεξιά – αριστερά, πηγαίνουμε ανάλογα

– Σαν έρμα, κρατώντας την πέτρα στην μασχάλη μας, μπορούμε να μείνουμε στον βυθό, ακόμα και να περπατήσουμε ή να τρέξουμε

Υποστηρίζεται από χρόνια, ότι η ελεύθερη κατάδυση με σκανταλόπετρα είναι  πολύ ασφαλής, γιατί???

1) Η κατανάλωση του οξυγόνου είναι ελάχιστη, λόγω των ελαχίστων κινήσεων του αθλητή. Ο αθλητής βουτάει, τον κατεβάζει η πέτρα και όταν φτάσει στο επιθυμητό βάθος, στηρίζεται με τα πόδια στην πέτρα και αφού κάνει σήμα, χτυπώντας-τραβώντας 2 – 3 φορές το σχοινί ο βοηθός του (κολαουζέρης), τον τραβάει στην επιφάνεια!!!

2) Σ’ αυτό το είδος κατάδυσης, δεν είσαι ποτέ μόνος!!!! Χρειάζεται τουλάχιστον ακόμα ένας για να σου δώσει την πέτρα και το σχοινί και μετά να σε ξανατραβήξει στην επιφάνεια με την πέτρα!!!

3) Το σχοινί κάθε 5-10 μέτρα είναι σημειωμένο, έτσι ώστε κάθε στιγμή γνωρίζουμε το βάθος του αθλητή

4)Για οτιδήποτε πρόβλημα στην κατάδυση, μπορείς να αφήσεις την πέτρα και να επιστρέψεις στην επιφάνεια

5) Στην επιφάνεια, εκείνος που σου δίνει το σχοινί, για οποιοδήποτε πρόβλημα μπορεί να διακόψει την κατάδυση, σταματώντας-κρατώντας το σχοινί

6) Κατά την διάρκεια των αγώνων, οι κριτές επιφανείας ή της θαλάσσης, για οτιδήποτε πρόβλημα μπορούν να διακόψουν κάθε κατάδυση

7) Τέλος, το ποιο σημαντικό είναι ότι η ίδια η βιβλιογραφία αιώνων, δεν αναφέρει κανένα θανατηφόρο ατύχημα εξ αιτίας αυτού του τύπου κατάδυσης. Και η δική μας εμπειρία, μετά μια δεκαετία αναρίθμητων καταδύσεων σε προπονήσεις ή αγώνες δεν έχει καταγράψει κανένα καταδυτικό ατύχημα, ούτε σάμπα, ούτε υποξία, απολύτως τίποτα!!! Θύματα υπήρξαν, κυρίως την εποχή που οι Καλύμνιοι σφουγγαράδες έφταναν στα παράλια της Β. Αφρικής, αλά μόνο από καρχαρίες!!!!!

Στην αναζήτηση μιας ακόμα καλύτερης κατάδυσης κατά τους αγώνες, η Οργανωτική Επιτροπή των αγώνων εξουσιοδότησε ειδικούς για να μελετήσουν

1) Το βάρος της πέτρας που θα μεταχειρίζεται κάθε αθλητής ανάλογα με τον σωματότυπο του

2) Για λόγους υδροδυναμικής, αν θα πρέπει να αλλαχτεί το σχήμα της πέτρας και

3) Εάν ναι, ποιο θα είναι το καινούργιο σχήμα της

 Εργαζόμαστε σταθερά έχοντας πάντα ως  γνώμονα την μεγαλύτερη ασφάλεια όλων των συμμετασχόντων, γιατί στους δικούς μας αγώνες παίρνουν μέρος επαναλαμβάνω, άτομα όλων των ηλικιών κάθε φύλου, διαφόρων εθνικοτήτων και με διαφορετικές εμπειρίες και επιδόσεις στην ελεύθερη κατάδυση και όλα αυτά χάρη στον καινούργιο μας κανονισμό, ο οποίος προβλέπει 13 διαφορετικές κατηγορίες ηλικιών και βάθους, δίνοντας σε όλους την ικανότητα να πάρουν μέρος σε μια ασφαλή, περιβαλλοντολογική και οικολογική κατάδυση.

Ευχαριστώ

Ν.Σ.Τρικοίλης

logo

ΝΑΥΑΓΙΟ: Ε/Γ ΑΘΗΝΑ ΣΤΗ ΣΥΡΝΑ ΤΗΣ ΑΣΤΥΠΑΛΑΙΑΣ ΜΕ 785 ΕΒΡΑΙΟΥΣ ΝΑΥΑΓΟΥΣ


ΤΟ ΑΘΗΝΑ

 ΣΤΟΙΧΕΙΑ ΠΛΟΙΟΥ

NAME: ATHENA

YEAR OF BUILD: 1893 IN PIRAEUS

TYPE: PASSENGER SHIP

FLAG: GREEK

TONS: 455TNS GROS, 172 TNS NET.

LPP: 49.4 M

BEAM: 7.2 M

BUILDER: MCDOWELL & BARBOUR Co INC

SPEED: 13 KNOTS

RIGGING: STEEL SINGLE SCREW STEAMER, 2 DECKS & SPAR DECK

DIMENSIONS: 162 FEET LONG, 23.6 FOOT BEAM & HOLDS 14 FEET DEEP, FORCASTLE 30 FEET LONG

PROPULSION: TRIPLE EXPANSIONS ENGINE WITH 3 CYLINDERS OF 14.22 & 371/2 INCHES DIAMETER, STROKE 30 INCHES, 77 NOMIMAL HORSE POWER, ENGINE BY MCDOWELL & BARBOUR IN PIRAEUS.

OWNERS: HELLENIC STEAM NAVIGATION (J.McDOWELL & BARBOUR MANAGERS)

ΙΣΤΟΡΙΚΟ ΠΛΟΙΟΥ

Απο το 1893 που κατασκευάσθηκε και μέχρι το 1919 που παρέμεινε στην ιδιοκτησία της J. McDOWELL & BARBOUR, MANAGERS δρομολογούνταν συνεχώς σε δρομολόγια Σαρωνικού: ΠΕΙΡΑΙΑΣ, ΑΙΓΙΝΑ, ΜΕΘΑΝΑ, ΠΟΡΟ, ΥΔΡΑ, ΣΠΕΤΣΕΣ, ΠΟΡΤΟ ΧΕΛΙ, ΛΕΩΝΙΔΙΟ, ΠΑΡΑΛΙΑ ΑΣΤΡΟΥΣ, ΝΑΥΠΛΙΟ, ΠΕΙΡΑΙΑΣ. Με εξαίρεση το 1914 όπου για πρώτη φορά δρομολογήται σε δρομολόγιο εξωτερικού: ΧΙΟ, ΣΜΥΡΝΗ, ΜΙΤΥΛΗΝΗ, ΔΑΡΔΑΝΕΛΙΑ, ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥΠΟΛΗ, ΠΥΡΓΟ, ΒΑΡΝΑ.

Το 1919 αλλάζει πλοιοκτησία καθώς πωλήται στην Ελληνική Εταιρεία Θαλασσίων Επιχειρήσεων του Παληού. Εφημερίδες της 29 Μαϊου 1920 το εμφανίζουν σε δρομολόγια: ΠΕΙΡΑΙΑ, ΧΙΟ, ΣΜΥΡΝΗ, ΣΑΜΟ, ΔΩΔΕΚΑΝΗΣΑ, ΜΑΚΡΗ.

Το 1925 το πλοίο πουλήθηκε στην Ελληνική Ατμοπλοϊα τωναδελφών Χατζηκωνσταντή και μπήκε σε διάφορα δρομολόγια, κυρίως στον Κορινθιακό και στο Ιόνιο. Φαίνεται ότι βγήκε σε εφεδρεία το 1935, παρότι έμεινε στα χέρια της εταιρείας μέχρι το 1939, οπότε σε ηλικία 46 ετών, μετά απο 4 χρόνια ακινησίας και εγκατάλειψης βυθίζεται σε πολύ μικρή απόσταση απο το λιμάνι του Πειραιά λόγω της μη συντήρισής του.

Το ίδιο έτος 1939, ανελκύσθηκε απο τους αδελφούς Εμμανουήλ και Δημήτριο Στεφανή, οι οποίοι και το πούλησαν έναντι 40,000,000 δραχμών στην εταιρεία GEORGIOS T. FATSIS & Co. Η εταιρεία αφού άλλαξε τον ατμοστρόβηλο με μηχανή DEAUTZ DIESEL, το πούλησε έναντι 700 χρυσών νομισμάτων σε εταιρεία με έδρα τον Παναμά.

Δεν υπάρχουν ακόμα στοιχεία για την πορεία του πλοίου κατά τη διάρκεια της κατοχής.

δρομολογια του 1914

1920

 

JOHN MACDOWELL

 

ΙΣΤΟΡΙΚΟ ΝΑΥΑΓΙΟΥ

Μετά τον 2ο Παγκόσμιο Πόλεμο, η Εβραϊκή οργάνωση HAGANAH ναυλώνει διάφορα πλοία τα οποία μεταφέρουν Εβραίους (επιζώντες του ολοκαυτώματος αλλά και άλλους), στην Παλαιστίνη για εποικισμό με σκοπό την ίδρυση του κράτους του Ισραήλ. Οι Βρετανοί , οι οποίοι έχουν την Εντολή της Παλαιστίνης, αντιδρούν, γιατί αυτός ο εποικισμός τους φέρνει δυσκολίες στον μεταπολεμικό χειρισμό της περιοχής. Οι βρετανοί θεωρούν αυτή την μετακίνηση παράνομη και την αντιμετωπίζουν ως λαθρομετανάστευση. Σε όλη την Ανατολική Μεσόγειο διεξάγεται ένας ακήρυχτος πόλεμος. Οι Εβραίοι με οποιοδήποτε μέσο (κυρίως δια θαλάσσης) προσπαθούν με οποιοδήποτε μέσο να φτάσουν στην Παλαιστίνη, ενώ οι Βρετανοί προσπαθούν να τους αποτρέψουν, κυρίως με το πολεμικό τους ναυτικό. Σε κάθε ταξίδι η HAGANAH δίνει ένα κωδικό όνομα στο πλοίο.

Aboard%20providence1
ΝΑΥΑΓΟΙ ΤΟΥ ΑΘΗΝΑ

Η ναύλωση, η μετονομασία και η προετημασία της αποστολής του πλοίου έγινε στο λιμάνι του Πειραιά. Επικεφαλής της αποστολής ήταν το μέλος της PALYAM, Gad Lesker και μέλη της ομάδας που συνόδευε την αποστολή οι: Abraham Lichovsky, Zvi Taitel και David Baumgarten. Το πλοίο ξεκίνησε απο το λιμάνι Bakar της τότε Γιουγκοσλαβίας, με 785 Εβραίους παράνομους μετανάστες. Το πλοίο, σύφφωνα με το σχέδιο της προκαθορισμένης πορείας του, επι δύο ευδομάδες ακολουθούσε παραπλανητικές διαδρομές, προκειμένου να μην εντοπισθεί απο τους Βρετανούς οι οποίοι προσπαθούσαν με κάθε μέσο να αποτρέψουν τον εποικισμό της Παλαιστίνης και την δημιουργεία του κράτους του Ισραήλ. Όταν έυθασε στο Αιγαίο, επικρατούσε σφοδρή θαλασσοταραχή, αναγκάζοντας το πλοίο να ακολουθεί συνεχείς πορείες ανάμεσα στα νησιά προκειμένου να αποφύγει τους ισχυρούς ανέμους που καθοστούσαν το ταξίδι εξεραιτικά επίπονο για τους ανθώπους και άκρως επικίνδυνο για το σκάφος, περιμένοντας να κοπάσει ο καιρός. Η έθεση του σκάφους στην ανοιχτή θάλασσα με κατεύθυνση το ισραήλ κρίθηκε απαγορευτική.

Στις 7 Δεκεμβρίου, καταυθάνει στη νησίδα Σύρνα ή Σειρήνα, του νησιωτικού συμπλέγματος της Αστυπάλαιας, όπου ήταν προγραμματισμένο να συναντήσει βάρκα που μετέφερε μέλη του πληρώματος (απόδειξη ότι η Σύρνα ήταν κομβικό σημείο στην μετακίνηση των παράνομων Μεταναστών). Ο καιρός όμως δεν επέτρεψε την πρόσβαση στο προκαθορισμένο σημείο και την συνάντηση. Ο πλοίαρχος όμως, σύμφωνα με αναφορές, ύστερα απο απαίτηση του επικεφαλής της αποστολής Gad Lesker (προφανώς ήταν αναγκαία η παραλαβή των μελών που θα επέβαιναν στην βάρκα), αποφασίζει την προσέγκιση στο μεγάλο κόλπο της νησίδας, που όμως ήταν αφύλαχτος στον άνεμο, και την αγκυροβολία σε αυτόν.

Κατά την διαδικασία της αγκυροβολίας, παρασυρόμενο απο τους ισχυρούς ανέμους, το πλοίο χτυπά σε ύφαλο και αρχίζει εισρροή νερού στα κατώτερα διαζώματα. Μόλις έγινε αντιλυπτό το χτύπημα και η εισρροή, οι επιβαίνοντες, σε κατάσταση πανικού, χρησιμοποιώντας σχοινιά, σεντόνια, κουβέρτες και ότι γενικά ότι μπορούσε να είναι χρησίμο, άρχισαν να πηδούν στα βράχια για να σωθούν.Κατά την προσπάθειά τους να βγούν στην στεριά πνίγηκαν 8 μετανάστες οι:

  1. Yosef Greenberg, 14 ετών.
  2. Peppy Weisberg, 16 ετών.
  3. Tsili Yankowitz, 22 ετών.
  4. Nachum David Futterman, 28 ετών.
  5. Dora Katz, 28 ετών.
  6. Shelly (αγνώστου επιθέτου), 14 ετών.
  7. Etti (αγνώστου επιθέτου), — ετών.
  8. Μετανάστης αγνώστων στοιχείων.

ΣΗΜΕΙΩΣΗ: Οι νεκροί θαύτηκαν στην Σύρνα την ίδια ημέρα. Τα οστάτους εκτάφηκαν κατά την διάρκεια της Ισραηλινής αποστολής το 1950 και μεταφέρθηκαν στο κοινητήριο της ΧΑΪΦΑΣ του ΙΣΡΑΗΛ, όπου και βρίσκονται σήμερα ενταφιασμένα.

ΜΕΛΗ ΤΗΣ ΙΣΡΑΗΛΙΝΗΣ ΑΠΟΣΤΟΛΗΣ ΤΟΥ 1950 ΣΤΗ ΣΥΡΝΑ ΚΑΤΑ ΤΟΝ ΕΚΤΑΦΙΑΣΜΟ ΤΩΝ ΛΥΨΑΝΩΝ. ΟΡΘΙΟΣ ΜΠΡΟΣΤΑ ΤΟΥΣ Ο ΘΕΟΔΩΡΟΣ ΜΕΤΑΞΩΤΟΣ
ΤΟ ΠΡΟΧΕΙΡΟ ΜΝΗΜΕΙΟ ΠΟΥ ΕΣΤΕΙΣΑΝ ΣΤΗ ΣΥΡΝΑ ΤΑ ΜΕΛΗ ΤΗΣ ΑΠΟΣΤΟΛΗΣ ΤΟΥ 1950

Oι ναυαγοί πέρασαν το πρώτο βράδυ εκτεθημένοι στους ανέμους και στο κρύο, βρεγμένοι, στην ύπεθρο της Σύρνας. με την βοήθεια του ασυρμάτου, που κατάφερε να σώσει απο το πλοίο, ο Abraham Lichavsky ειδοποιεί την Βρετανική αεροπορεία για το ναυάγιο και ταυτόχρονα δίνει αναφορά της κατάστασης στο HAMOSAD FOR ALIYAD BET, που ήταν απο Εβραϊκής πλευράς, υπεύθυνο για την αποστολή.

Στην ΣΥΡΝΑ το 1946, υπήρχαν 8 κάτοικοι. Ο αποκαλούμενος <<Βασιλιάς της ΣΥΡΝΑΣ>> (Θεόδωρος Μεταξωτός), η γυναίκα του και τα παντρεμένα παιδιά τους. Επίσης υπήρχαν 2 πηγάδια με νερό, τα οποία ο <<βασιλιάς>> επέτρεψε να χρησιμοποιήσουν οι ναυαγοί, προσφέροντας ταυτόχρονα τη μέγιστη δυνατή βοήθεια στον απόλυτα δυσανάλογο αριθμό ναυαγών.

Aboard%20providence3+dog
ΝΑΥΑΓΟΙ ΤΟΥ ΑΘΗΝΑ ΠΑΝΩ ΣΤΟ PROVIDENCE

Αμέσως με τη εκπομπή του S.O.S. από το ΑΘΗΝΑ, ξεκινάει η επιχείρηση παραλαβής των ναυαγών. Η R.A.F έριξε με αεροπλάνα τρόφιμα για τους ναυαγούς, μέχρι να αρχίσει η επιχείρηση μεταφοράς τους. Μεταξύ αυτών ήταν και αυγά σε σκόνη, με αποτέλεσμα να γίνει το νησί κίτρινο. Σε μικρό χρονικό διάστημα φθάνουν στη ΣΥΡΝΑ τα Ελληνικά Αντιτορπιλικά ΘΕΜΙΣΤΟΚΛΗΣ και ΑΙΓΑΙΟΝ καθώς και Βρετανικό Αντιτορπιλικό CHEVRON. Επίσης διατάσσεται να σπεύσει στην περιοχή το Βρετανικό Ναρκαλιευτικό PROVIDENCE, το οποίο βρίσκεται στο λιμάνι της HAIFA για να βοηθήσει τα υπόλοιπα πλοία στην επιχείρηση. Στο αντιτορπιλικό ΘΕΜΙΣΤΟΚΛΗΣ ΕΠΙΒΙΒΆΖΟΝΤΑΙ 11 μέλη του πληρώματος του ΑΘΗΝΑ και 21 ναυαγοί, οι οποίοι μεταφέρονται στη Ρόδο. Το PROVIDENCE φθάνει στη ΣΥΡΝΑ το μεσημέρι της 10ης Δεκεμβρίου και αρχίζει η δύσκολη επιχείρηση της μεταφορά των ναυαγών πάνω στα πλοία. Τα ξημερώματα της 11ης Δεκεμβρίου το PROVIDENCE φθάνει στη ΣΟΥΔΑ της ΚΡΗΤΗΣ με 256 ναυαγούς, οι 17 από τους οποίους ήταν άρρωστοι. Οι υπόλοιποι μεταφέρθηκαν με τα αντιτορπιλικά στην ΚΥΠΡΟ , όπου μεταφέρονται στο στρατόπεδο προσφύγων στο ΚΑΡΑΟΛΟ. Χαρακτηριστικό της προσπάθειας που κατέβαλαν οι Μετανάστες προκειμένου να φτάσουν στην Παλαιστίνη, με σκοπό να ιδρύσουν το κράτος του ισραήλ, ήταν το γεγονός ότι το πλήρωμα των αντιτορπιλικών, προκειμένου να βγάλει τους ναυαγούς – μετανάστες απο τους χώρους ενδιαίτησης και να τους μεταφέρει στο στρατόπεδο συγκέντρωση, αναγκάστηκε να κάνει χρήση καπνογόνων.

Times%20article%2010-12-1946
ΤΟ ΔΗΜΟΣΙΕΥΜΑΣΤΟΥΣ TIMES ΤΟΥ ΛΟΝΔΙΝΟΥ
Times%20map
ΧΑΡΤΗΣ ΑΠΟ ΤΟΔΗΜΟΣΙΕΥΜΑ ΤΩΝ TIMES ΤΟΥ ΛΟΝΔΙΝΟΥ

Ο παρακάτω χάρτης που απεικονίζει την πορεία των πλοίων που μετέφεραν τους εβραίους εποίκους αυτής της περιόδου. Αυτό που έχει ιδιαίτερη ιστορική σημασία είναι ότι όλες οι πορείες συνέκλιναν στη ΣΥΡΝΑ. Δηλαδή η ΣΥΡΝΑ ήταν το κομβικό σημείο συνάντησης των παράνομων  αυτών πλοίων και εφοδιασμού τους με εφόδια και προσωπικό. Ενώ ο <<ΒΑΣΙΛΙΑΣ ΤΗΣ ΣΥΡΝΑΣ>>, θεόδωρος Μεταξωτός, είναι φανερό ότι έπαιζε καθοριστικό ρόλο σε αυτό.

Το πλοίο ΑΘΗΝΑ με Διεθνές Διακριτικό σήμα HNPM σύμφωνα με το νηολόγιο και RAFAH ή RAFIAH σύμφωνα με το κωδικό όνομα του καταλόγου πλοίων της HAAPALAH (Οργανισμός για την μεταφορά των επιζώντων του ολοκαυτώματος από την Ευρώπη στην Παλαιστίνη και αναπόσπαστο κομμάτι της στρατιωτικής οργάνωσης PALMACH η οποία αποτέλεσε την βάση του Ισραηλινού στρατού αμέσως μετά την ίδρυση του κράτους του Ισραήλ το 1948) κατασκευάσθηκε στον ΠΕΙΡΑΙΑ από την Εταιρεία MACDOWALL & BARBOUR το 1893. Ιδιοκτήτης του πλοίου ήταν η Εταιρεία HELLENIC STEAM NAVIGATION Co (Managers) και Καπετάνιος του πλοίου ο Γιάννης Σβορώνος.

ΤΟ H.M.S. PROVIDENCE ΣΤΗ ΜΑΛΤΑ
Ο ΠΛΟΙΑΡΧΟΣ ΤΟΥ PROVIDENS Lieutenant W.E. MESSINGER MBE R.N.

ΑΞΙΩΜΑΤΙΚΟΙ ΤΟΥ H.M.S. PROVIDENCE

ΑΞΙΩΜΑΤΙΚΟΙ ΤΟΥ H.M.S. PROVIDENCE

HMS providence ΣΤΗ ΣΥΡΝΑ
ΚΑΛΙΤΕΧΝΙΚΗ ΑΠΕΙΚΟΝΙΣΗ ΤΟΥ PROVIDENCE ΠΙΣΩ ΔΙΑΚΡΙΝΕΤΑΙ Η ΣΥΡΝΑ

ΣΤΟΙΧΕΙΑ ΤΟΥ ΝΑΥΑΓΙΟΥ

Το ναυάγιο βρίσκεται καταχωρημένο στους χάρτες της Ελληνικής Υδρογραφικής Υπηρεσίας καθώς και στους χάρτες του Γερμανικού Υδρογραφικού Ινστιτούτου. Δεν είναι δύσκολο να υπολογισθεί το στίγμα του, χονδρικά βρίσκεται στο 36-20 B 026 42 A – WGS84. Aλλά η απόκλειση μπορεί να είναι μεγάλη για κάποιον που θα ήθελε να το επισκευθεί. Επίσης το βάθος του σημείου όπου βρίσκεται το ναυάγιο του πλοίου κυμαίνεται από 70 – 105 μέτρα. Κανονικά θα πρέπει να βρίσκεται βυθισμένο έχοντας την πλώρη προς το νότο και την πρύμνη προς το βορρά μιας και οι άνεμοι που έπνεαν κατά τη διάρκεια της βύθισης του ήταν νότιοι και το πλοίο είχε φουντάρει και τις δύο άγκυρές του για να κρατηθεί. Αν και αυτό δεν το βοήθησε έχουμε μια εικόνα για τη θέση του καθώς, όπως αναφέρθηκε σε σχέση με τη διαμόρφωση του βυθού, η πλώρη πρέπει να αποτελεί το βαθύτερο κομμάτι του.

Στη Σύρνα απο τη δεκαετία το 1950 πραγματοποιήθηκαν πολλές επισκέψεις Ισραηλινών. Οι κυριότερες απο αυτές ήταν απο τη δεκατία του 1970 και μετά, με αποκορύφωμα την αποστολή του 1998. Κατά παράβαση της ελληνικής νομοθεσίας (δεν έχει ζητηθεί και δεν έχει δωθεί καμία άδεια) το 1998, παράνομα αφαιρέθηκαν και βρίσκονται στο μουσείο της PALMACH στο Ισραήλ αντικείμενα φωτογραφίες των οποίων παραθέτουμε παρακάτω. Όλα αυτά με νομοθεσία του Ελληνικού κράτους <<ΠΕΡΙ ΝΑΥΑΓΙΩΝ ΣΤΗΝ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΕΠΙΚΡΑΤΕΙΑ>>, θεωρούνται ιστορική περιουσία του Ελληνικού λαού και της τοπικής κοινωνίας της Αστυπάλαιας και είναι ανα πάσα στιγμή απαιτητά ως προϊόντα κλοπής.

Το 1948, ο περιβόητος τυχοδιώκτης λαθρέμπορος του Νότιου Αιγαίου Μιχάλης Μαστώρος έχοντας δραπετεύσει απο τις φυλακές της Κρήτης, παραπλανόντας με τη συμμορία του τις αρχές, ότι ένα πτώμα που βρέθηκε στις νησίδες ήταν δικό του, έφτασε ανενόχλητος στη Σύρνα σε περίοδο που ο Μεταξωτός έλλειπε στην Αστυπάλαια. Έκοψε με δυναμίτες το βυθισμένο σκαρί στα δύο και με βαρέλια σήκωσε την μηχανή του. 

ΕΚΤΙΜΩΝΤΑΣ ΤΗ ΘΕΣΗ ΤΟΥ ΝΑΥΑΓΙΟΥ ΣΤΟ ΒΥΘΟ

<<Το ναυάγιο βρίσκεται σε δύο κομμάτια. Το αριστερό μέρος είναι γερμένο πάνω στην αριστερή πλευρά και φέναιται η είσοδος του καμπουνιού. Το άλλο μισό πρέπει να βρίσκεται καθισμένο με την καρένα στον βυθό>>(ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΓΚΑΛΟΝ, SHIPFRENDS FORUM, 13/12/2007).

Ένα ακόμη στοιχείο που προκύπτει είναι ότι το πλοίο λεγόταν Αθηνά και όχι Αθήνα και με το όνομα αυτό βρίσκεται καταχωρημένο στη σελίδα 446 του βιβλίου ΠΟΝΤΟΠΟΡΕΙΑ της Τζελίνας Χαρλάυτη και του Νίκου Βλασσόπουλου, Εκδόσεις ΕΛΙΑ 2002.

 

sirna
ΔΟΡΥΦΟΡΙΚΟΣ ΧΑΡΤΗΣΜΕ ΤΗ ΘΕΣΗ ΤΗΣ ΣΥΡΝΑΣ ΣΤΟ ΝΗΣΙΩΤΙΚΟ ΣΥΜΠΕΓΜΑ ΤΗΣ ΑΣΤΥΠΑΛΑΙΑΣ
Syrna%20Island-Google
Η ΣΥΡΝΑ ΑΠΟ ΤΟ ΔΟΡΥΦΟΡΟ

Η ΙΣΡΑΗΛΙΝΗ ΑΠΟΣΤΟΛΗ ΤΗΣ PALMACH ΣΤΟ ΒΥΘΟ ΤΗΣ ΣΥΡΝΑΣ

Θερμά ευχαριστήρια στον ΜΗΜΗΤΡΗ ΓΚΑΛΟΝ για τους δρόμους έρευνας που μας άνοιξε.

ΧΑΡΤΗΣ ΤΗΣ ΣΥΡΝΑΣ ΜΕ ΤΗ ΘΕΣΗ ΒΥΣΘΙΣΗΣ ΤΟΥ Ε/Γ ΑΘΗΝΑ

ΤΟ ΕΣΩΤΕΡΙΚΟ ΤΟΥ ΑΘΗΝΑ (ΙΣΡΗΛΙΝΗ ΑΠΟΣΤΟΛΗ 1998)
ΤΟ ΚΟΜΑΤΙ ΤΗΣ ΠΛΩΡΗΣ ΤΟΥ ΑΘΗΝΑ

Ο ΑΣΥΡΜΑΤΟΣ ΠΟΥ ΚΑΤΑΦΕΡΕ ΝΑ ΔΙΑΣΩΣΕΙ Ο Αbraham Lichovsky ΚΑΙ ΜΕ ΤΟΝ ΟΠΟΙΟ ΕΙΔΟΠΟΙΗΘΗΚΑΝ ΟΙ ΑΡΧΕΣ ΓΙΑ ΤΟ ΝΑΥΑΓΙΟ

Ο.Η.Ε.: Ο ΤΟΥΡΙΣΜΟΣ ΘΑ ΑΝΑΚΑΜΨΕΙ ΤΟ 2010


Στα μέσα του 2010 αναμένεται να ανακάμψει ο τουρισμός, σε παγκόσμιο επίπεδο, σύμφωνα με το γενικό γραμματέα του Παγκόσμιου Οργανισμού Τουρισμού των Ηνωμένων Εθνών (UNWTO), Ταλέμπ Ριφάι.

Σε συνέντευξη που παραχώρησε στο Reuters, κατά τη διάρκεια επίσκεψής του στην Αθήνα, ο κ. Ριφάι ανέφερε ότι η παγκόσμια οικονομική κρίση και οι φόβοι για τη γρίπη των χοίρων έχουν μειώσει τον αριθμό των τουριστικών αφίξεων το 2009, αλλά όχι τόσο όσο υπολογιζόταν αρχικά.

«Τα αποτελέσματα για το καλοκαίρι, και ιδίως για τον Ιούλιο και τον Αύγουστο, παρουσίασαν μικρή βελτίωση για όλους τους προορισμούς», δήλωσε, συμπληρώνοντας πως η έντονη μείωση της ζήτησης που καταγράφηκε τους πρώτους 5-6 μήνες του 2009 έχει βελτιωθεί ελαφρώς.

«Προβλέπουμε ότι μπορούμε να τελειώσουμε το 2009 με ελαφρώς καλύτερα αποτελέσματα, αν και θα παραμείνουν σε αρνητικό έδαφος», ανέφερε ο κ. Ριφάι και προέβλεψε ότι την επόμενη χρονιά οι δυσκολίες αυτές θα μειωθούν.

«Μέχρι το καλοκαίρι του 2010 θα επιστρέψουμε σε θετικούς ρυθμούς ανάπτυξης», υπογράμμισε, προσθέτοντας ότι η πρόβλεψη αυτή ισχύει τόσο για την Ευρώπη, όσο και για τον υπόλοιπο κόσμο.

Ο γ.γ. του UNWTO ανέφερε, πάντως, ότι η Ευρώπη, η οποία δέχεται περισσότερους από τους μισούς τουρίστες παγκοσμίως, θα παρουσιάσει πτώση των τουριστικών αφίξεων κατά 5% σε ετήσια βάση το 2009. Χώρες της Μεσογείου όπως η Ελλάδα, η Τουρκία, η Ιταλία και η Ισπανία έχουν πληγεί ιδιαιτέρως άσχημα, σημείωσε.

ΟΝΗΣΙΚΡΙΤΟΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΣΤΥΠΑΛΑΙΑ: ΠΛΟΗΓΟΣ ΚΑΙ ΚΥΒΕΡΝΗΤΗΣ ΤΗΣ ΝΑΥΑΡΧΗΔΑΣ ΤΟΥ Μ.ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥ ΚΑΙ ΣΥΝΓΡΑΦΕΑΣ ΤΗΣ ΕΚΣΤΡΑΤΕΙΑΣ ΤΟΥ ΙΝΔΙΚΟΥ


Ο Ονησίκριτος ήταν αρχαίος Έλληνας συγγραφέας και, σε μεγάλη ηλικία, κυνικός φιλόσοφος του 4ου αιώνα π.χ., που καταγόταν από την Αστυπάλαια.

alexander
ΜΕΓΑΣ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ

Ο Ονησίκριτος υπήρξε σε προχωρημένη ηλικία μαθητής του Διογένη. Πήρε μέρος στην εκστρατεία του Μεγάλου Αλεξάνδρου και έφθασε μέχρι την Ινδία ως αρχιπλοηγός του στόλου του Νεάρχου. Το έργο του Ονησίκριτου για τον Μέγα Αλέξανδρο δεν σώθηκε, σώθηκαν όμως αποσπάσματα από άλλα έργα του που μας πληροφορούν για την αρχαία Ινδία και τους κατοίκους της. Φαίνεται να έγραψε τα έργα του στην αυλή του βασιλιά Λυσιμάχου της Θράκης. Κατά την αρχαιότητα θεωρούσαν τον Ονησίκριτο κομπορρήμονα και αναξιόπιστο, ακόμα και ο ίδιος ο Αλέξανδρος. Ο Στράβων μνημονεύει τις υπερβολές του και την αγάπη του για τα θαυμαστά πράγματα. Ωστόσο, ένα απόσπασμά του, όπου συνομιλεί με Ινδούς γυμνοσοφιστές, δηλαδή φακίρηδες, φανερώνει άνθρωπο πνευματώδη και οξυδερκή παρατηρητή. Ο «Περίπλους» του (των ακτών της Ινδίας) ενσωματώθηκε από τον Ιούβα Β΄ τον Μαυριτανό με απομνημονεύματα ταξιδιών από τον Νέαρχο και άλλους γεωγράφους, και κυκλοφορήθηκε από αυτόν υπό το όνομα του Ονησικρίτου, αποτελώντας σημαντική πηγή για τον Πλίνιο.

Ο ΠΕΡΙΠΛΟΥΣ ΤΗΣ ΙΝΔΙΚΗΣ ΘΑΛΑΣΣΑΣ

articles_kalasa1
ΜΕΛΗ ΤΗΣ ΦΥΛΗΣ ΚΑΛΑΣ - ΑΠΟΓΟΝΟΙ ΤΩΝ ΣΤΡΑΤΙΩΤΩΝ ΤΟΥ ΜΕΓΑΛΟΥ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥ

To φθινόπωρο του 326 π.χ. ξεκίνησε μια από τις ναυτικές περιπέτειες του Μεγάλου Αλεξάνδρου, ο περίπλους της Ινδικής θάλασσας.

Στη θαλάσσια αυτή επιχείριση χρησιμοποιήθηκε καινούργιος στόλος, ο οποίος ναυπηγήθηκε στις όχθες του Υδάσπη ποταμού, όταν ο Μέγας Αλέξανδρος διαπίστωσε ότι δεν μπορούσε να συνεχίσει την εκστρατεία ανατολικότερα μετά τις αντιδράσεις των στρατιωτών του. Μακεδόνες τεννίτες κατασκεύασαν 30 τριακόντορους και 50 ημιολίες. Τα πλοία αυτά χρησίμευαν για την συνοδεία και την προστασία του κυρίως σώματος της νοπομπής που μετέφερε τα στρατεύματα, και αριθμούσαν σύμφωνα με τον Αρριανό 1.800 περίπου. Σκοπός του περίπλου της Ινδικής θάλασσας, όπως τον προσδιορίζει ο Αρριανός, ήταν να επισκευθούν κατά τον παράπλου, παραλίες, λιμάνια, νησίδες, αν σχηματίζεται κάποιος κόλπος να τον διαπλεύσουν καθώς και τις παραθαλάσσιες πόλεις, και γενικά να περιπλεύσουν ολόκληρη τη χώρα, είτε έρημη είτε έφορη.

Ο Νέαρχος, που ορίστηκε αρχηγός του στόλου ήταν γιος του Ανδροτίμου και είχε γεννηθεί στην Κρήτη. Ωστόσο, πολύ νωρίς πήγε στην Αμφίπολη, σημαντική πόλη της Μακεδονίας. Το Νοέμβριο του 326 π.χ. απέπλευσε η τεράστια αρμάδα. Αρχιπλοηγός του στόλου και κυβερνήτης στην Βασιλική τριακόντορο ορίστηκε ο Ονησίκριτος από την Αστυπάλαια. Τον εφοδιασμό ανθρώπων και πλοίων ανέλαβε ο Κορίνθιος Ευαγόρας, ο γραμματέας του στόλου όπως ονομάστηκε.

Triires5
ΑΡΧΑΙΕΣ ΤΡΙΚΟΝΤΟΡΟΙ


KΛΕΟΜΗΔΗΣ: Ο ΔΡΑΜΑΤΙΚΟΣ ΟΛΥΜΠΙΟΝΙΚΗΣ ΠΥΓΜΑΧΟΣ ΤΗΣ ΑΣΤΥΠΑΛΑΙΑΣ


Ο Κλεομήδης από την Αστυπάλαια ήταν αρχαίος Έλληνας αθλητής που στους Ολυμπιακούς Αγώνες της 72ης Ολυμπιάδας, που έγιναν το 496 π.Χ., αγωνίσθηκε στην πάλη, όπου σκότωσε τον `Ικκο, ήρωα της Επιδαύρου. Αλλά οι ελλανοδίκες δεν τον ανεκήρυξαν νικητή επειδή στον αγώνα δεν είχε ακολουθήσει τους κανονισμούς. Τότε ο Κλεομήδης τρελάθηκε και, σύμφωνα με την παράδοση, επιστρέφοντας στην πατρίδα του έριξε τον κίονα ενός σχολείου και σκότωσε 60 παιδιά. Οι κάτοικοι της Αστυπάλαιας τον κατεδίωξαν, οπότε ο Κλεομήδης κατέφυγε στον ναό της Αθηνάς. Οι διώκτες του στάθηκαν έξω από τον ναό για κάποιο χρονικό διάστημα αναποφάσιστοι, μη γνωρίζοντας αν θα έπρεπε να μπουν μέσα και να τον συλλάβουν ή όχι. Τελικώς αποφάσισαν και μπήκαν, αλλά δεν μπόρεσαν να τον βρουν πουθενά μέσα στον ναό. Τότε ρώτησαν το μαντείο και εκείνο τους απάντησε ότι ο Κλεομήδης ήταν ο «τελευταίος των ηρώων» και ότι έπρεπε να του αποδώσουν ιδιαίτερη λατρεία!