ΑΙΓΑΙΟ ΤΟΠΟΣ ΕΞΟΡΙΑΣ: ΓΥΑΡΟΣ (ΓΙΟΥΡΑ)


22070022
ΓΥΑΡΟΣ Ή ΓΙΟΥΡΑ (ΑΕΡΟΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ)

Δεσπόζει μόνη της, ακατοίκητη, ήρεμη, ξεχασμένη από την πολυκοσμία, δίπλα σε άλλα κοσμοπολίτικα νησιά. Περνάμε δίπλα της πολλές φορές με κατεύθυνση σημαντικούς, για μας, προορισμούς, αδιαφορώντας για το ποιόν της. Η ιστορική Γυάρος, αξίζει ένα τεράστιο διάλειμμα.

1111
ΤΟ ΣΥΓΚΡΟΤΗΜΑ ΤΩΝ ΦΥΛΑΚΩΝ ΓΥΑΡΟΥ

Ανατολικά της Τζιάς, βορειότερα από την Σύρο, βρίσκεται ένα ερημωμένο και άνυδρο νησί, ξεχασμένο από το χρόνο. Στην Γυάρο, τόπο θυσίας και μαρτυρίου συμπολιτών μας, ο χρόνος έχει αφήσει πάνω του ανεξίτηλα σημάδια. Ίχνη κακουχίας που μετρούν τριάντα και βάλε χρόνια εγκατάλειψης, σκουριές και θραύσματα από ψυχές που χάθηκαν. Η προβλήτα που έδενε το καράβι για να κατεβάσει τους εξορισμένους, είναι το τελευταίο σημάδι εγκατάλειψης από την πολιτεία και βρίσκεται και αυτή πλέον μισοσπασμένη στα νερά του Αιγαίου πελάγους.
Δέσαμε πλώρα σε ένα κρίκο το κίτρινο Laser, περάσαμε και ένα σχοινί σε ένα τσιμεντένιο τμήμα που έχει παραμείνει πεσμένο εκεί δίπλα στην προβλήτα. Ο βαρύς καιρός δυνάμωνε τα συναισθήματα που ήταν μπερδεμένα ξαφνικά. Πίσω από την πολυκοσμία, δεν ακούγεται φωνή. Δεν κινείται τίποτα, κανένα σημάδι ζωής. Κι όμως κάτι εκεί, πάνω σε αυτό το νησί σε κάνει να θες να περπατήσεις, να ψάξεις, να αφήσεις το νου να ταξιδέψει και να ανακαλύψεις τα μέρη. Άλλωστε, τα σημάδια από τα χρόνια της εξορίας δεν είναι πρόσφατα. Μετρούν από την ρωμαϊκή εποχή μέχρι και την νεότερη ιστορία της Ελλάδας.
Η Γυάρος, χρησιμοποιήθηκε ως τόπος εξορίας από το 1947 μέχρι το 1952 και από το 1956 μέχρι το 1974 για πολιτικούς εξόριστους. Συνολικά, 22.000 Έλληνες πέρασαν και μαρτύρησαν, παραμένοντας εκεί για μήνες, για χρόνια, ακόμη και για πάντα.
Στην αρχή, η διαμονή γινόταν κυρίως σε σκηνές, στα πέντε στρατόπεδα που είχαν φτιαχτεί σε κάθε όρμο. Από τα χέρια των εξόριστων όμως έγιναν εκβραχισμοί και διαμορφώσεις του εδάφους, διάνοιξη δρόμων και οικοδομικές εργασίες, για να χτιστούν τελικά φυλάκια, πυροβολεία αλλά και οι κεντρικές φυλακές. Αυτές είναι ένα οικοδόμημα επίμηκες, ορθογώνιο και διαμορφώνεται σε τέσσερα επίπεδα. Είναι δε τόσο επιβλητικό που είναι αδύνατο να μην το προσέξεις προερχόμενος από την Σύρο ή την Τήνο. Βρίσκεται σε εκείνη την πλευρά και κοιτάει ανατολικά, όντας μία φυλακή παρόμοια με άλλες στη δυτική Ευρώπη.

gyaros007
Η ΦΥΛΑΚΕΣ ΠΟΛΙΤΙΚΩΝ ΚΡΑΤΟΥΜΕΝΩΝ ΓΥΑΡΟΥ

Περπατήσαμε στον εξωτερικό προαύλιο χώρο. Ο φόβος του άγνωστου σε κυριεύει από την πρώτη στιγμή αφού βρίσκεσαι σε ένα μέρος με τραγική ιστορία, ακατοίκητο, γεμάτο πινακίδες που υπενθυμίζουν πως πρόκειται για ένα ζωντανό ναρκοπέδιο. Το ναυτικό χρησιμοποιούσε το συγκεκριμένο νησί για ασκήσεις βολής μέχρι πρότινος και λέγεται πως έχει καταστραφεί μέρος των νεκροταφείων, από τέτοιες βολές. Στο άκουσμα πως μπορεί να υπάρχουν άσκαστα βλήματα εκεί, ή πάνω στο νησί, περιορίζεις όσο γίνεται τις μετακινήσεις και προτιμάς τα πατημένα μονοπάτια. Το ναυτικό χρησιμοποιούσε περισσότερο το μικρό νησί που εφάπτεται στην Γυάρο, μέρος που εμείς προσωπικά δεν πήγαμε γιατί δεν έχει και κάτι να δεις. Το κεντρικό κτίριο των φυλακών άλλωστε μπορεί να φάει αρκετό χρόνο ο οποίος περνάει πολύ γρήγορα χαζεύοντας. Σπασμένα τζάμια, πόρτες διαλυμένες, σκουριά παντού, λεηλασίες, επιγραφές γραμμένες με σπρέυ. Κάτι σε πιάνει εκεί μέσα και σε παρακινεί να φύγεις, κάτι σε κρατάει εκεί να ψάξεις όλο το μέρος. Ανεβαίνουμε τα σκαλοπάτια, χωνόμαστε στα μαγειρεία, η οροφή των οποίων έχει αρχίσει να καταρρέει. Προχωράμε στα κελιά, στην απομόνωση και στα εστιατόρια. Η θέα και μόνο των παρατηρητηρίων για τους φύλακες, σε συγκλονίζει. ΌΧΙ ΠΙΑ ΑΛΛΑ ΓΙΟΥΡΑ αναγράφεται σε έναν έρημο τοίχο. Έγιναν πολλά εκεί, κάποιος δεν θέλει να θυμάται, ή κάποιος θυμάται και δεν θέλει να μάθουν και οι νεότεροι. Η ιστορία όμως δεν σβήνεται. Απλά γράφεται από τους εναπομείναντες, όπως αυτοί την έζησαν.

Η ΓΥΑΡΟΣ ΩΣ ΤΟΠΟΣ ΕΞΟΡΙΑΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΡΧΑΙΟΤΗΤΑ

image
ΠΡΟΑΒΛΙΟΣ ΧΩΡΟΣ ΦΥΛΑΚΩΝ ΓΥΑΡΟΥ

Ο σοφιστής Αγχίπυλος τρεφόταν αποκλειστικά µε σύκα και νερό και ήταν σφριγηλός και υγιής ως τα βαθιά του γεράµατα. Στην αρχαιότητα υπήρχαν συκοφάντες που έσειαν τις συκιές για να αποκαλύπτουν τα σύκα, υπήρχαν συκοφάντες που έδειχναν τα γεννητικά τους όργανα, υπήρχαν συκοφάντες που κατέδιδαν τους κλέφτες των δηµοσίων συκιών και υπήρχαν συκοφάντες που συκοφαντούσαν. Υπήρχαν και συκωροί-φύλακες. Στα κλαδιά της συκιάς της Γυάρου κρέµονταν άνθρωποι. Οι ανθρωποφύλακες κρεµούσαν τους εξόριστους από το δέντρο και διασκέδαζαν βλέποντάς τους να βασανίζονται. Η συκιά των Γιούρων ήταν ο προθάλαµος για να περάσουν οι άνθρωποι από τον πολιτισµό στη βαρβαρότητα κι έµεινε γνωστή σαν «συκιά του Γλάστρα», από το όνοµα του αρχιβασανιστή.
Η πρώτη γνωστή αναφορά στο νησί της Γυάρου είναι του Λέσβιου φιλοσόφου Θεόφραστου, τον 3ο αιώνα π.Χ., που αναφέρει ότι το νησί ερηµώθηκε, όταν τα ποντίκια έδιωξαν τους κατοίκους. Τον 1ο αιώνα π.Χ. οι Ρωµαίοι συγγραφείς Μάρκος Τερέντιος Βάρρων και Πλίνιος µιλούν για «ποντίκια τεράστια, που µπορούσαν ακόµη και σίδερο να φάνε και ανάγκασαν τους κατοίκους της Γυάρου να εγκαταλείψουν το νησί τους…».
Ο Τάκιτος ιστορεί ότι: «η νήσος Γυάρος ήτον η κυριωτάτη εκείνων, εις ας οι Ρωµαίοι έπεµπον τους πολιτικούς αυτών εξορίστους, ως µαρτυρούσι πολλά αρχαίων συγγραφέων χωρία. Κατά το 66 π.Χ. τοσούτοι διάσηµοι Ρωµαίοι είχον εξοριστεί εις Γυάρον, ώστε πληθύς νέων Ελλήνων συνέρρεον ίνα ακροασθώσι ιδίως τον Ρωµαίο φιλόσοφο, Μουσώνιο Ρούφο».
Ο στωικός φιλόσοφος Μουσώνιος Ρούφος είχε εξοριστεί στη Γυάρο επειδή, σύµφωνα µε την κατηγορία, είχε συνωµοτήσει κατά του Νέρωνα και έµεινε από το 65 µέχρι το 68 π.Χ. οπότε του επετράπη να επιστρέψει στη Ρώµη. Ο µαθητής του Επίκτητος λέει: «Εάν βρεθείς στη Γυάρο, ο νους σου να µην τρέχει στη ζωή της Ρώµης. Είναι προτιµότερο να παραµένεις προσηλωµένος στην πραγµατικότητα –διότι αυτός που βρίσκεται στη Γυάρο ζει σαν άνθρωπος του πνεύµατος».
«Είµαστε φυλακισµένοι επάνω στη γη και δέσµιοι ενός γήινου σώµατος. Θα πεθάνω, αλλά πρέπει γι’ αυτό να πεθάνω βογκώντας; Θα φυλακισθώ. Αλλά πρέπει γι’ αυτό να θρηνολογώ; Θα εξοριστώ. Αλλά ποιος µπορεί να µε εµποδίσει να φύγω χαµογελώντας, εύθυµος και ήρεµος;
-Πες µου το µυστικό.
-Δεν το λέω, γιατί αυτό εξαρτάται από τη θέλησή µου.
-Θα σε ρίξω τότε στα σίδερα.
-Άνθρωπε, τι λες; Εµένα; Μόνο το πόδι µου µπορείς να αλυσοδέσεις. Τη θέλησή µου ούτε ο Δίας µπορεί να καταβάλει.
-Θα σε φυλακίσω.
-Το καηµένο µου κορµί, εννοείς.
-Θα σε αποκεφαλίσω.
-Πότε εγώ δήλωσα πως µονάχα ο δικός µου τράχηλος δεν µπορεί να κοπεί;
Αυτές είναι οι σκέψεις που πρέπει να κάνει ένας φιλόσοφος, αυτά πρέπει να γράφει κάθε µέρα, σ’ αυτά πρέπει να γυµνάζεται».
Στη Γυάρο φύτρωνε ένα εξαιρετικά δηλητηριώδες αγκάθι, ο άχεδρος, που ξήραινε τη βλάστηση, ενώ υπάρχει και ένα θρυλικό είδος φιδιού, ο µαύρος όφις. Κατά τους βυζαντινούς χρόνους το νησί φαίνεται πως συνέχισε να χρησιµοποιείται σαν τόπος εξορίας. Στη Γυάρο έβρισκαν καταφύγιο οι πειρατές και τη χρησιµοποιούσαν σαν ορµητήριο. Υπάρχει πληθώρα ιστοριών µε πνιγµένους σε ναυάγια, σκοτωµένους σε ρεσάλτα πειρατών, τραγικές ιστορίες που συνέβησαν στα νερά των Γιούρων.
Ο Τουρνεφόρ στο βιβλίο του (Relation d’ un voyage du Levant, 1700-02) αναφέρει ότι στη διάρκεια του ταξιδιού του προσέγγισαν τη νήσο Γυάρο κι αντίκρισαν τρεις θεονήστικους βοσκούς από την Άνω Σύρο, ξεχασµένους από τα αφεντικά τους που έπεσαν λιµασµένοι στα παξιµάδια τους και τα έφαγαν όλα. Περιπλανήθηκε στο νησί και κατάλαβε γιατί οι Ρωµαίοι αυτοκράτορες εξόριζαν εδώ τους πολιτικούς τους αντιπάλους. «Δεν υπάρχει πιο άγονος και άσχηµος τόπος σε ολόκληρο το Αρχιπέλαγος. Εδώ δε φυτρώνει η συνήθης βλάστηση. Είδα µόνον µεγάλους αρουραίους, ίσως της ίδιας ράτσας µε εκείνους που ανάγκασαν τους κατοίκους του νησιού να το εγκαταλείψουν. Ορισµένοι συγγραφείς, για να περιγράψουν την αθλιότητα του µέρους, έγραψαν ότι τα τρωκτικά αυτά ήταν αναγκασµένα να ροκανίζουν ακόµη και το σίδερο, όπως το έβγαζαν από τα ορυχεία. Με τις σκέψεις αυτές, ξαπλώσαµε τη νύχτα σε µια ερειπωµένη εκκλησία, αλλά δεν µας έπαιρνε ο ύπνος, από φόβο ότι θα έρχονταν οι ποντικοί να µας φάνε τα αυτιά. Και πριν καλά καλά ξηµερώσει σαλπάραµε για την Άνδρο για να µπορέσουµε να κοιµηθούµε λίγο στο πλοίο».
Το 1922 και για λίγους µήνες, το νησί µετεβλήθη από το ελληνικό κράτος σε στρατόπεδο ανεπιθύµητων οπλιτών. Το 1936, η κυβέρνηση Mεταξά επέλεξε τη Γυάρο ως τόπο εξορίας, αλλά η υγειονοµική επιτροπή που στάλθηκε στο νησί το έκρινε ακατάλληλο. Το 1943, µεταφέρθηκαν εκεί από τους Γερµανούς Ιταλοί αιχµάλωτοι. Και από τις 11 Ιουλίου 1947 και σε όλη τη διάρκεια του Εµφυλίου Πολέµου, η Γυάρος λειτούργησε σαν τόπος εξορίας πολιτικών κρατουµένων. Συνολικά από το νησί πέρασαν µεταξύ 1947 και 1950, 18.000 πολιτικοί εξόριστοι. Η Γυάρος έκλεισε το 1962. Πέντε χρόνια αργότερα, το 1967, η χούντα των συνταγµαταρχών θέτει και πάλι τη Γυάρο σε λειτουργία µέχρι τις 24 Ιουλίου του 1974. Ο αριθµός των πολιτικών κρατουµένων αυτή τη φορά έφθασε συνολικά τις 7.500.
Όταν το νησί έπαψε πλέον να είναι τόπος εξορίας χρησιµοποιήθηκε σαν πεδίο βολής για το Πολεµικό Ναυτικό. Στην απογραφή του 1981 ουδείς κάτοικος κατεγράφη, υπήρχαν µόνο οι 23 τάφοι των πολιτικών εξορίστων. Το 2002 αποχαρακτηρίσθηκε από «Ναυτικό Οχυρό» και έπαψε να είναι Πεδίο Βολής. Άθικτα βλήµατα από βολές υπάρχουν σκόρπια στην ξηρά και στη θάλασσα και, σύµφωνα µε το Παρατηρητήριο των Ανθρωπίνων Δικαιωµάτων, µέχρι και το 2004 υπήρχε ενεργό ναρκοπέδιο.
Σήµερα το νησί είναι ένας έρηµος τόπος, αποµένουν µόνο οι ερειπωµένες εγκαταστάσεις των φυλακών, οι αγιουργιανοί βοσκοί της Άνω Σύρου και τα λίγα κότερα που δένουν το καλοκαίρι. Μετά από διαβήµατα των επιζώντων µαρτύρων της Γυάρου, αποφασίστηκε τελικά να κηρυχτεί το νησί τόπος µνήµης γι’ αυτούς που αλυσοδέθηκαν εκεί από το Κράτος και τη Βία.
Αυτές είναι οι σκέψεις που πρέπει να κάνει ένας φιλόσοφος, αυτά πρέπει να γράφει κάθε µέρα και σ’ αυτά πρέπει να γυµνάζεται.

Η ΑΠΟΨΗ ΤΟΥ ΣΤΥΛΙΑΝΟΥ ΠΑΤΤΑΚΟΥ ΑΝΑΛΥΩΤΗ ΣΤΟ ΧΡΟΝΟ

Η επιστολή στάλθηκε στην εφημερίδα ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ με αφορμή σχετικού δημοσιεύματος για τη Γυάρο

praxikopimaties
ΣΤΥΛΙΑΝΟΣ ΠΑΤΤΑΚΟΣ ΗΜΕΡΕΣ

Θα είχον, ίσως, υιόν και θα ήθελον να μη είχε την ικανότητά σας εις αφήγησιν παραμυθιών, μάλλον, αλλά να ήτο φιλίστωρ, δίκαιος και φιλαλήθης.

Εδιάβασα εις την χθεσινήν «Κυριακάτικην Ελευθεροτυπίαν» τα γραφόμενά σας, υπό τον βαρύγδουπον τίτλον: «Εξορία πέντε αστέρων»! Ητο εκτόπισις. Οχι εξορία.

Τα γράφετε τόσον γλαφυρά και πειστικά, που θα επείθατε ακόμη και εμέ, εάν δεν τα είχον ζήσει και πράξει, προσωπικώς. Εχετε εσφαλμένην πληροφόρησιν και διά τούτο αι απόψεις σας είναι λανθασμέναι. Λοιπόν:

1. Ο Παττακός ήτο -ήμην- Αντιπρόεδρος και όχι «αντιπρόεδρος» εντός εισαγωγικών ως τον αποκαλείτε. Ιδετε Εγκυκλοπαιδείαν.

2. Δεν υπήρξαν εξορίαι κατά την διάρκειαν του Απριλιανού Καθεστώτος. Εγιναν εκτοπίσεις, ολίγων χιλιάδων ατόμων, προβλεπόμεναι υπό των νόμων των προ 21ης Απριλίου 1967 δημοκρατικών -έτσι εκαλούντο και εκείναι, όπως και αι σημεριναί- Κυβερνήσεων, οι δε νόμοι εκείνοι εστηρίζοντο εις το ιδιώνυμον των Κυβερνήσεων του Ελευθερίου Βενιζέλου, διά των οποίων ετέθη εκτός νόμου το Κ.Κ.Ε., που ίσχυον μέχρι της «μεταπολίτευσης», Ιουλίου του 1974.

3. Αυτόν τον νόμον προέβλεπε το τεθέν εις εφαρμογήν σχέδιον ενεργείας της 21ης Απριλίου 1967 και αυτό εξετέλεσεν η Αστυνομία και η Χωροφυλακή, βάσει των φακέλλων των.

4. Ο χαρακτηρισμός «ανθέλληνες» διά τους οπαδούς του Κ.Κ.Ε., ετέθη υπό των προαπριλιανών Κυβερνήσεων και δη, ο «γέρος» της Δημοκρατίας, παππούς του νυν προέδρου σας, Γεώργιος Παπανδρέου, ορθώς κατά τους δεξιούς, εχαρακτήρισε το Κ.Κ.Ε. «κόμμα εγκλήματος και προδοσίας», διότι διέπραξε φοβερά εγκλήματα κατά τους τρεις «γύρους» του, προητοίμαζε δε τέταρτον μετά τας εκλογάς της 28ης Μαΐου 1976 και είχεν υπογράψει συμφωνίαν μετά της Βουλγαρίας -Σύμφωνον Πετριτσίου- παραχωρήσεως της Βορείου Ελλάδος εις αυτήν.

5. Αι συνθήκαι διαβιώσεως των εκτοπισθέντων, υπό των Απριλιανών, εις Γυάρον και Λέρον, ήσαν πράγματι καλαί. Ησαν όσον ηδυνάμεθα, ανθρώπιναι. Ισως δεν υπήρχε λόγος εκτοπίσεώς των, διότι δεν ήσαν όλοι πρόθυμοι να ακολουθούντας αναρχικάς ε-ντολάς τού τότε Κ.Κ.Ε., της Μόσχας! Προσωπικώς τους επισκεπτόμην τακτικώς και εφρόντιζα διά την κατά το δυνατόν καλυτέραν διαβίωσίν των. Απηλευθέρωνα όσους διήνυον ηλικίαν μεγαλυτέραν των 70 ετών. Μεταξύ αυτών ήτο και ο Στρατηγός Αυγερόπουλος Γεράσιμος – Διοικητής της VIII Μεραρχίας του Ε.Λ.Α.Σ. και αρχηγός του κόμματος της Ε.Δ.Α., μάσκας του Κ.Κ.Ε. Η θυγάτηρ του, Αθηνά, μου εξέφρασε την ευγνωμοσύνην της εν έτει 1986, επισκεφθείσα με εις το Γεν. Κρατικόν Νοσοκομείον χειρουργημένον. Επίσης έχω επιστολάς εκφράσεως της ευγνωμοσύνης της διά την απελευθέρωσιν εκ της εκτοπίσεως του αδελφού της ποιητού «Γιάννη» Ρίτσου, από την αδελφήν του.

6. Διά να μη ταλαιπωρώ, υμάς «Ιέ μου, Υιέ μου Αβεσαλώμ» και τους αναγνώστας, σας ερωτώ:

α) Ποίος εκ των Δικτατόρων του Κόσμου, ποτέ, επεσκέφθη έστω και άπαξ τους υπ’ αυτού εκτοπισμένους;

β) Επεσκέφθη, ποτέ, ο υμέτερος Δικτάτωρ, Στάλιν, τους εις Σιβηρίαν αποθνήσκοντας εκ πείνης και βασανιστηρίων -εκατομμύρια- εκτοπισμένους, όχι διά λόγους εγκλημάτων, ως οι ημέτεροι ΚΚουΕδες, αλλά διότι δεν εδέχοντο το σύστημα διοικήσεώς του -του υπαρκτού Σοσιαλισμού, αιωνία τη λήξει του παντού, πλην Αλέκας-; Διαβάστε τον Σολζενίτσιν, τον Τζωρτζ Οργουελ, την Μαύρην Βίβλον του Κομμουνισμού, τους ημετέρους -υμετέρους μάλλον- Ιωαννίδην, Φαράκον κλπ. κλπ., επισκεφθείτε την Πηγάδα Μελιγαλά, σκεφθείτε το αποτρόπαιον παιδομάζωμα, τας καταστροφάς της Πατρίδος μας από τους τρεις «γύρους» του Κ.Κ.Ε., τας 150 χιλιάδας φονευθέντας Ελληνας κατά τον 4ετή Αντισυμμοριακόν αγώνα, τους ομήρους του «Κόκκινου Δεκέμβρη», 2ου γύρου του Κ.Κ.Ε., μελετήσατε πρακτικώς τους επαίνους του αρχηγού του κόμματος της Ν.Δ., δεξιού (;) κ. Καραμανλή του Β’, που εχαρακτήρισε τον Πρόεδρόν σας, αρχικαπετάνιον του παιδομαζώματος… κ. Φλωράκην Χαρίλαον και αν σας μείνη καιρός, ασχοληθείτε και με τους Απριλιανούς.

7. Διαβάσετε και τα ιδικά μου τέσσαρα βιβλία: 1. «21η Απριλίου 1967. Διατί; Ποίοι; Πώς;». 2. «Οδυσσεύς Μ. Αγγελής. Ο Στρατηγός των Στρατηγών». 3. «21η Απριλίου 1967 έως 8 Οκτωβρίου 1973. Ημέραι και Εργα» και 4. «Οδοιπορικόν Ενός Στρατιώτου 90 ετών», νυν 92. Σας τα προσφέρω δώρον, εάν τα θέλετε, και μετά ή προ της αναγνώσεώς των είμαι πρόθυμος να συζητήσω μαζί σας, οπουδήποτε προτιμήσητε.

8. Σας ευχαριστώ διά την πρόκλησιν και περιμένω την πρόσκλησιν.

Με χριστιανική αγάπην και τιμήν

Στυλιανός Παττακός

παττακοσ σημερα
Ο ΑΙΩΝΟΒΙΟΣ ΠΛΕΟΝ ΣΤΥΛΙΑΝΟΣ ΠΑΤΤΑΚΟΣ

ΜΕΡΙΚΕΣ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ ΤΩΝ ΦΥΛΑΚΩΝ

2649026633_2c471174dc

2649865386_ba723cbb1e

2649862860_773e79be9d

gyaros118

Advertisements

4 σκέψεις σχετικά με το “ΑΙΓΑΙΟ ΤΟΠΟΣ ΕΞΟΡΙΑΣ: ΓΥΑΡΟΣ (ΓΙΟΥΡΑ)

  1. κωστας λαμια

    τιμη και δοξα σ αυτους που περασαν απο το κολαστηριο για να μας θυμιζουν οτι η δημοκρατια θελει συνεχεις αγωνες και οτι αυτοι που γραφονται στην ιστορια δεν ειναι ευκαιριακοι τυχωδιωκτες αλλα οι ανιδιοτελεις αγωνιστες

  2. topow ejorias επι εμφυλιου και χουντας τοπος βασανιστηριων εξευτελισμων τηςανθρωπινης προσωπικοτητας ψυχολογικων και σωματικων το φαγητο ηταν φτωχο σκουληκιασμενο οι επισκεψεις ανωτερων για να δειξουν οτι εκει περναγαν καλα
    και ολα πηγαιναν σωστα και ουτε βασανιστηριαγινονβταν ουτε τιποτα
    κολαστηριο οπως η μακρονησος και επι χουνταςτων αιωνια κυνηγημενων των αριστερων.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s