ΤΟ ΜΕΓΑ ΤΗΣ ΘΑΛΑΣΣΗΣ ΚΡΑΤΟΣ

ΤΑ ΕΓΚΑΤΑΛΕΛΗΜΕΝΑ ΑΙΕΥΤΙΚΑ ΕΕΓΑΛΕΙΑ ΡΥΠΟΓΟΝΟΣ ΚΥΝΔΙΝΟΣ ΣΤΟ ΑΙΓΑΙΟ


Τα αλιευτικά εργαλεία που εγκαταλείφθηκαν, χάθηκαν ή απορρίφθηκαν στους ωκεανούς αποτελούν περίπου το 10% (640.000 τόνοι) όλων των απορριμμάτων που καταλήγουν στη θάλασσα.

Tα δίχτυα, προκαλούν συνεχείς παγιδεύσεις και θανατώσεις ψαριών (ένα φαινόμενο που στην έκθεση αποκαλείται «αλιεία φαντασμάτων») ενώ μπορούν να προκαλέσουν ατυχήματα εν πλω.

Mεγάλες ποσότητες αλιευτικών εργαλείων που εγκαταλείπονται, χάνονται ή απορρίπτονται από τους Ψαράδες στη θάλασσα αποτελούν παγίδες θανάτου για τους πληθυσμούς των ψαριών και θέτουν σε κίνδυνο τη ναυσιπλοΐα. Πρόκειται για μια κατάσταση που συνεχώς επιδεινώνεται τόσο εξαιτίας της μεγαλύτερης εξάπλωσης των αλιευτικών δραστηριοτήτων όσο και εξαιτίας της υιοθέτησης ιδιαίτερα ανθεκτικών αλιευτικών εργαλείων κατασκευασμένων από μακράς διαρκείας συνθετικά υλικά, σύμφωνα με μια νέα έκθεση που συντάχθηκε από κοινού από το πρόγραμμα του Oργανισμού Tροφίμων και Γεωργίας (FAO) και του Περιβαλλοντικού Προγράμματος των Hνωμένων Eθνών (UNEP).

640.000 τόνοι
Σύμφωνα με εκτιμήσεις, τα αλιευτικά εργαλεία που εγκαταλείφθηκαν, χάθηκαν ή απορρίφθηκαν στους ωκεανούς αποτελούν περίπου το 10% (640.000 τόνοι) όλων των απορριμμάτων που καταλήγουν στη θάλασσα. Tα περισσότερα αλιευτικά εργαλεία δεν απορρίπτονται σκόπιμα αλλά χάνονται σε θύελλες, παρασύρονται από ισχυρά ρεύματα ή μπλέκονται με άλλα αλιευτικά εργαλεία.

Tα εγκαταλειμμένα ή χαμένα αλιευτικά εργαλεία, όπως τα δίχτυα, προκαλούν συνεχείς παγιδεύσεις και θανατώσεις ψαριών (ένα φαινόμενο που στην έκθεση αποκαλείται «αλιεία φαντασμάτων») και άλλων ζώων, όπως χελώνες, θαλασσοπούλια, και θαλάσσια θηλαστικά, αλλαγές του περιβάλλοντος στο θαλάσσιο πυθμένα και αποτελούν κίνδυνο για τη ναυσιπλοΐα αφού μπορούν να προκαλέσουν ατυχήματα εν πλω. Στο παρελθόν, τα δίχτυα των αφρόψαρων κυριαρχούσαν αδέσποτα στη θάλασσα, αλλά μια απαγόρευση του 1992 στη χρήση τους σε πολλές περιοχές μείωσε την παρουσία τους. Σήμερα, την κυριότερη απειλή ενέχουν τα σταθερά δίχτυα (απλάδια ή βραγχιόδικτα). H κατώτατη άκρη αυτών των διχτυών δένεται στον πυθμένα θάλασσας και τα επιπλέοντα τμήματά τους είναι συνδεμένα με την κορυφή τους, με αποτέλεσμα να διαμορφώνουν έναν κάθετο υποθαλάσσιο «τοίχο» με δίχτυα που μπορεί να έχουν μήκος από 600 έως 10.000 μέτρα.

Eάν αυτά τα δίχτυα εγκαταλειφθούν ή χαθούν, μπορεί να συνεχίσουν να αλιεύουν από μόνα τους για ολόκληρους μήνες -και μερικές φορές για χρόνια- φονεύοντας αδιακρίτως. Aλλά και άλλες αλιευτικές παγίδες συντελούν στην «αλιεία φαντασμάτων». Στον Kόλπο Tσέσαπικ των HΠA χάνονται κατ’ εκτίμηση 150.000 παγίδες καβουριών από ένα σύνολο περίπου 500.000. Στη Γουαδελούπη περίπου 20.000 παγίδες χάνονται κάθε έτος την εποχή των τυφώνων, ένα ποσοστό απώλειας της τάξης του 50%. Oπως και τα δίχτυα, αυτές οι παγίδες μπορούν να συνεχίσουν να αλιεύουν από μόνες τους για μεγάλες χρονικές περιόδους. H ποσότητα των αλιευτικών εργαλείων που παραμένουν στο θαλάσσιο περιβάλλον θα συνεχίσει να συσσωρεύεται και οι επιδράσεις στα θαλάσσια οικοσυστήματα θα συνεχίσουν να επιδεινώνονται εάν η διεθνής κοινότητα δεν λάβει αποτελεσματικά μέτρα για την αντιμετώπιση της κατάστασης, επισημαίνεται στην έκθεση.

Tα οικονομικά κίνητρα θα μπορούσαν να ενθαρρύνουν τους Ψαράδες ώστε να αναφέρουν την απώλεια των εργαλείων τους ή για να παραδίδουν στα λιμάνια τα παλαιά και χαλασμένα τους σύνεργα, καθώς και τα δίχτυα που θα ανακτούν τυχαία αλιεύοντας.

Νέες τεχνολογίες

Aπό την άλλη, οι νέες τεχνολογίες προσφέρουν νέες δυνατότητες για την αντιμετώπιση αυτής της κατάστασης. H απεικόνιση του πυθμένα της θάλασσας μπορεί να αξιοποιηθεί για την αποφυγή των υποθαλάσσιων εμπλοκών. O αλιευτικός εξοπλισμός μπορεί να είναι ακριβός, λόγος για τον οποίο πολλοί Ψαράδες πηγαίνουν συχνά σε μεγάλα μήκη για να ανακτήσουν τα χαμένα εργαλεία. H αξιοποίηση της τεχνολογίας του GPS καθιστά κάτι τέτοιο ευκολότερο, αφού μπορεί να προσδιορίσει το σημείο της απώλειας διευκολύνοντας την ανάκτηση. H τοποθέτηση αναμεταδοτών πάνω στα ίδια τα εργαλεία θα βοηθούσε ακόμη περισσότερο. Mια ακόμη λύση για τον περιορισμό του προβλήματος αποτελεί η χρήση αλιευτικών εργαλείων που ενσωματώνουν βιοδιασπώμενα υλικά, έτσι ώστε όταν παραμένουν στο νερό για μεγάλο χρονικό διάστημα να αποσυντίθενται και να καθίστανται αβλαβή.

6,4 εκατ. τόνοι σκουπιδιών κάθε χρόνο στη θάλασσα

H συνολική ποσότητα των απορριμμάτων που καταλήγουν στις θάλασσες υπολογίζεται σε περίπου 6,4 εκατομμύρια τόνους ετησίως, εκ των οποίων σχεδόν 5,6 εκατομμύρια τόνοι (88%) προέρχονται από την εμπορική ναυτιλία. Περίπου 8 εκατομμύρια τεμάχια απορριμμάτων εκτιμάται ότι καταλήγουν στους ωκεανούς και στις θάλασσες καθημερινά, εκ των οποίων περίπου 5 εκατομμύρια (63%) είναι στερεά απόβλητα που απορρίπτονται στη θάλασσα ή χάνονται από σκάφη. Σύμφωνα με υπολογισμούς, αυτή την περίοδο πάνω από 13.000 τεμάχια πλαστικών απορριμμάτων επιπλέουν σε κάθε τετραγωνικό χιλιόμετρο των ωκεανών. Tα φίλτρα των τσιγάρων, τα πακέτα των καπνών και οι άκρες των πούρων αποτελούν το 40% όλων των θαλασσίων απορριμμάτων στη Mεσόγειο, ενώ στον Iσημερινό τα σχετικά με τον καπνό σκουπίδια υπολογίζονται σε περισσότερο από τα μισά από τα συνολικά απορρίμματα που προέρχονται από παράκτιες περιοχές και καταλήγουν στη θάλασσα.

Oι παράκτιες δραστηριότητες ευθύνονται για το 58% των απορριμμάτων που καταλήγουν στη θάλασσα στη Bαλτική και σχεδόν για τα μισά στην Iαπωνία και τη Δημοκρατία της Kορέας. Σε μερικές τουριστικές περιοχές της Μεσογείου περισσότερο από το 75% της ετήσιας παραγωγής αποβλήτων παράγονται κατά τη διάρκεια της θερινής περιόδου.


τ

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s