H ΠΕΡΔΙΚΑ ΤΗΣ ΑΣΤΥΠΑΛΑΙΑΣ


ΝΗΣΙΩΤΙΚΗ ΠΕΡΔΙΚΑ
ΝΗΣΙΩΤΙΚΗ ΠΕΡΔΙΚΑ

Η μυθολογία τη θέλει όμορφη νύφη, της οποίας τα θέλγητρα, ενόχλησαν τη μητέρα των θεών, την Ήρα που την γκρέμισε από την Ακρόπολη. Η Παλλάδα Αθηνά όμως την λυπήθηκε και την μεταμόρφωσε σε πουλί για να σωθεί. Αυτό το πουλί γέμισε από τότε τα Ελληνικά βουνά, που αντιλαλούσαν το κελάηδημα της.

Οι αρχαίοι μας πρόγονοι είχαν ξεχωρίσει τα δύο συγγενικά είδη της πέρδικας, κυρίως από τα κελαηδήματα τους, γεγονός που επιβεβαιώνει ο Θεόφραστος, λέγοντας πως <<οι πέρδικες εντέυθεν του Κορυδαλλού κακαβίζουν ενώ οι άλλες τιτιβίζουν>>. Ο Αριστοτέλης το <<κακάρισμα>> το έλεγε <<κακάβισμα>>, υποστηρίζοντας πως οι πέρδικες παράλλασαν τη φωνή τους. Οι αρχαίοι Ρωμαίοι αποκαλούσαν την Ελληνική πέρδικα <<κουτορνίθι>>, παραφορά της λέξης <<κοθόρνιθα>>, από τους κοθόρνους, τα αρχαία πολεμικά σανδάλια. Και αυτό λόγω του κόκκινου χρώματος των σανδαλιών και του ίδιου χρώματος των ποδιών της πέρδικας. Όσοι λοιπόν από άγνοια χρησιμοποιούν την <<κουτορνίθι>> για την Ελληνική πέρδικα, θα πρέπει μάλλον να την απευθύνουν σε άλλο είδος! Πάντως όχι στην πέρδικα, της οποίας η πονηριά και η εξυπνάδα, έχουν εγκωμιασθεί όχι μονάχα από τους ερευνητές, αλλά και από την Ελληνική λαϊκή μούσα.

Η Ελληνική πέρδικα αναφέρετε σε πολυάριθμους πληθυσμούς μέχρι τις αρχές του 20ου αιώνα. Λέγεται δε πως με ειδικές μεθόδους συλλαμβάνονταν και σε μεγάλους αριθμούς, γινόταν η εξαγωγή της για τον εμπλουτισμό των βιοτόπων άλλων Ευρωπαϊκών χωρών. Αν οι συνήθειες κι η βιολογία της ερμηνεύονται από τους ερευνητές και τους φυσιοδίφες, η νεότερη λαϊκή ποίηση, αλλά και η λογοτεχνία, αφιερώνουν αμέτρητους στίχους και διηγήματα με προσωποποιημένη την πέρδικα ή και αντίστροφα.

Η πέρδικα ανήκει στην τάξη των ορνιθόμορφων (Galliformes), που η εμφάνισή τους πηγαίνει πίσω στην παλαιόκαινο περίοδο, πριν από 50 – 60 εκατ. Χρόνια. Η τάξη αυτή περιλαμβάνει πουλιά μέσου αλλά και μεγάλου μεγέθους. Εντάσσεται στην οικογένεια των Φασιανίδων (Phasianidae) που περιλαμβάνει 178 είδη περίπου σε όλο τον κόσμο και στην υποοικογένεια των Περδικίνων (Perdicinae), στην οποία ανήκουν 132 είδη.

ΒΙΟΛΟΓΙΑ

Η πέρδικα είναι μονογαμικό πουλί, αν και έχουν παρατηρηθεί περιπτώσεις όπου η αρσενική, ανάλογα με το κοπάδι, μπορεί να ζευγαρώσει και με περισσότερες θηλυκές. Η πέρδικα είναι πουλί παμφάγο, σπόροι βλαστάρια, έντομα, σκουλήκια, ακρίδες, καρπούς κλπ.. Πάντα μαζί με τους καρπούς τρώει και μερικά πετραδάκια που την βοηθούν στην πέψη. Οι πέρδικες τρέφονται νωρίς το πρωί και αργά το απόγευμα. Το βράδυ συγκεντρώνεται το κοπάδι σε ορισμένο μέρος για το κούρνιασμα. Η περίοδος αναπαραγωγής αρχίζει τον Ιανουάριο, Φεβρουάριο και τα πουλιά τότε σχηματίζουν ζευγάρια. Κάνουν 10 -15 αυγά που εκκολάπτουν για 20 ημέρες περίπου. Οι εχθροί της πέρδικας είναι τα γεράκια, η αλεπού, τα φίδια, τα κοράκια, το τσακάλι κλπ..

ΝΗΣΙΩΤΙΚΗ ΠΕΡΔΙΚΑ (ALECTORIS CHUKAR)

A. ΓΕΝΙΚΗ ΠΕΡΙΓΡΑΦΗ

ΜΗΚΟΣ : 30 – 32 εκατ. Περίπου.

ΒΑΡΟΣ : 750 γραμμ. περίπου.

ΑΝΟΙΓΜΑ ΦΤΕΡΟΥΓΩΝ : 45 – 50 εκατ.

Β. ΧΑΤΑΚΤΗΡΙΣΤΙΚΑ ΓΝΩΡΙΣΜΑΤΑ

  • Ράχη καστανόγκριζη.
  • Στήθος και κοιλιά χρώματος γκρίζου που καταλήγει σε κεραμιδί.
  • Στα πλευρά της υπάρχουν 8 – 10 λωρίδες μαύρου χρώματος.
  • Ο χαλινός της, το τμήμα ανάμεσα στη βάση του ματιού, είναι λευκός σε σχήμα V.
  • Φέρει μαύρη ράβδωση στο κεφάλι, που στενεύει πίσω από το μάτι και γίνετε διακεκομμένη.
  • Το υπογάστριο φέρει σταχτοκόκκινο φτέρωμα, με κηλίδες προς τη μέση του στήθους που το κάνουν γκριζόλευκο.
  • Οι ωτικές χώρες επίσης είναι πιο καστανές.
  • Τα αρσενικά άτομα στο μέσω μέρος του ταρσού, φέρουν κεράτινη διόγκωση (κότσι), απ’ όπου προήλθε και η λαϊκή ονομασία τους <<Κότσος>>.
  • Βιότοπός τους είναι, τα Νησιά του Αιγαίου, Κρήτη, Νοτιοανατολική Θράκη.

ΤΟ ΚΥΝΗΓΙ ΤΗΣ ΠΕΡΔΙΚΑΣ

Για πολλούς θεωρείται το πιο δύσκολο αλλά και το πιο λεβέντικο κυνήγι. Χρειάζονται αρκετές γνώσεις, γυμνασμένα πόδια, μεγάλη αντοχή δυνατοί πνεύμονες και το βασικότερο ικανά περδικόσκυλα. Τα περδικόσκυλα πρέπει να είναι σκυλιά δείκτες με ανοικτή έρευνα, πολύ καλή όσφρηση, αντοχή και σταθερή φέρμα.

Τέτοια κυνηγόσκυλα μπορεί να επιλέξει ο κυνηγός κατά κύριο λόγο ανάμεσα στις Αγγλικές (Σέτερ – Πόιντερ) φυλές, αλλά συχνά αξιόλογα σκυλιά, κατάλληλα για αυτό το κυνήγι, υπάρχουν ανάμεσα στις Ηπειρωτικές φυλές. Σε γενικές γραμμές δεν υπάρχει κάποια μαγική συνταγή για το ιδανικό κυνηγόσκυλο.

Όπως όλα τα είδη κυνηγιού, έτσι και το κυνήγι της πέρδικας θέλει ιδιαίτερη προσοχή και είναι λόγω των βουνών επίπονο και απρόσιτο για ερασιτέχνες ως επικίνδυνο για τον εαυτό τους.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s