ΤΟ ΜΕΓΑ ΤΗΣ ΘΑΛΑΣΣΗΣ ΚΡΑΤΟΣ

Η ΑΣΤΥΠΑΛΑΙΑ ΚΑΤΑ ΤΗΝ ΕΝΣΩΜΑΤΩΣΗ


ΙΣΩΣ Η ΜΟΝΑΔΙΚΗ ΚΑΤΑΓΕΓΡΑΜΜΕΝΗ ΜΑΡΤΥΡΙΑ, ΑΠΟ ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ ΤΗΣ ΑΘΗΝΑΣ ΤΑΡΣΟΥΛΗ

ΙΤΑΛΙΚΟ ΣΤΡΑΤΟΠΕΔΟ - ΜΡΜΑΡΙ

ΙΤΑΛΙΚΟ ΣΤΡΑΤΟΠΕΔΟ - ΜΡΜΑΡΙ

ΦΥΛΑΚΙΟ ΣΤΡΑΤΟΠΕΔΟΥ - ΜΑΡΜΑΡΙ

ΦΥΛΑΚΙΟ ΣΤΡΑΤΟΠΕΔΟΥ - ΜΑΡΜΑΡΙ

ΦΡΟΥΡΙΟ ΚΑΣΤΕΛΑΝΟΣ

ΦΡΟΥΡΙΟ ΚΑΣΤΕΛΑΝΟΣ

ΕΙΣΟΔΟΣ ΥΠ.ΟΧΥΡΩΣΗΣ - ΚΑΣΤΕΛΑΝΟΣ

ΕΙΣΟΔΟΣ ΥΠ.ΟΧΥΡΩΣΗΣ - ΚΑΣΤΕΛΑΝΟΣ

Όπως όλα τα Δωδεκάνησα πλήρωσαν βαριά τη φασιστική σκλαβιά και θυσίασαν το αίμα των παιδιών τους στον Ιερό Αγώνα, το ίδιο και η Αστυπάλαια πρόσφερε το φόρο τιμής στη Λευτεριά. Όταν έφτασαν στο νησί οι Γερμανοί βάλθηκαν να γυμνώσουν τα σπίτια και τους ανθρώπους από ότι είχαν πολυτιμότερο, αρπάζοντας από το λαιμό των γυναικών ακόμη κι το ψιλό χρυσό αλυσιδάκι με το φυλαχτό. Οι θηριάνθρωποι βασάνισαν σκληρά και τους νέους του νησιού. Την παρακάτω δραματική ιστορία μου διηγήθηκε ο Ρούσσος Σταβλάς, που ανέφερα πιο πάνω. Την έζησε ο ίδιος στο νησί του τις τραγικές ημέρες της Γερμανικής κατοχής. <<Ήταν παραμονή του Αγίου Δημητρίου του 1943. Κατοικούσαμε στην εξοχή του Αι-Κωνσταντίνου. Στις 10 η ώρα το πρωί ο ουρανός συννέφιασε από τα στούκας του Χίτλερ. Ύστερα από λίγο ήρθαν αλεξιπτωτιστές και ερεύνησαν το σπίτι μας. Με πήραν με το μεγαλύτερο αδελφό μου και μας φόρτωσαν πυρομαχικά. Οδοιπορούσαμε ως το βράδυ φορτωμένοι, όσο που φτάσαμε στο στρατόπεδο συγκεντρώσεως των Ιταλών, στη θέση Μαρμάρι. Εκεί είχαμε ένα αγρόκτημα. Επειδή βρήκαν στην τσέπη μου μια πίπα Εγγλέζικη, μας βάζουν μπρός με το πιστόλι και μας πηγαίνουν κοντά στη θάλασσα, κάνοντάς μας νόημα να ανοίξουμε τους λάλους μας. Για μια στιγμή χάσαμε από μπροστά μας το Γερμανό που μας φύλαγε. Κάποιος άλλος τον φώναξε και πήγε να του μιλήσει. Δεν χάνω καιρό. Αρπάζω τον αδελφό μου γρήγορα και δίνουμε μια βουτιά στη θάλασσα. Εγώ, ύστερα από μεγάλο μακροβούτι, πρόφτασα και κρύφτηκα πίσω από ένα ψηλό βράχο που φύτρωνε καταμεσής στη θάλασσα, μα ο αδελφός μου αργούσε. Για μια στιγμή που πρόβαλε το κεφάλι του από το νερό να πάρει λίγη ανάσα, δέχθηκε δύο πιστολιές που οι σφαίρες τους, τρυπώνοντας το κρανίο του, βγήκαν από τα μάτια. Ο Γερμανός καιροφυλαχτούσε να σκοτώσει και μένα, αλλά εγώ κρυμμένος στο βράχο, δεν ξεμύτιζα, όσο που νύχτωσε. Τότε μακροβουτώντας από ξέρα σε ξέρα, έφτασα σε μια χαράδρα με την ψυχή στο στόμα>>. Ο Ρούσσος Σταβλάς, μαζί με άλλους Αστυπαλιώτες, αιχμαλώτισε Γερμανούς Αξιωματικούς σε ένα σπίτι , αφού τούκαμαν πρώτα μπλόκο. Ύστερα έλαβε μέρος σε πολλές πολεμικές επιχειρήσεις σαν αληθινός Ήρωας όπως και πολλά γενναία παλικάρια της Αστυπαλιάς.

Λίγες ημέρες ύστερα, αφού έφυγαν οι Γερμανοί, οι πρόκριτοι του νησιού με επικεφαλής τον Αρχιμανδρίτη Σεραφείμ Στελλίδη, αποφάσισαν, σε γενική συνέλευση, να συγκεντρώσουν τους νέους του νησιού και να ιδρύσουν Εθνική Οργάνωση που την ονόμασαν <<Ελληνική Νεολαία Αστυπάλαιας>>. Κατασκεύασαν ωραίο λάβαρο και αφιέρωσαν στη Λευτεριά τον ακόλουθο ύμνο:

Aπο της σκλαβιάς τον ύπνο, ξύπνα, ξύπνα νεολαία,

Της Αστυπαλιάς καμάρι, Κλεομήδη τα παιδιά,

Και, το λάβαρο στο χέρι, σφίξετε με περηφάνια,

Και με στήθος και με χάρη τραγουδήστε : Λευτεριά!

Χαιρετήστε την Ελλάδα, την αγνή μας τη μητέρα,

Πούνε μέσα στην καρδιά μας ωσάν ήλιος λαμπερός,

Και φωνάξετε με τόλμη, που θερία να δακρύσουν:

<< Η, Ελλάδα, συ κοντά μας, ή για μας αφανισμός>>.

Δεν μπορούμε πια μητέρα, στη σκλαβιά μέσα να ζούμε,

Και το άγιο όνομά σου να το βρίζουν τα σκυλιά.

Είμαστε και μείς του Ρήγα και του Διάκου τα κλωνάρια,

Που μια μέρα θα θαυμάσουν την δική μας την αντρειά.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s