MONACHUS-MONACHUS ΜΟΝΙΜΟΣ ΚΑΤΟΙΚΟΣ ΑΣΤΥΠΑΛΑΙΑΣ


Η μεσογειακή φώκια (Monahus-Monachus), είναι δείκτης υγείας του θαλάσσιου περιβάλλοντος και μέρος της πλούσιας βιοποικιλότητας της Ελλάδας. Στα Ελληνικά νερά φιλοξενείται ο μεγαλύτερος πληθυσμός της, που υπολογίζεται περίπου τα 300 άτομα. Όσο υπάρχει η Monachus-Monachus στα Ελληνικά νερά, μπορούμε να είμαστε σίγουροι ότι οι θάλασσες μας είναι από τις πιο υγιείς και καθαρές στον κόσμο.

Είναι από τα μεγαλύτερα είδη φωκών στον κόσμο. Έχει μήκος γύρω στα 2,5 μέτρα και ζυγίζει γύρω στα 300 κιλά. Μπορεί να φτάσει σε ηλικία τα 45 χρόνια. Το σχήμα του σώματός της είναι ατρακτοειδές έτσι ώστε να διευκολύνει την κίνησή της μέσα στο νερό και τα άκρα της έχουν σχήμα πτερυγίων. Στο κεφάλι της έχει μακριά μουστάκια που χρησιμεύουν ως αισθητήρια όργανα. Δεν έχει εξωτερικά αυτιά, αλλά μικρές ακουστικές οπές. Το δέρμα της καλύπτεται από κοντό τρίχωμα μήκους μισού εκατοστού με πιο συνηθισμένα χρώματα το μαύρο, το σκούρο καφέ ή γκρίζο στη πλάτη ενώ στην κοιλιά ανοιχτό γκρίζο. Συχνά, έχει εμφανή σημάδια στο δέρμα από γρατσουνιές και παλιές πληγές. Τα δύο τελευταία χαρακτηριστικά διευκολύνουν στην αναγνώριση των ατόμων ενός πληθυσμού. Τα ενήλικα αρσενικά είναι λίγο πιο μεγάλα και βαριά από τα θηλυκά (αρσενικά: μήκος 2,4 μ. βάρος: 315 Kg – θηλυκά: μήκος 2,0 – 2,4 μ. βάρος: 300 Kg). Τα μικρά της μεσογειακής φώκιας έχουν μήκος περίπου 1 μ. και ζυγίζουν περίπου στα 15-18 Kg. Το δέρμα τους καλύπτεται από μακρύ τρίχωμα μήκους 1-1,5 εκατοστών, χρώματος σκούρου καφέ έως μαύρου. Στην κοιλιά υπάρχει μια άσπρη κηλίδα, της οποίας το σχήμα διαφέρει χαρακτηριστικά σε κάθε φώκια αλλά και μεταξύ των δύο φύλλων. Το τρίχωμα αυτό αντικαθίσταται μετά από 6-8 εβδομάδες από το χαρακτηριστικό κοντό τρίχωμα των ενήλικων ζώων.

ΚΑΤΑΝΟΜΗ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ

  1. ΣΠΟΡΑΔΕΣ
  2. ΝΟΤΙΟΔΥΤΙΚΕΣ ΚΥΚΛΑΔΕΣ
  3. ΙΟΝΙΟ
  4. ΔΩΔΕΚΑΝΗΣΑ

Στην Ελλάδα, Η μεσογειακή φώκια είναι ευρύτατα κατανεμημένη, δείχνοντας προτίμηση σε απομονωμένες, βραχώδεις και δυσπρόσιτες ακτές νησιών ή παράκτιων ηπειρωτικών περιοχών. Τα μέχρι τώρα όμως στοιχεία δείχνουν, ότι στις περισσότερες περιοχές οι πληθυσμοί του είδους είναι ιδιαίτερα περιορισμένοι σε μέγεθος και πιθανόν με περιορισμένες δυνατότητες διατήρησής τους στο μέλλον.
Οι μελήτεροι μέχρι στιγμής μελετημένοι, επί σειρά ετών, τοπικοί πληθυσμοί:

  • ΕΘΝΙΚΟ ΠΑΡΚΟ ΑΛΟΝΗΣΟΥ, ΒΟΡΕΙΩΝ ΣΠΟΡΑΔΩΝ
  • ΝΗΣΙΩΤΙΚΟ ΣΥΜΠΛΕΓΜΑ ΚΙΜΩΛΟΥ-ΠΟΛΥΑΙΓΟΥ ΝΟΤΙΟΔΥΤΙΚΕΣ ΚΥΚΛΑΔΕΣ

Παράλληλα τόσο από επιτόπιες έρευνες της MΟm, όσο και απο επιστημονικές αναφορές άλλων ερευνητών, έχουν καταγραφεί μικρότεροι αναπαραγόμενοι πληθυσμοί, στα νησιά του Ιονίου και του Αιγαίου Πελάγους, καθώς και στην περιοχή της Δωδεκανήσου. Σχετικά με ακριβέστερες προσεγγίσεις της κατανομής της μεσογειακής φώκιας στα Ελληνικά Αρχιπέλαγα, η MOm, έχει χαρτογραφήσει τις εμφανίσεις – παρατηρήσεις φωκών πανελλαδικά, τόσο μέσω του Δικτύου Διάσωσης και Συλλογής Πληροφοριών για τη Μεσογειακή Φώκια (RINT), όσο και μέσω των ερευνητικών δραστηριοτήτων και δράσεων παρακολούθησης (monitoring) τοπικών πληθυσμών σε διάφορα νησιά. Όσον αφορά στην κατανομή των Μεσογειακών φωκών στο καθαρά θαλάσσιο πελαγικό περιβάλλον, τα στοιχεία είναι ανεπαρκή.
Γενικά κινούνται και ψαρεύουν στο παράκτιο περιβάλλον, με όριο την ισοβαθή των 200 μέτρων, η οποία αντιπροσωπεύει το βάθος στο οποίο μπορούν να καταδυθούν.
Παρ’ όλα αυτά εμφανίζουν ιδιαίτερες δυνατότητες μετακίνησης και προσανατολισμού στην ανοικτή θάλασσα, γεγονός που συντελεί στην ευκολία διασποράς και μετανάστευσης τους στα νησιωτικά αρχιπέλαγα.

ΑΠΕΙΛΕΣ

Η μεσογειακή φώκια είναι από τα πιο απειλούμενα με εξαφάνιση είδη του πλανήτη και το νούμερο ένα απειλούμενο θαλάσσιο θηλαστικό της Ευρώπης.

Το γεγονός ότι στην Ελλάδα ζει και αναπαράγεται ο μεγαλύτερος πληθυσμός μεσογειακής φώκιας της Ευρώπης και περίπου ο μισός από τον εναπομείναντα συνολικό πληθυσμό σε παγκόσμιο επίπεδο, επιβάλλει την επικέντρωση των προσπαθειών για την διάσωση του είδους στον ελληνικό χώρο. Για να διασφαλιστεί η διατήρηση της μεσογειακής φώκιας, πρέπει να διερευνηθούν οι κίνδυνοι που αντιμετωπίζει το είδος. Οι κύριες απειλές, όπως προκύπτουν μέχρι σήμερα, για τους πληθυσμούς της μεσογειακής φώκιας στην Ελλάδα είναι:

  1. Η αλλοίωση και προοδευτική καταστροφή των παράκτιων συστημάτων, και κατά συνέπεια των διαθέσιμων ενδιαιτημάτων του είδους, λόγω των αυξανόμενων ανθρώπινων δραστηριοτήτων (βιομηχανία-τουρισμός).
  2. Η μείωση της διαθέσιμης τροφής λόγω υπεραλίευσης.
  3. Τυχαίοι θάνατοι φώκιας σε αλιευτικά εργαλεία (πνιγμός από ασφυξία).
  4. Η ρύπανση του θαλάσσιου περιβάλλοντος.
  5. Τυχαία γεγονότα, όπως η εμφάνιση ιού/ασθένειας μέσα σε ένα πληθυσμό.

Η Μεσογειακή φώκια είναι ιδιαίτερα ευαίσθητη σε ανθρώπινες ενοχλήσεις, όπως η παράκτια ανάπτυξη και ο τουρισμός, κάτι που οδηγεί το είδος να χρησιμοποιεί ακατάλληλα περιβάλλοντα για την επιβίωσή του.
Ορισμένες αναπαραγωγικές σπηλιές φώκιας είναι ευάλωτες στις άσχημες καιρικές συνθήκες, και στις καταιγίδες οι νεογέννητες φώκιες διατρέχουν μεγάλο κίνδυνο Τα ζώα αυτά μπορεί να παρασυρθούν από τα κύματα και είτε να χάσουν τη ζωή τους στη θάλασσα, είτε να εκβρασθούν σε απομακρυσμένη παραλία, και να μείνουν ορφανά.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s