ΤΟ ΜΕΓΑ ΤΗΣ ΘΑΛΑΣΣΗΣ ΚΡΑΤΟΣ

ΑΙΓΑΙΟ ΙΣΤΟΡΙΚΑ ΝΑΥΑΓΙΑ

ΝΑΥΑΓΙΟ: ΚΟΡΒΕΤΑΣ ΦΕΤΙΧ ΜΠΟΥΛΕΝΤ (FETH-I BULENT) ΣΤΗ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ


ΚΟΡΒΕΤΤΑ ΦΕΤΙΧ ΜΠΟΥΛΕΝΤ (FETH-I BULENT)

       Καθώς ο Ελληνικός Στρατός έκανε αγώνα δρόμου προκειμένου να προλάβει την Βουλγαρική παρουσία στη Θεσσαλονίκη και τις εδαφικές απαιτήσεις που θα προκαλούσε, καθώς και την κυριαρχεία της πόλης, το πολεμικό ναυτικό αδυνατούσε να εισφέρει ουσιαστική πολεμική υποστήριξη, λόγω της πολυεθνικής ναυτικής παρουσίας στο λιμάνι της πόλης, αρκούμενο σε ρόλο θαλάσσιας αστυνόμευσης και εφοδιασμού των δυνάμεων του Στρατού.

      Παρ΄όλη την ουδετερότητα του Ναυτικού απο τις επιχειρήσεις στην περιοχή και τις σαφείς οδηγίες της διοίκησης για μη εμπλοκή των ναυτικών μονάδων σε μη απελευθερωμένη περιοχή, ο Κυβερνήτης του τορπιλοβόλου 11 Υποπλοίαρχος Νικόλαος Βότσης, ξεκίνησε αυτοβούλως απο τη Σκάλα Λιτοχώρου στις 8 το βράδυ της 18ης Οκτωβρίου 1912 και στις 11 περίπου μπήκε στο λιμάνι της Θςσσαλονίκης απο τα αβαθύ των εκβολών του ποταμού Αξιού. Αφού κατάφερε να περάσει την ναρκοθετημένη είσοδο καθώς και απαρατήρητος απο τη φρουρά και τους προβολείς του φρουρίου Καραμπουρνού και αφού βρέθηκε σε απόσταση 150 μέτρων απο το Τουρκικό πολεμικό εξαπέλυσε δύο τορπίλες οι οποίες βρήκαν τον στόχο παρασείρωνταςτην Τουρκική Κορβέτα μαζί με 14 ναύτες στο βυθό του λιμανιού της πόλης. Κατόπιν γυρίζοντας προς την έξοδο του λιμανιού διέφυγε των πυρών του φρουρίου Καραμπουρνού με επιτυχία καθώς και απο το ναρκοπέδιο της εισόδου.

Η ΑΝΑΦΟΡΑ ΤΟΥ ΚΥΒΕΡΝΗΤΗ ΥΠΟΠΛΟΙΑΡΧΟΥ Ν. ΒΟΤΣΗ

ΤΟΡΠΙΛΟΒΟΛΟ ΙΔΙΟΥ ΤΥΠΟΥ ΜΕ ΤΟ 11

     Απέπλευσα εκ Λιτοχώρου την πρωίαν και κατέπλευσα εις Σκάλαν Ελευθεροχωρίου, όπου παρέμεινα μέχρι της 9ης εσπέρας, οπότε απέπλευσα δια την επίθεσην. Το Καραμπουρνού εφώτηζε συνεχώς την θάλασσαν δια των προβολέων του, αλλά διήλθον απαρατήρητος μεταξύ καραβοφάναρου και Βαρδάρη. Κατ’οπιν έφθασα εις τον λιμένα Θεσσαλονίκης και την 11.20¨ διέκρινα άνευ αμφιβολίας το Τουρκικόν θωρηκτόν ανάπρωρον (εστραμένον) προς πνέοντα μέσην (Β.Α) εις την δυτική άκραν του κυματοθράυστου. Εις την αντίθετον δεξιάν άκραν (συνήθη τόπον αγκυροβολίας) υπήρχε Ρωσικόν πολεμικόν, υποθέτω και άλλα. Εχώρησα ήρεμα, πάντοτε απαρατήρητος και κατήυθυνα την πρώραν εις το μέσον του Τουρκικού Θωρηκτού. Εκσφενδώνησα πρώτον την δεξιάν προραίαν τορπίλην την 11.35¨ απο αποστάσεως 150 μέτρων. Έστρεψα έπειτα ολίγον αριστερά προχωρών και εκσφενδώνησα την αριστεράν. Ανεπόδησα τότε ολοταχώς όπως απομακρυνθώ της εκρήξεως….

Υποπλοίαρχος, Νικόλαος Βότσης

ΣΤΟΙΧΕΙΑ ΠΛΟΙΟΥ

ΝΑΜΕ: FETH-I BULENT

BUILDER: THAMES IRON WORKS, LONDON

LAID DOWN: MAY 1868

LAUNCHED: 1869

COMMISSIONED: 1870

TYPE: ARMED CORVETTE

DISPLACEMENT: 2,62 TONES (2,718 LONG TONES)

LENGTH: 71,6 M (234 FT – 11 IN)

BEAM: 11,9 M (39 FT – 1 IN)

DRAFT: 5,2 M (17 FT – 1 IN)

INSTALLED POWER: 3.250 INDICATED HORSE POWER (2.420 KW)

PROPULSION: 1 SHAFT, HORISONTIAL COMPOUND EXPANSION STEAM ENGINE, 6 BOXE-TYPE (1870), 2 CYL    WATER TUBE-TYPE (1906)

SAIL PLAN: BRIG-RIGGED

SPEED: 13 KNOTES (24 KM/H:15MPH) DURING TRIALS, 9 KNOTES (17 KM/H:10MPH) IN 1906

RANGE: 1.500 NMI (2.860 KM:1.700MI)

COMPLEMENTS: 16 OFFICERS, 153 SAILOE (TOTAL 150 IN 1912)

ARMED: 1) ORIGINAL 4X222 MM. 2) ADDITIONS 1X170MM(1882-1890), 2X87MM(1882), 2X63MM(1890), 2X37MM(1890).

ΣΤΟΙΧΕΙΑ ΝΑΥΑΓΙΟΥ

ΘΕΣΗ: ΔΥΤΙΚΗ ΑΚΡΗ ΛΙΜΕΝΑ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ

ΒΑΘΟΣ: 60 M

ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΑΝΕΛΚΥΣΘΕΙ, ΕΧΕΙ ΕΞΕΡΕΥΝΗΘΕΙ 

 


NΑΥΑΓΙΟ: ΑΤΜΟΠΛΟΙΟΥ DONIZETTI ΣΤΗ ΡΟΔΟ ΜΕ 1835 ΙΤΑΛΟΥΣ ΝΕΚΡΟΥΣ


TO ITAΛIKO ΑΤΜΟΠΛΟΙΟ DONIZETTI

Το ατμόπλοιο “Gaetano Donizetti” ήταν ένα επιβατηγό 3428 τόνων, άνηκε στη εταιρεία Tirrenia και κατά τη διάρκεια του πολέμου επιτάχθηκε από Ιταλικό ναυτικό και εν συνεχεία ήταν ανάμεσα στα Ιταλικά πλοία που κατασχέθηκαν από τους γερμανούς κατά την ανακωχή. Ήρθε στη Ρόδο 19 του Σεπτεμβρίου 1943 που μεταφέροντας όπλα, πυρομαχικά και τα στρατεύματα για να οχυρώσουν το νησί.

Η παρουσία τόσο πολλών αιχμαλώτων (Ιταλών και Βρετανών) είχε δημιουργήσει μια δύσκολη κατάσταση στο νησί τόσο για τον επισιτισμό τους όσο και για τα στρατεύματα που θα έπρεπε να αποσπαστούν από νευραλγικά σημεία της άμυνας του νησιού και να διατεθούν στη φύλαξή τους. Εξ ου και η ανάγκη για γρήγορη, αλλά και επικίνδυνη απομάκρυνση τους με κάθε μέσο. Στο σκοπό αυτό χρησιμοποιούνταν κάθε εύκαιρο μέσο, πλοίο ή αεροπλάνο. Κάτω από αυτή την επιτακτική ανάγκη, αμέσως μετά την άφιξη του Donizetti στο λιμάνι της Ρόδου άρχισε με εξαιρετικά γρήγορους ρυθμούς η εκφόρτωσή του. Σε ένα πλοίο που εξυπηρετούσε οριακά 700 επιβάτες, οι Γερμανικές δυνάμεις ήθελαν να στοιβάξουν 2.100 αιχμαλώτους. Κατά τη διάρκεια της φόρτωσης όμως συνειδητοποίησαν ότι δεν μπορούσαν να φορτώσουν τόσο μεγάλο αριθμό όσο και να στοίβαζαν τους ανθρώπους ως εμπορεύματα και σταμάτησαν στους 1835. 256 λιγότερους από τον προκαθορισμένο αριθμό. Aναλυτικά βάση των Γερμανικών στοιχείων: 600 Αεροπόροι, 1110 Ναύτες, 110 NCOs και 11 Αξιωματικοί του Ιταλικού Στρατού. Η βιαστική και άρον – άρον φόρτωσή τους δεν επέτρεψε την δημιουργία ονομαστικών καταλόγων και για το λόγο αυτό ούτε τα πρόσωπα ούτε οι αριθμοί μπορούν να εξακριβωθούν και να ταυτοποιηθούν.

Είχε σκοτεινιάσει η 22 Σεπτεμβρίου όταν το πλοίο και η νηοπομπή ήταν έτοιμοι να αποπλεύσουν. Κρατώντας πορεία στην Ανατολική ακτή της ρόδου κατευθύνθηκε προς τα νότιο – δυτικά, πέρασε τη Λίνδο και έφτασε στις 01.10΄μ.μ. έξω από το ακρωτήριο Πράσσο, το νοτιότερο σημείο της ρόδου συνοδευόμενο από την τορπιλάκατο ΤΒ 10.

Στα ίδια νερά, αλλά κοντά στον <<Λάκκο της Καρπάθου>> κινούταν το βρετανικό Αντιτορπιλικό Eclipse όταν παρατήρησε το αποτύπωμα των δύο πλοίων στο Ραντάρ του και άρχισε να κινείτε παράλληλα με αυτά. Εκείνο το βράδυ είχε κάνει μια περιπολία μεταξύ Ρόδου και Καρπάθου φτάνοντας μέχρι και την Αστυπάλαια χωρίς μέχρι εκείνη τη στιγμή αποτελέσματα, μαζί με το αδελφό Αντιτορπιλικό Fury.
To Eclipse άρχισε την επίθεση με μια γρήγορη ανάπτυξη για να αιφνιδιάσει τον εχθρό, πράγμα που πέτυχε, ενώ αμέσως άρχισε καταιγισμό πυρών κατά των πλοίων. Το Donizetti βυθίστηκε σχεδόν αμέσως παρασέρνοντας στον υγρό τάφο του όσους επέβαιναν σε αυτό. Αμέσως μετά ήρθε η ώρα της τορπιλακάτου. Κάτω από τα καταιγιστικά πυρά του Eclipse ο κυβερνήτης της την κάρφωσε στα βράχια του ακρωτηρίου του πρασσονησίου. Το πλήρωμα βγήκε γρήγορα στη στεριά και βρήκε καταφύγιο στις εγκαταλελειμμένες εγκαταστάσεις της Πυροβολαρχίας Mocenigo.

Από το ναυάγιο του Donizetti δεν επέζησε κανείς. Μόνο πολλές ώρες αργότερα το πλήρωμα και Αξιωματικοί του Eclipse θα μάθουν τι έκαναν επισκιάζοντας την μέχρι εκείνη τη στιγμή άμεμπτη δράση τους.

Θέση ναυαγίου: Aκρωτήριο Πρασσονησίου – Ρόδος.

ΤΟ ΝΑΥΑΓΙΟ ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΑΝΕΛΚΥΣΘΕΙ ΟΥΤΕ ΕΞΕΡΕΥΝΗΘΕΙ


NAΥΑΓΙΟ: ΠΛΟΙΟΥ PENTCHO ΜΕ 510 ΕΒΡΑΙΟΥΣ ΕΠΟΙΚΟΥΣ ΣΕ ΝΗΣΙΔΑ ΤΗΣ ΑΣΤΥΠΑΛΑΙΑΣ


To Pentcho ήταν ένα μικρό πλοίο 279 τόνων, πρώην ποταμόπλοιο στα όρια της ηλικίας του. Αγοράστηκε από την Εβραϊκή οργάνωση Aliyah το 1939, σε μια περίοδο που τα πογκρόμ εναντίων των Εβραίων και οι προπηλακισμοί ήταν σε έξαρση. Μετασκευάσθηκε πρόχειρα με ξύλινες υπερκατασκευές για να μπορέσει να φιλοξενήσει τους εποίκους. Όσοι το έβλεπαν με την ιδιόμορφη υπερκατασκευή του το αποκαλούσαν κοροϊδευτικά <<καρικατούρα υποβρυχίου>>. Επιλέχθηκαν να συμμετάσχουν στην μεταφορά περίπου 300 Εβραίοι όσο το δυνατόν πιο κοντά στη ηλικία στράτευσης. Εφοδιάστηκαν όλοι με διαβατήρια της Παραγουάης σε μια προσπάθεια να παραπλανηθούν οι αρχές των χωρών που θα διέχηζε. Το πλοίο ήταν προγραμματισμένο να ξεκινήσει το Μάρτιο του 1939, όμως εκείνη την περίοδο η Σλοβακία κέρδισε την ανεξαρτησία της και η οργάνωση έχασε την επαφή της με την έδρα της στην Πράγα αναγκάζοντας την οργάνωση να μεταφέρει την έδρα της στο Βουκουρέστι της Ρουμανίας. Η είδη μεγάλη καθυστέρηση επιδεινώθηκε ακόμα περισσότερο λόγο του ξεσπάσματος του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Τελικά όταν οι πάγοι στον ποταμό έλιωσαν και ναυσιπλοΐα σε αυτόν ήταν ασφαλής, η οργάνωση αποφάσισε να στείλει το πλοίο στην Μπρατισλάβα για να παραλάβει τους εποίκους που εν τω μεταξύ είχαν αυξηθεί σε 400.

Ξεκίνησε στις 18 Μαϊου 1940 από την Μπρατισλάβα της Τσεχοσλοβακίας. Περιπλανήθηκε για 4 μήνες κατά μήκος του Δούναβη μέσω Ουγγαρίας και Γιουγκοσλαβίας και μετά από πολλές περιπέτειες στις χώρες που προσέγγιζε, έχοντας παραλάβει άλλους 101 εποίκους από την Γιουγκοσλαβία, έφτασε στο Αιγαίο. Με την είσοδό του στο Αιγαίο δέχθηκε προειδοποιητικές βολές από πλοίο του Ελληνικού Πολεμικού ναυτικού, καθώς έπλεε χωρίς σημαία. Αφού ξεπέρασε και αυτό το περιστατικό προσπάθησε ανεπιτυχώς να παραλάβει τρόφιμα και καύσιμα από τη Μιτηλίνη της Λέσβου. Συνέχισε με πορεία στον Πειραιά, που ύστερα από παρέμβαση Ελλήνων Εβραίων τελικά παραλαμβάνει τρόφιμα και καύσιμα ικανά να φτάσουν μέχρι το Ισραήλ. Επίσης από την Ελληνική Εβραϊκή κοινότητα δόθηκαν πληροφορίες ούτως ώστε το πλοίο να περάσει με ασφάλεια μέσο των Ιταλικών νησιών της Δωδεκανήσου στα Τουρκικά παράλια και από εκεί πλέοντας την Τουρκική ακτογραμμή να φτάσει στο Ισραήλ.

Απέπλευσε από τον Πειραιά με πορεία στα νησιά της Δωδεκανήσου, όπου μετά από λίγες ημέρες ταξιδιού διαπλέοντας την Αστυπάλαια εμφανίστηκαν δύο Ιταλικές τορπιλάκατοι, οι οποίες προσέγγισαν το Pentcho και από τις δύο πλευρές και με την απειλή του τορπιλισμού το ανάγκασαν να προσεγγίσει στο λιμάνι της Μαλτεζάνας. Εκεί επιβιβάστηκαν αξιωματικοί του ιταλικού ναυτικού για έλεγχο. Η αναπνοή όλων κόπηκε, όταν πληροφορήθηκαν από τους ιταλούς ότι μόλις είχαν περάσει μέσα από πεδίο μαγνητικών ναρκών και μόνο χάρις το μικρό βύθισμα του πλοίου ζουν ακόμα, ενώ εάν είχαν φτάσει μια ώρα αργότερα, μέσα στο σκοτάδι θα τους βύθιζαν χωρίς άλλη προειδοποίηση. Ο γενειοφόρος Ιταλός αξιωματικός, αφού επιθεώρησε την μηχανή, την γέφυρα και τους χώρους ενδιαίτησης των εποίκων, συγκινημένος από το παιχνίδι των μικρών παιδιών και της κατάστασης που αντίκρισε, απευθυνόμενος στους εποίκους είπε: <<Είμαστε σε πόλεμο και θέτουμε τη ζωή μας σε κίνδυνο καθημερινά, αλλά οι πραγματικοί ήρωες είσαστε εσείς που τολμήσατε να κάνετε ένα τέτοιο ταξίδι από την Μπρατισλάβα, σε ένα τέτοιο πλοίο και σε κατάσταση πολέμου. Είθε ο θεός να σας προσέχει…>> ενώ δάκρυα έτρεχαν από τα μάτια του. Ο ίδιος αξιωματικός, άθελά του θα παίξει μοιραίο ρόλο, καθώς υπέδειξε συντομότερο δρόμο, παρακάμπτοντας τα ναρκοπέδια, ανάμεσα από Κάρπαθο και Κρήτη και οι έποικοι παρακούοντας τις συμβουλές των Ελλήνων Εβραίων στον Πειραιά, θα τον ακολουθήσουν.

Απέπλευσαν από την Μαλτεζάνα της Αστυπάλαιας μέσα σε κλίμα συγκίνησης. Ήταν είδη Οκτώβρης και η θάλασσα στο νότιο Αιγαίο είχε αγριέψει κάνοντας τη ζωή πάνω στο πλοίο εξαιρετικά δύσκολη. Το Πλοίο λίγες μόνο ώρες μετά τον απόπλου του σταμάτησε αρκετές φορές λόγο μηχανικού προβλήματος στο λέβητά του. Οι μηχανικοί κατέβαλαν κάθε δυνατή προσπάθεια να τον επισκευάσουν αλλά μη έχοντας μηχανήματα συγκόλλησης, προσπαθούσαν πρόχειρα να σταματήσουν τη διαρροή στον σωλήνα του. Ξαφνικά φάνηκε στον ορίζοντα να γκριζάρει μια φιγούρα νησιού. Οι έποικοι βλέποντας ότι η κατάσταση δεν είναι αναστρέψιμη κατεβάζουν την σωσίβια λέμβο του πλοίου και στέλνουν πέντε νέους άνδρες προς την κατεύθυνση της Αστυπάλαιας για να ζητήσουν βοήθεια. Το πλοίο είχε ακινητοποιηθεί εντελώς. Ταυτόχρονα οι γυναίκες μάζεψαν σεντόνια και φτιάχνοντας πανιά, κατευθύνθηκαν ως ιστιοφόρο προς τη νησίδα. Κανένα πλοίο δεν εμφανίζονταν στον ορίζοντα για να ζητήσουν βοήθεια. Έπεσε το βράδυ και οι άνεμοι έγιναν ισχυρότεροι, το πλοίο έγερνε επικίνδυνα από την μια και την άλλη πλευρά, ενώ ο άνεμος έσκισε τα πανιά. Το πλοίο επιβράδυνε την πορεία του, μένοντας ταυτόχρονα μερικώς ακυβέρνητο, ενώ η κατάσταση πάνω στο πλοίο έγινε χαοτική καθώς δεν φαίνονταν κανένα φως στο σκοτάδι, ούτε καν της σωσίβιας λέμβου που είχαν στείλει στην Αστυπάλαια.

Ξαφνικά το πλοίο κλυδωνίστηκε από μια ισχυρή δόνηση. Το πλοίο μέσα στο σκοτάδι χτύπησε πάνω στα βράχια της νησίδας. Ο πλοίαρχος έριξε την άγκυρα στο νερό και έδωσε εντολή να τηρούν ησυχία και μείνουν ήρεμοι στις κουκέτες τους. Την ίδια στιγμή το πλοίο αποκολλήθηκε από τα βράχια και έχοντας φουντάρει την άγκυρα κλυδωνιζόταν πάνω στα βράχια και από την μία και από την άλλη πλευρά. Μόλις λίγα μέτρα από τα βράχια μια ομάδα από αθλητές που βρίσκονταν στο πλοίο πήδηξαν στην ακτή ενώ την ίδια στιγμή άλλοι έποικοι κατασκεύαζαν ξύλινη γέφυρα πάνω στο πλοίο. Σε λίγο η γέφυρα ήταν έτοιμη και οι έποικοι, ένας – ένας με απόλυτη ηρεμία εγκατέλειψαν το πλοίο σκαρφαλώνοντας στα βράχια της ακτής, με τη βοήθεια των νεαρότερων. Πρώτα οι γυναίκες που είχαν παιδιά, μετά οι υπόλοιπες γυναίκες, ακολούθησαν οι γεροντότεροι και στο τέλος οι νεαρότεροι άνδρες. Με την αυγή, το νερό είχε πλημυρίσει όλο το μηχανοστάσιο και το κάτω κατάστρωμα με τις κουκέτες, αλλά τώρα πια όλοι ήταν ασφαλείς πάνω στο νησί. Ενώ το πλοίο, παρά τη μεγάλη εισροή, δεν είχε ακόμα βυθιστεί, οι νεότεροι των εποίκων γύρισαν σε αυτό και πήραν ότι μπορούσε να χρησιμεύσει για την παραμονή τους στο νησί. Σχηματίζοντας μια ανθρώπινη αλυσίδα, με κουβάδες αφαίρεσαν όλα τα καύσιμα του πλοίου πάνω στο νησί και τα αποθήκευσαν σε ένα μεγάλο ντεπόζιτο στη ρίζα ενός βράχου. Μόλις είχαν προλάβει, το πλοίο αμέσως μετά άρχισε να παίρνει κλίση και τελικά βυθίστηκε.

ΝΑΥΑΓΟΙ ΤΟΥ PENTCHO ΑΠΟΒΙΒΑΖΟΥΝ ΤΑ ΕΙΔΗ ΕΠΙΒΙΩΣΗΣ

ΝΑΥΑΓΟΙ ΤΟΥ PENTCHO ΑΠΟΒΙΒΑΖΟΥΝ ΤΑ ΕΙΔΗ ΕΠΙΒΙΩΣΗΣ

Είχε δώσει πριν όλο το χρόνο στους εποίκους να μεταφέρουν πάνω στο νησί, τρόφιμα, ρούχα, σκεύη και καύσιμα για την παραμονή τους σε ένα άγριο μέρος, για άγνωστο χρονικό διάστημα. Οργάνωσαν την ζωή τους, έχοντας εξασφαλίσει από τις προμήθειες του πλοίου ένα πιάτο σούπα καθημερινά, άρχισαν να επεξεργάζονται τρόπους για να προσελκύσουν την προσοχή τυχόν περαστικού πλοίου ή αεροπλάνου από την περιοχή. Στις 19 Οκτωβρίου 1940, δέκατη ημέρα της παραμονής τους πάνω στο νησί, εμφανίστηκε ένα ιταλικό πλοίο να πλησιάζει το νησί. Μόλις πλησίασε ικανοποιητικά, ο καπετάνιος του φώναξε από το μεγάφωνο: <<θέλετε να σας σώσουμε;>>, τότε όλοι μαζί οι έποικοι φώναξαν: <<Ζήτω η Ιταλία>>. Το ίδιο βράδυ σχεδόν όλοι οι έποικοι μεταφέρθηκαν στο νησί της Ρόδου, ενώ την επόμενη ημέρα οι Ιταλικές αρχές ξαναέστειλαν πλοίο και παρέλαβε πέντε έποικους που είχαν αποκοιμηθεί σε σπηλιά του νησιού καθώς και τις αποσκευές που είχαν απομείνει σε αυτό.

Το PENTCHO ΣΤΑ ΒΡΑΧΙΑ ΤΗΣ ΝΗΣΙΔΑΣ ΠΡΙΝ ΒΟΥΛΙΑΞΕΙ

Το PENTCHO στα βράχια μετά την αποβίβαση

ΣΥΝΙΑΛΟ ΤΩΝ ΝΑΥΑΓΩΝ ΤΟΥ PENTCHO ΓΙΑ ΑΕΡΟΠΛΑΝΑ

ΣΥΝΙΑΛΟ ΤΩΝ ΝΑΥΑΓΩΝ ΤΟΥ PENTCHO ΓΙΑ ΑΕΡΟΠΛΑΝΑ

Οι έποικοι στη Ρόδο εγκαταστάθηκαν σε σκηνές, δίπλα στο γήπεδο της πόλης και παρέμειναν εκεί για έξι περίπου μήνες. Μετά μεταφέρθηκαν στην Καλαβρία στην νότια Ιταλία μέχρι το τέλος του πολέμου. Με το τέλος του πολέμου, το 1944, μεταφέρθηκαν στο Ισραήλ και ήταν οι πρώτοι έποικοι που έφτασαν με πλοίο.

ΟΙ ΝΑΥΑΓΟΙ ΤΟΥ PENTCHO ΣΤΗΝ ΚΑΛΑΒΡΙΑ ΤΗΣ ΙΤΑΛΙΑΣ

ΝΑΥΑΓΟΙ ΤΟΥ PENTCHO ΣΤΗ ΡΟΔΟ

Το ναυάγιο του Pentcho, εκτός από την εξέχουσα ιστορική σημασία που έχει λόγω του ότι είναι η πρώτη αποστολή με πλοίο της Εξόδου για την δημιουργία του κράτους του Ισραήλ, σε αυτό επέβαινε μια από τις εξέχουσες και ιστορικές προσωπικότητες της Εξόδου και εν συνεχεία της δημιουργίας της MOSSAD, o KRAV MAGA.

Ο KRAV MAGA ΙΔΡΥΤΗΣ ΤΗΣ MOSSAD

ΘΕΣΗ ΝΑΥΑΓΙΟΥ: Νησίδα Χαμηλή.


Η ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΑΚΤΟΠΛΟΪΑ ΣΤΟΝ Β΄ΠΑΓΚΟΣΜΙΟ ΠΟΛΕΜΟ 1940-1945


Με την κήρυξη του πολέμου, το Γενικό Επιτελείο Ναυτικού έθεσε σε εφαρμογή το σχέδιο <<ΘΑΛΑΣΣΙΩΝ ΜΕΤΑΦΟΡΩΝ>>. Ως τις 31 Οκτωμβρίου 1940 είχε ολοκληρώσει την κινητοποίηση των πλοίων. Για τις ανάγκες των στρατιωτικών μεταφορών της πατρίδας, επιτάχθηκαν συνολικά 47 επιβατικά πλοία της Ακτοπλοϊας:  Αετός, Αθηνά Σ., Αθήναι, Ακρόπολις, Αλμπέρτα, Άνδρος, Αρντένα, Αττική, Αυλίς, Αύρα, Ελβίρα, Ελένη, Ελλάς, Ελλάκι, Ελληνίς, Έλση, Έσπερος, Ζάκυνθος, Θράκη, Ιθάκη, Ιωνία, Κέρκυρα, Κεφαλληνία, Κορινθία, Κρήτη, Λέσβος, Λέων, Μακεδονία, Μήλος, Μοσχάνθη, Ναυσικά, Ναυτίλος, Νικόλαος Λ., Πέτρος, Πολικός, Πτερωτή, Πύλαρος, Σάμος, Σίφνος, Σοφία, Σπέτσαι, Σωκράτης (πρώην Κίμων). Τρία απο αυτά τα: Αττική, Ελληνίς και Σωκράτης μετασκευάσθηκαν σε νοσοκομειακά. Ως νοσοκομειακά, χρησιμοποιήθηκαν και τα Πολικός και Άνδρος καθώς επίσεις και ως πλοία διακομιδής χωρίς τα σήματα του Ερυθρού Σταυρού τα Ιωνία και Μοσχάνθη.

Με την εξέλιξη των γεγονότων στο Αλβανικό μέτωπο, οι ανάγκες του μαχόμενου Ελληνικού Στρατού γινόταν όλο και πιο επιτακτικές, η δύναμη του οποίου, υπό τον τότε Αρχιστράτηγο Αλέξανδρο Παπάγο, τον Νοέμβριο του 1940, είχε φθάσει τις 11 Μεραρχίες, μία Μεραρχία Ιππικού και δύο ανεξάρτητες ταξιαρχίες πεζικού, αριθμόντας συνολικά 500.000 άνδρες. κατά ένα μέσο όρο, τα 4/5 του συνόλου των πάσης φύσεως εφοδίων που χρειάσθηκαν για την υποστήριξη του Στρατού μεταφέρθηκαν απο την θάλασσα. Παράλληλα έπρεπε να εξυπηρετηθεί, έστω και κατά στοιχειώδη τρόπο, το συγκοινωνιακό δύκτιο, προκειμένου να αντιμετωπισθούν οι απόλυτα αναγκαίες μετακινήσεις και ο επισιτισμός του πληθυσμού. Για αυτόν τον σκοπό διατέθηκαν τα πλοία: Αθήναι, Ακρόπολις, Έσπερος, Ιθάκη, Λέων, Αρντένα, Σίφνος, Σοφία, Σπέτσαι, Ύδρα, Φρίντων και Φωκίων. Συχνά όμως και αυτά κάλυπταν έκτακτες ανάγκες του Στρατού.

Ο Ναύαρχος  Αλ. Σακελλαρίου στο βιβλίο του <<Η ΘΕΣΙΣ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ ΕΙΣ ΤΟΝ ΔΕΥΤΕΡΟΝ ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΝ ΠΟΛΕΜΟΝ>> για το θέμα των θαλασσίων μεταφορών στη διάρκεια του Ελληνοιταλικού πολέμου κάνει σχετική αναφορά: <<Τον κύριον όμως προορισμόν (του Ναυτικού) που είναι η προστασία των θαλασσίων μας μεταφορών και στρατιωτικών και ανεφοδιασμού της χώρας, το πολεμικόν μας ναυτικό εξεπλήρωσεν με επιτυχίαν που  υπερέβαινε κάθε προσδοκίαν. Ουδέποτε ηρνήθη οιανδήποτε μεταφοράν, που εζήτησεν ο Στρατός, αν και συχνά ο στρατός αναγκαζόταν να αλλάζη σχέδια που μας έφερναν σε μεγάλη δυσχέρεια να εξοικονομίσωμεν πλοία. Αι απελπιστικαί μάλιστα απώλειαι κτηνών εις το μέτωπον, ύστερα απο την εξαιρετική δριμύτητα των χειμερινών μηνών, μας είχαν εις διαρκή κίνηση, εις συνεχείς μεταφοράς κτηνών και απο τας πλέον απομεμακρυσμένας νησίδας. Μεταφέραμε θαλασσίως, απο την ημέρα που εκηρύχθει η επιστράτευσις, ογδόντα περίπου χιλιάδας άνδρας, εκατόν είκοσι σχεδόν χιλιάδας κτήνη και εκατοντάδας χιλιάδων τόννων πυρομαχικών, τρόφιμα και παντώς άλλου είδους εφόδια του στρατού με την προστασίαν μόνον του ναυτικού μας. Χάρις εις αυτήν την συμβολή μας, ο στρατός μας επετέλεσε πλήρως την αποστολήν του… Εις όλας μας τας μεταφοράς αυτάς, γενικά εις όλας τας μέχρι του γερμανικού πολέμου μεταφοράς μας, δεν εχάθη ΟΥΤΕ ΕΝΑΣ ΑΝΔΡΑΣ, δεν αχάθη ΟΥΤΕ ΕΝΑΣ ΤΟΝΝΟΣ ΥΛΙΚΟΥ>>. Και προσθέτει <<Τα αντιτορπιλικά μας εξακολούθησαν εντατικήν την εργασίαν με συνοδείας νηοπομπών ή μεμονομένων εμπορικών μέχρι της τελευταίας στιγμής της καταρεύσεως της Πατρίδος>>.

Ο Ακτοπλοϊκός όμως στόλος, αφού προσέφερε τις πολύτιμες υπηρεσίες του στη διάρκεια του Ελληνοιταλικού πολέμου, χωρίς απώλειες, καταστράφηκε σχεδόν ολοσχερώς, μέσα σε λίγες μέρες κατά τη διάρκεια της Γερμανικής εισβολής στην Ελλάδα, μεταξύ 6 Απριλίου 1941 και 31 Μαϊου 1941.

Κατά τη σύντομη αυτή περίοδο, ιδιαίτερα τις πρώτες ημέρες, βυθίστηκαν απο τους βομβαρδισμούς των Γερμανικών αεροπλάνων στο λιμάνι του Πειραιά 9 πλοία, σε διάφορες Ελληνικές ακτές 88, στην κρήτη 17. Τέλος, κατελήυθησαν απο τους εισβολείς 13, που βυθίστηκαν και αυτά αργότερα απο τη συμμαχική δράση.

Στη διάρκεια του πολέμου, η επιβατική ναυτιλία έχασε απο διάφορες αιτίες το 94% των πλοίων της, το 86% σε χωρητικότητα. Τα μόνα ακτοπλοϊκά που διασώθηκαν απο την θύελλα του πολέμου ήταν το Κορινθία (που είχε χρησημεύσει ως μάνα υποβρυχίων στη Μέση Ανατολή), το Ιωνία (που βυθίστηκε δύο χρόνια αργότερα), Το Ελένη (που κατελήφθη απο τους γερμανούς στο ναύσταθμο) και τα Κεφαλληνία (μετέπειτα Κορυτσά) και Ναυσικά.

ΠΙΝΑΚΑΣ ΑΠΩΛΕΣΘΕΝΤΩΝ ΕΠΙΒΑΤΗΓΩΝ ΠΛΟΙΩΝ 1940-1945

Ατμόπλοια Επιβατηγά κατά  την 31/08/1939:  55  κ.ο.χ.:  49.995

Aτμόπλοια Επιβατηγά εναπομείναντα κατά την 31/03/1945: 3  κ.ο.χ.:  6.329

ΟΝΟΜΑ/ΠΛΟΙΟΚΤΗΤΗΣ/ΗΜΕΡΟΜΗΝΙΑ ΑΠΩΛΕΙΑΣ

  1. Άγιος Γεώργιος (Ναυτίλος)/Χ.Καβουνίδης/20.05.1941
  2. Αετός/Α.Πολέμης/29.04.1941
  3. Αθήναι/Ακτοπλοϊα της Ελλάδος/06.04.1941
  4. Αθηνά Σ./Ατμοπλοϊα Παρνασσίδος/23.04.1941
  5. Ακρόπολις/Αν. Αντωνίου/07.04.1941
  6. Αλμπέρα/Υιοί Δ. Ιγγλέση/23.04.1941
  7. Άνδρος/Ακτοπλοϊα της Ελλάδος/23.04.1941
  8. Αρντένα/Ατμοπλοϊα Κ. Ε. Τόγια/27/09/1948
  9. Αττική/Ακτοπλοϊα της Ελλάδος/04.04.1941
  10. Αυλίς/Ν. & Χ. Καβουνίδης/22.04.1941
  11. Αύρα (πρώην Μάνα)/Κ. Γεωργιάδης/24.04.1941
  12. Ελβίρα/Γ. Ποταμιάνος/23.04.1941
  13. Ελλάς/Ακτοπλοϊα της Ελλάδος/24.04.1941
  14. Έλλη/Α. Στάμου/18.04.1941
  15. Ελληνίς/Ι. Χ. Τσέγκας κ.ά./18.04.1941
  16. Έλση/Ατμοπλοϊα Κ. Τόγιας/29.04.1941
  17. Έσπερος/Ατμοπλοϊα Μαρκέτου/21.04.1941
  18. Ζάκυνθος/Ακτοπλοϊα της Ελλάδος/26.04.1941
  19. θράκη/Ακτοπλοϊα της Ελλάδος/22.04.1941
  20. Ιθάκη/Ακτοπλοϊα της Ελλάδος/20.04.1941
  21. Ιωνία/Ακτοπλοϊα της Ελλάδος/14.12.1944
  22. Καλυδών/Σιδ. Β. Δ. Ελλάδος/-.-.1944
  23. Κέρκυρα/Ακτοπλοϊα της Ελλάδος/23.04.1941
  24. Κεφαληνία/Ακτοπλοϊα της Ελλάδος/13.08.1941
  25. Κρήτη/Ακτοπλοϊα της Ελλάδος/23.04.1941
  26. Κώστας//Ευάγγ. Τόγιας/28.04.1941
  27. Λευκάς/Ακτοπλοϊα της Ελλάδος/24.04.1941
  28. Λέων/Σ. Μπιλίνης κ.ά./18.04.1941
  29. Μακεδονία/Ακτοπλοϊα της Ελλάδος/23.04.1941
  30. Μήλος/Ακτοπλοϊα της Ελλάδος/-.09.1944
  31. Μοσχάνθη/Αλκ. Τόγιας/22.04.1941
  32. Ναυσικά/Ατμοπλοϊα Παρνασσίδος/27.05.1941
  33. Νικόλαος Λ./ Ν. Λυκούδης/25.04.1941
  34. Πατρίς/Ετ. Ι. Χανδρή/06.04.1941
  35. Πέτρος/Ηπειρωτική Γ. Ποταμιάνος/24.04.1941
  36. Πτερωτή/Π. Σαχτούρης/20.04.1941
  37. Πύλαρος/Χ. Μαρκέτος/22,04.1941
  38. Σάμος/Υιοί Δ. Ιγγλέση/07.10.1941
  39. Σίφνος/Ακτοπλοϊα της Ελλάδος/04.03.1944
  40. Σουλτάνα/Τεργιάζος – Λυκούδης/-.-.-
  41. Σοφία/Ι.Τόγιας/25.04.1941
  42. Σωκράτης/Αφοί Γιαννουλάτου/22.04.1941
  43. Τάσος/Ηπειρωτική Γ. Ποταμιάνος/27.04.1941
  44. Ύδρα/Π. Α. Πρωτόπαππας/23.04.1941
  45. Φρίντων/Υιοί Δ. Ιγγλέση/22.04.1941
  46. Φωκίων/Ηπειρωτική Γ. Ποταμιάνος/18.04.1941
  47. Χίος/Ακτοπλοϊα της Ελλάδος/18.04.1941

ΕΡΕΥΝΑ ΝΑΥΑΓΙΩΝ:ΠΙΝΑΚΑΣ ΑΠΩΛΕΣΘΕΝΤΩΝ (ΝΑΥΑΓΙΩΝ) ΕΠΙΒΑΤΗΓΩΝ ΠΛΟΙΩΝ 1940-1945


Ανακοίνωση: Ξεκινάμε την έρευνα των παρακάτω ναυαγίων, όποιος διαθέτει στοιχεία για τα γνωστά, μέχρι στιγμής ναυάγια, που παραθέτουμε παρακαλείτε να τα εκθέσει στα σχόλια του άρθρου. Tο άρθρο θα βρήσκετε μόνιμα στο FORUM.

ΠΙΝΑΚΑΣ ΑΠΩΛΕΣΘΕΝΤΩΝ ΕΠΙΒΑΤΗΓΩΝ ΠΛΟΙΩΝ 1940-1945

Ατμόπλοια Επιβατηγά κατά  την 31/08/1939:  55  κ.ο.χ.:  49.995

Aτμόπλοια Επιβατηγά εναπομείναντα κατά την 31/03/1945: 3  κ.ο.χ.:  6.329

ΟΝΟΜΑ/ΠΛΟΙΟΚΤΗΤΗΣ/ΗΜΕΡΟΜΗΝΙΑ ΑΠΩΛΕΙΑΣ

  1. Άγιος Γεώργιος (Ναυτίλος)/Χ.Καβουνίδης/20.05.1941
  2. Αετός/Α.Πολέμης/29.04.1941
  3. Αθήναι/Ακτοπλοϊα της Ελλάδος/06.04.1941
  4. Αθηνά Σ./Ατμοπλοϊα Παρνασσίδος/23.04.1941
  5. Ακρόπολις/Αν. Αντωνίου/07.04.1941
  6. Αλμπέρα/Υιοί Δ. Ιγγλέση/23.04.1941
  7. Άνδρος/Ακτοπλοϊα της Ελλάδος/23.04.1941
  8. Αρντένα/Ατμοπλοϊα Κ. Ε. Τόγια/27/09/1948
  9. Αττική/Ακτοπλοϊα της Ελλάδος/04.04.1941
  10. Αυλίς/Ν. & Χ. Καβουνίδης/22.04.1941
  11. Αύρα (πρώην Μάνα)/Κ. Γεωργιάδης/24.04.1941
  12. Ελβίρα/Γ. Ποταμιάνος/23.04.1941
  13. Ελλάς/Ακτοπλοϊα της Ελλάδος/24.04.1941
  14. Έλλη/Α. Στάμου/18.04.1941
  15. Ελληνίς/Ι. Χ. Τσέγκας κ.ά./18.04.1941
  16. Έλση/Ατμοπλοϊα Κ. Τόγιας/29.04.1941
  17. Έσπερος/Ατμοπλοϊα Μαρκέτου/21.04.1941
  18. Ζάκυνθος/Ακτοπλοϊα της Ελλάδος/26.04.1941
  19. θράκη/Ακτοπλοϊα της Ελλάδος/22.04.1941
  20. Ιθάκη/Ακτοπλοϊα της Ελλάδος/20.04.1941
  21. Ιωνία/Ακτοπλοϊα της Ελλάδος/14.12.1944
  22. Καλυδών/Σιδ. Β. Δ. Ελλάδος/-.-.1944
  23. Κέρκυρα/Ακτοπλοϊα της Ελλάδος/23.04.1941
  24. Κεφαληνία/Ακτοπλοϊα της Ελλάδος/13.08.1941
  25. Κρήτη/Ακτοπλοϊα της Ελλάδος/23.04.1941
  26. Κώστας//Ευάγγ. Τόγιας/28.04.1941
  27. Λευκάς/Ακτοπλοϊα της Ελλάδος/24.04.1941
  28. Λέων/Σ. Μπιλίνης κ.ά./18.04.1941
  29. Μακεδονία/Ακτοπλοϊα της Ελλάδος/23.04.1941
  30. Μήλος/Ακτοπλοϊα της Ελλάδος/-.09.1944
  31. Μοσχάνθη/Αλκ. Τόγιας/22.04.1941
  32. Ναυσικά/Ατμοπλοϊα Παρνασσίδος/27.05.1941
  33. Νικόλαος Λ./ Ν. Λυκούδης/25.04.1941
  34. Πατρίς/Ετ. Ι. Χανδρή/06.04.1941
  35. Πέτρος/Ηπειρωτική Γ. Ποταμιάνος/24.04.1941
  36. Πτερωτή/Π. Σαχτούρης/20.04.1941
  37. Πύλαρος/Χ. Μαρκέτος/22,04.1941
  38. Σάμος/Υιοί Δ. Ιγγλέση/07.10.1941
  39. Σίφνος/Ακτοπλοϊα της Ελλάδος/04.03.1944
  40. Σουλτάνα/Τεργιάζος – Λυκούδης/-.-.-
  41. Σοφία/Ι.Τόγιας/25.04.1941
  42. Σωκράτης/Αφοί Γιαννουλάτου/22.04.1941
  43. Τάσος/Ηπειρωτική Γ. Ποταμιάνος/27.04.1941
  44. Ύδρα/Π. Α. Πρωτόπαππας/23.04.1941
  45. Φρίντων/Υιοί Δ. Ιγγλέση/22.04.1941
  46. Φωκίων/Ηπειρωτική Γ. Ποταμιάνος/18.04.1941
  47. Χίος/Ακτοπλοϊα της Ελλάδος/18.04.1941

ΝΑΥΑΓΙΟ: Φ/Γ SISKINA (ΣΙΣΚΙΝΑ) ΣΤΗΝ ΟΦΙΔΟΥΣΣΑ ΤΗΣ ΑΣΤΥΠΑΛΑΙΑΣ


C1-M Ο ΤΥΠΟΣ ΚΑΤΑΣΚΕΥΗΣ ΤΟΥ ΠΛΟΙΟΥ SISKINA

TO U.S.S. ALAMOSA ΑΚΡΙΒΩΣ ΙΔΙΟ ΜΕ ΤΟ SISKINA

ΣΤΟΙΧΕΙΑ ΠΛΟΙΟΥ

ΟΝΟΜΑ ΠΛΟΙΟΥ: SISKINA (πρώην ΚΙΜΩΛΟΣ, πρώην ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΝΤΟΥΡΗΣ)

ΣΗΜΑΙΑ: ΠΑΝΑΜΑ

ΠΛΟΙΟΚΤΗΣΙΑ: ΕΛΛΗΝΟΚΤΗΤΟ

ΟΛΙΚΗ ΧΩΡΗΤΗΚΟΤΗΤΑ: 3,767 κόροι

ΚΑΘΑΡΗ ΧΩΡΗΤΗΚΟΤΗΤΑ: 2.139 κόροι

ΜΕΤΑΦΟΡΙΚΗ ΙΚΑΝΟΤΗΤΑ: 6.117 τόνοι

ΜΗΚΟΣ: 103 μέτρα

ΕΤΟΣ ΝΑΥΠΗΓΗΣΗΣ: 1948

ΝΑΥΠΗΓΕΙΟ: WELDIG-SHIPYARDS NORFOLK-VIRGINIA

MHXANH: 1.700 H.P.

ΠΛΟΙΟΚΤΗΣΙΑ: DISTOS NAV. S.A.

ΙΣΤΟΡΙΚΟ ΝΑΥΑΓΙΟΥ

Το πλοίο κατά το ταξίδι του από την Braila για Σαουδική Αραβία, με φορτίο τσιμέντου, προσέκρουσε σε βράχο σε απόσταση 2 Ν.Μ. από την Νησίδα Οφιδούσα, στις 2 Ιουνίου του 1976 και βυθίστηκε. Το 18μελές πλήρωμά του εγκατέλειψε με ασφάλεια το βυθιζόμενο σκάφος και επιβιβασθέν σε σωσίβιες λέμβους έφτασε στις ακτές της Αστυπάλαιας οι οποίες απείχαν 3 ναυτικά μίλια περίπου.

ΣΗΜΕΙΩΣΗ: Τα στοιχεία πρόσφερε ο ερευνητής ναυαγίων Άρης Μπιλάλης.


ΝΑΥΑΓΙΟ: MYKHΝΑΪΚΟΥ ΠΛΟΙΟΥ ΣΤΗ ΝΗΣΙΔΑ ΜΟΔΙ Ή ΛΙΟΝΤΑΡΙ ΣΤΟΝ ΠΟΡΟ


Πολύτιμες μαρτυρίες για μία ιδιαίτερα κρίσιμη περίοδο της προϊστορίας στο Aιγαίο φέρνει στο φως ένα σημαντικότατο ναυάγιο 3.200 ετών που ερευνάται από το Iνστιτούτο Eνάλιων Aρχαιολογικών Eρευνών (I. EN. A. E.) στη νησίδα Mόδι, νότια του Πόρου.


Eργασίες ανασκαφής, τεκμηρίωσης και συντήρησης στο φορτίο του μυκηναϊκού ναυαγίου

Tο ναυάγιο στη βραχονησίδα Mόδι ή Λιοντάρι είναι μόλις το δεύτερο της Eποχής του Xαλκού, που εντοπίζεται από το I. EN. A. E. στις ελληνικές θάλασσες και συγκεκριμένα στον χώρο του Aργοσαρωνικού. Tο πρώτο ήταν του Aκρωτηρίου των Iρίων (1.200 π.X.), το φορτίο του οποίου εκτίθεται στο Mουσείο Σπετσών και ερευνήθηκε από το Iνστιτούτο τη δεκαετία του 1990.


Tο φθινόπωρο του 2009 ολοκληρώθηκε με επιτυχία η πρώτη φάση της υποβρύχιας αρχαιολογικής ανασκαφής μυκηναϊκού ναυαγίου (12 αι. π.X.) στο Mόδι υπό τη διεύθυνση του αρχαιολόγου Xρήστου Aγουρίδη. Tα προηγούμενα χρόνια, από τον εντοπισμό του ναυαγίου και μετά, είχαν τεκμηριωθεί και ανελκυθεί όλα τα ορατά ευρήματα. Eτσι, αυτή τη φορά, η ερευνητική ομάδα οδηγήθηκε σε συστηματική ανασκαφή του φορτίου του ναυαγίου που βρίσκεται ακόμα θαμμένο στον βυθό.

Tο ναυάγιο έφερε στο φως ένα ενδιαφέρον κεραμικό σύνολο, μεταφορικών κυρίως αγγείων, το οποίο και ανελκύστηκε. Περιλαμβάνει δύο πιθαμφορείς που σώθηκαν σε θραύσματα (ο ένας εκ των οποίων φέρει πλαστική εγχάρακτη διακόσμηση), πέντε υδρίες (οι τρεις βρέθηκαν μέσα στους πιθαμφορείς – στοιχείο που δίνει μία εικόνα για τη διάταξη του φορτίου), μία πρόχου και πολλά όστρακα κεραμικής. Mαζί με τα άλλα θραύσματα που έχουν εντοπιστεί μέχρι σήμερα, ο αριθμός των μεταφορικών αγγείων ανέρχεται σε τουλάχιστον είκοσι.

Tα ευρήματα χρονολογούνται στην Yστεροελλαδική III Γ’ (12ος αιώνας π.X.), μία περίοδο ιδιαίτερα κρίσιμη για την προϊστορία του Aιγαίου, λόγω των ριζικών ανακατατάξεων που συντελούνται στη δομή του μυκηναϊκού κόσμου. Kαθώς αυτά παρουσιάζουν μια αξιοσημείωτη χρονολογική και τυπολογική ομοιογένεια, αποτελούν στοιχεία που επιβεβαιώνουν την ύπαρξη του ναυαγίου και παραπέμπουν σε κοινή προέλευση που πιθανότατα να είναι κάποιο κέντρο της Aργολίδας.

Περισσότερα στοιχεία και ασφαλέστερα συμπεράσματα για το μέγεθος του πλοίου και του φορτίου του, την προέλευσή του και την ακριβέστερη χρονολόγησή του, αναμένεται να προκύψουν με τη συνέχιση της συστηματικής ανασκαφής και μελέτης του ναυαγίου που προγραμματίζει το I. EN. A. E. για το 2010.

Oι υποβρύχιες εργασίες είναι ιδιαίτερα δύσκολες σε αυτή την περιοχή με τις βραχώδεις ακτές, τους ισχυρούς ανέμους και τα ρεύματα και τα μεγάλα βάθη. Eτσι προηγήθηκε μακρά και επίπονη προετοιμασία σε όλα τα επίπεδα, ώστε να καταδυθεί με ασφάλεια η ερευνητική ομάδα που συγκροτείται από εθελοντές διαφόρων ειδικοτήτων. Παρ’ όλα αυτά, και παρά το γεγονός ότι κατά την περίοδο του φθινοπώρου παρατηρούνται ήπιες καιρικές συνθήκες, οι ισχυροί άνεμοι και οι έντονες καταιγίδες που επικράτησαν κατά διαστήματα δυσκόλεψαν και καθυστέρησαν την έρευνα.

Γεωλογικές έρευνες
Παράλληλα με την ανασκαφή διεξήχθη γεω-αρχαιολογική έρευνα με στόχο τον εντοπισμό καταβυθισμένων παλαιοακτών και ανάπλασης της παλαιογεωγραφικής εξέλιξης της περιοχής τα τελευταία 18.000 χρόνια, τον προσδιορισμό της στρωματογραφικής υποδομής του πυθμένα, και κατά συνέπεια, τη διαδικασία ταφής του ναυαγίου και τον εντοπισμό και άλλων αρχαιολογικών μαρτυριών. H γεω-αρχαιολογική έρευνα πραγματοποιήθηκε σε συνεργασία με το Eργαστήριο Θαλάσσιας Γεωλογίας και Φυσικής Ωκεανογραφίας του Tμήματος Γεωλογίας του Πανεπιστημίου Πατρών, με επικεφαλής τον αναπληρωτή καθηγητή Γιώργο Παπαθεοδώρου.

Tο Iνστιτούτο Eνάλιων Aρχαιολογικών Eρευνών είναι εδώ και 37 χρόνια ο μοναδικός μη κρατικός φορέας υποβρύχιας αρχαιολογικής έρευνας στη χώρα μας.


ΝΑΥΑΓΙΟ: Ε/Γ FIUME ΤΗΣ ΙΤΑΛΙΚΗΣ ΑΚΤΟΠΛΟΪΑΣ ΣΤΗ ΡΟΔΟ


TO Ε/Γ FIUME

Το FIUME (μήκους 48 μ., 654 τόννων, μεγ. ταχ. 10,5 κόμβοι) ναυπηγήθηκε το 1926.

Κατά την διάρκεια του πολέμου ήταν εξοπλισμένο με ένα πυροβόλο 76/40, 4 πολυβόλα και αρκετές βόμβες βυθού, παρόλο που δεν εξυπηρετούσε πολεμικούς σκοπούς, πλην της μεταφοράς αδειούχων Ιταλών στρατιωτικών. Στο πλοίο επέβαιναν και στρατιωτικοί (με επικεφαλής Υπολοχαγό), αρμόδιοι για τον χειρισμό των όπλων. Γι΄ αυτούς τους λόγους έγινε και στόχος του Υποβρυχίου.

ΣΤΗ ΓΕΦΥΡΑ ΤΟΥ FIUME

Σύμφωνα με την αναφορά (προς την εταιρεία του πλοίου, στις 12/10/42) του διασωθέντος Υποπλοίαρχου Silvio KASTELIC, το χρονικό της βύθισης έχει ως εξής:

« Στις 12.05 της 24 Σεπτεμβρίου 1942 ξεκινήσαμε από την Ρόδο με προορισμό την Σύμη.

Στις 12.10 περάσαμε την Punta Sabbia (μάλλον εννοεί την αμμόγλωσσα στο Ενυδρείο της Ρόδου) και κατόπιν ακολουθήσαμε πορεία 287μοίρες. Το πλοίο ήταν φορτωμένο με 81,5 τόννους τρόφιμα για τα διάφορα νησιά προορισμού. Επίσης, είχε και 249 επιβάτες, πολίτες και στρατιωτικούς (αδειούχους που επέστρεφαν στις μονάδες τους). Το πλήρωμα αποτελείτο από 29 ναυτικούς και 9 στρατιωτικούς. Σύνολο επιβαινόντων 287.Ο καιρός ήταν καλός, άνεμοι Βόρειοι 4-5 Β και η ταχύτητα στους 10 κόμβους. Ο Κυβερνήτης Aldo CANTU ήταν στη γέφυρα μέχρι τις 12.30 και μετά αποσύρθηκε στην καμπίνα του δίνοντας εντολή να προσέχουν για νάρκες.

Στις 13.02 και σε απόσταση 9,5 μίλια από την αμμόγλωσσα έγινε μια μεγάλη έκρηξη. Ήταν προφανές ότι χτυπηθήκαμε από τορπίλη. Το πλοίο κόπηκε στα δύο και ταχύτατα άρχισε να βυθίζεται, σχεδόν κατακόρυφα. Το πλοίο (σύμφωνα και με εκτιμήσεις άλλων) βυθίσθηκε σε 25 δευτερόλεπτα(!!!), γεγονός που εξηγεί τον μικρό αριθμό των διασωθέντων και την απώλεια των εγγράφων του πλοίου και του πληρώματος. Η Ναυτική Διοίκηση, προφανώς ειδοποιημένη από τις παράκτιες φρουρές, έστειλε βοήθεια. Δύο υδροπλάνα του Ερυθρού Σταυρού, έφθασαν στον τόπο του ναυαγίου, αλλά το ένα ανετράπη κατά την προσθαλάσσωση. Μετά από 45 λεπτά ήλθε και άλλη βοήθεια. Σύμφωνα με τα στοιχεία, από τους 287 επιβαίνοντες, σώθηκαν μόνον οι 73.»

ΜΑΡΤΥΡΙΑ ΝΑΥΑΓΟΥ

Ο π. Γαβριήλ, κατά κόσμον Γεώργιος Μαργαρίτης, γεννήθηκε στην Σύμη, στις 15 Ιανουαρίου 1925 από ευσεβείς γονείς, τον Νικόλαο από την Σύμη και την Μαρία το γένος Ζαννετή που καταγόταν από την Σάμο. Η οικογένεια του Γέροντα ήταν πολύτεκνη, αφού αριθμούσε με τον ίδιον πέντε παιδιά.

Στα δύσκολα χρόνια της Ιταλικής κατοχής και του πολέμου, συγκεκριμένα τον Σεπτέμβριο του 1942, μια επέμβαση σκωληκοειδίτιδος που επιβαλλόταν να γίνει στην Ρόδο, αλλάζει για πάντα την ζωή του.

Το ταξείδι της επιστροφής αποβαίνει μοιραίο, αφού το καράβι τορπιλίζεται και στο φοβερό ναυάγιο που ακολουθεί, πνίγεται η μητέρα του. Ο ίδιος με θαυμαστό τρόπο διασώζεται και αφιερώνεται στον σωτήρα του Αρχάγγελο Μιχαήλ τον Πανορμίτη.

Αξίζει τον κόπο να ακούσουμε πως ο ίδιος ο Γέροντας, αφηγείται το γεγονός αυτό σε ομάδα προσκυνητών, λίγο καιρό προ του θανάτου του:

«Όταν ήμουν 15 χρονών παιδί, είχα φύγει από την Σύμη την πατρίδα μου, για να κάνω μια επέμβαση στη Ρόδο, γιατί εδώ στο νησί μας δεν είχαμε Νοσοκομείο. Και με συνόδευσε η μητέρα μου και πήγαμε στην Ρόδο. Ήταν εμπόλεμος κατάσταση τότε. Τελείωσε η επέμβασις και επιστρέφαμε στη Σύμη, μ’ ένα βαπόρι της γραμμής, το ιταλικό «FIUME».

Εκείνη την εποχή εβομβαρδίζετο η Ρόδος από τους ‘γγλους με πλοία και αεροπλάνα. Φύγαμε με την μητέρα μου με το βαπόρι αυτό, αλλά για κακή μας τύχη μέσα στο βαπόρι οι Ιταλοί έβαζαν και στρατιωτικούς. Οι στρατιώτες εξόπλισαν το πλοίο μ’ ένα κανονάκι, ενώ οι ‘γγλοι και οι δικοί μας τους είχαν πει, να μην οπλίζουν τα επιβατηγά πλοία.

Ξεκινήσαμε από την Ρόδο και όταν φτάσαμε μεταξύ Τουρκίας και Ρόδου, μας τορπίλησαν. Αμέσως το πλοίο εβυθίζετο. Την μητέρα μου την έχασα. Εγώ σαν να με φώτισε ο ‘γιος (εννοεί τον Αρχάγγελο Μιχαήλ σ.σ.), γιατί από μικρός ερχόμουν τις διακοπές μου και τις περνούσα εδώ.

Γνώριζα και τον Ηγούμενο που εκτέλεσαν οι Ιταλοί. Την μητέρα μου την έχασα. Κατρακύλισε από την άλλη πλευρά του πλοίου και την έχασα. Όταν βρέθηκα στη θάλασσα, η δίνη εκείνη που σκεπάζει με τράβηξε κάτω, τρία-τέσσερα μέτρα. Ανέβηκα αργά κουρασμένος, ήμουν και εγχειρισμένος όπως σας είπα, μετά την επέμβαση. Ήμουν έξι ημέρες εγχειρισμένος.

Καθίσαμε έξι ώρες στη θάλασσα, μέσα στα κύματα εκεί, Σεπτέμβριος μήνας, 24 Σεπτεμβρίου και παρακαλούσαμε τον Θεό να μας σώσει. Μετά έξι ώρες έρχονται κάτι ιταλικά ναυαγοσωστικά, τα οποία πλεύρισαν, μας έβαλαν στην μέση και μας έριχναν σωσίβια για να μας σώσουν.

Οι διασωθέντες ήταν καμιά τριανταριά, οι οποίοι έπλεαν πάνω στη θάλασσα. Πλησίασα και εγώ το ναυαγοσωστικό, να βγω επάνω, αλλά όπως ήμουν κουρασμένος μετά από έξι ημέρες εγχειρισμένος και έξι ώρες στη θάλασσα, δεν μπόρεσα να πιάσω το σχοινί που έριχναν αυτοί και βούλιαξα κάτω στα ύφαλα του πλοίου.

Εκείνη την στιγμή επικαλέστηκα την βοήθεια του Αγίου, να με σώσει και ως εκ θαύματος ανέβηκα. ΚΑΠΟΙΟΣ με έσπρωξε από κάτω και ανέβηκα στην επιφάνεια. Τότε φώναξα στους Ιταλούς με την γλώσσα τους και κατέβηκαν και με τράβηξαν πάνω στο πλοίο.

Η μητέρα μου πνίγηκε. Μας εγύρισαν στην Ρόδο. Εκείνη την στιγμή υποσχέθηκα στον ‘γιο, να ?ρθω να τον υπηρετήσω, όταν γυρίσω στο νησί μας την Σύμη, να τον υπηρετήσω. Πήγαμε στην Ρόδο, ευτυχώς η Χάρις Του βοήθησε και βρήκα το σώμα της μητέρας μου. Τ’ άλλα πτώματα τα παρέσυρε η θάλασσα.

Μόνο πέντε-έξι πτώματα βρέθηκαν, μεταξύ αυτών και της μητέρας μου. Χάρηκα πολύ και την ενταφίασα στην Ρόδο. Έγινε μεγάλη κηδεία με τους Ιταλούς και τους δικούς μας.

Γύρισα μ’ ένα μικρό καραβάκι από την Ρόδο στην Σύμη. Περνάει λίγος χρόνος και έρχομαι στην Μονή. Στην Μονή εδώ κατ’ αρχήν ήρθα ως λαϊκός. Μετά εκάρην Μοναχός και έκτοτε παραμένω εδώ».

ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ ΓΙΑ ΤΑ ΘΥΜΑΤΑ ΤΟΥ FIUME ΣΤΗ ΡΟΔΟ

ΤΟ ΕΛΛΗΝΙΚΟ Υ/Β ΝΗΡΕΥΣ

Στις 24 Σεπτεμβρίου 1942 κατά τη διάρκεια της δέκατης τέταρτης πολεμικής περιπολίας στο στενό Ρόδου – Σύμης και τουρκικών ακτών, το Υ/Β «ΝΗΡΕΥΣ» με Κυβερνήτη τον Πλωτάρχη ΑΛ.ΡΑΛΛΗ, βύθισε το ιταλικό Α/Π FIUME 1500Τ, το οποίο εκτελούσε αλλαγή της ιταλικής φρουράς στη νήσο Σύμη.

Υ/Β ΝΗΡΕΥΣ


ΝΑΥΑΓΙΟ: D/S PAULA ΣΤΗΝ ΑΣΤΥΠΑΛΑΙΑ


TO D/S PAULA

ΣΤΟΙΧΕΙΑ ΠΛΟΙΟΥ

ΟΝΟΜΑ ΠΛΟΙΟΥ: PAULA πρώην PLM12

ΤΥΠΟΣ ΠΛΟΙΟΥ: ΔΕΞΑΜΕΝΟΠΛΟΙΟ

ΣΗΜΑΙΑ: ΓΑΛΛΙΑΣ

ΟΛΙΚΗ ΧΩΡΗΤΙΚΟΤΗΤΑ: 3.754 τόνοι

ΕΤΟΣ ΚΑΤΑΣΚΕΥΗΣ: 1921

ΕΠΙΤΑΓΜΕΝΟ ΑΠΟ ΤΟ ΓΕΡΜΑΝΙΚΟ ΝΑΥΤΙΚΟ

ΣΤΟΙΧΕΙΑ ΝΑΥΑΓΙΟΥ: 17-18/09/1943, Βόρειες ακτές Αστυπάλαιας. Σε νηοπομπή, μαζί με τα c/s Pluto και το ανθυποβρυχιακό UJ2104, μεταφοράς στρατευμάτων για την αντικατάσταση των τμημάτων εφόδου που κατέλαβαν την Κω και τη Ρόδο.

ΙΣΤΟΡΙΚΟ ΝΑΥΑΓΙΟΥ

Τη νύχτα της ίδιας μέρας, στολίσκος αντιτορπιλικών, αποτελούμενος από τα Αγγλικά FAULKNOR, ECLIPSE και το Ελληνικό ΒΑΣΙΛΙΣΣΑ ΟΛΓΑ, επεσήμανε βόρεια του νησιού μια γερμανική νηοπομπή που κατευθυνόταν στη Ρόδο. Επακολούθησε σφοδρή ανταλλαγή πυρών με το γερμανικό πλοίο συνοδείας, το οποίο υπέστη ζημιές ενώ δύο από τα μεταφορικά βυθίστηκαν παρασέρνοντας στο βυθό εφόδια και προσωπικό που προορίζονταν από τους Γερμανούς για την ενίσχυση της φρουράς της Ρόδου. Επρόκειτο για τα επιταγμένα εμπορικά D/S PLUTO και C/S PAULA και το Ανθυποβρυχιακό UJ2104. Η ίδια Γερμανική νηοπομπή είχε δεχθεί επίθεση και την προηγούμενη ημέρα από οκτώ Beaufighter της 237ης Πτέρυγας που επιχειρούσε από τη Λεμεσό. Τρία από αυτά είχαν υποστεί ζημιές από τα πυρά του Ανθυποβρυχιακού.

ΜΑΡΤΥΡΙΑ ΝΑΥΑΓΙΟΥ

[…] Η Βασίλισσα Ολγα και τα δύο Αγγλικά Α/Τ επέρασαν πάλι με το σούρουπο τις ανατολικές ακτές της Κρήτης και από την στιγμή εκείνη όλων η προσοχή ήταν εντεταμένη για να μην τους ξεφύγουν τα εχθρικά πλοία, αν τυχόν ευρίσκοντο ακόμα στον δρόμο των. Εκανε ωραίο φεγγάρι και είχε ελαφρά θαλασσίτσα που δεν εμπόδιζε πολύ την ορατότητα. Θα ήταν περίποθ μεσάνυχτα, και τα τρία πλοία είχαν φτάσει στο ύψος της Αστυπάλαιας και επλησίαζαν όσο μπορούσαν περισσότερο προς τις βορειοανατολικές ακτές του νησιού με την πρόθεση να κάνουν ενδεχομένως και τον γύρο του όταν τα «Αρντιεφ» ανεκάλυψαν δύο ύποπτα πλοία.

Τα Α/Τα επλησίασαν ακόμα περισσότερο και από τις γέφυρες των διέκριναν πράγματι σε λίγο δύο πλοία δύο εώς τριών χιλιάδων τόννων που είχαν προσεγγίσει εντελώς στην κάπως απότομη ακτή του νησιού για να κρύβονται ίσως στην σκιά του βουνού. Το ένα έμοιαζε με πετρελαιοφόρο και το άλλο ήταν συνηθισμένο εμπορικό πλοίο του αυτού μεγέθους. Για την ταυτότητα των ως εχθρικών πλοίων δεν μπορούσε να υπάρξει καμία αμφιβολία αφού μάλιστα έμεινε χωρίς απάντηση και το καθορισμένο σήμα αναγνωρίσεως. Εντύπωση μόνο έκανε στους ναυτικούς μας ότι τα δύο αυτά καράβια ήταν τόσο ψηλά και εφαίνοντο τόσο ξεφόρτωτα. Την ίδια όμως στιγμή φάνηκε και το άλλο μικρότερο καράβι που είχε ανακαλυφθεί από το «αρντιεφ» και που προχωρούσε με κάπως απειλητικές διαθέσεις.

Ηταν η τορπιλάκατος που αποτελούσε την προστατευτική συνοδεία των δύο εχθρικών μεταγωγικών και που ίσως ήταν κρυμμένη μέχρι εκείνη την στιγμή. Ο «καπτεν Ντη» ο αρχηγός της δυνάμεως των συμμαχικών Α/Τ έδωσε από το «Εκλιψ» την διαταγή της κοινής επιθέσεως με αρχικό στόχο την τορπιλάκατο που θα μπορούσε να γίνει επικίνδυνη με τις τορπίλες της αν δεν εξουδετερώνετο αμέσως. Και χωρίς δευτερόλεπτου καθυστέρηση τα τρία Α/Τ συγκέντρωσαν αμέσως τα πυρά πάνω στο μικρό εχθρικό πλοίο. […] Όλα (τα πυρά) μαζί έχουν συγκεντρωθεί στην τορπιλάκατο που παρουσιάζει με το φως του φεγγαριού λαμπρό στόχο. Και το αποτέλεσμα δεν αργεί καθόλου. Τα συγκεντρωμένα πυρά των τριών Α/Τ την βρίσκουν με την πρώτη ομοβροντία. […]

[…] Πρώτα μία τρομακτική έκρηξη, μια λάμψη που φωτίζει όλη την περιοχή γύρω έπειτα σαν ένα φωτεινό σιντριβάνι που πετάει προς όλες τις κατευθύνσεις λευκοπυρακτωμένα κομμάτια και έπειτα πια τίποτε. Στην επιφάνεια της θάλασσας δεν υπάρχει ούτε ένας ναυαγός, ούτε ένα κομμάτι από το καράβι που εξαφανίσθει. Ας σημειωθεί ότι σε αυτή τη μάχη οι πυροβολητές της Όλγας χρησιμοποίησαν για πρώτη φορά την άφλογο πυρίτιδα. (Δεν φαίνεται λάμψη από την εκπυρσοκρότηση και έτσι ο εχθρός δεν ξέρει από πού έρχονται οι βολές). […]

[…] Ήρθε έπειτα η σειρά των δύο εχθρικών μεταγωγικών που έμοιαζαν να περιμένουν ακίνητα εκεί το μοιραίο τέλος των. Σύμφωνα με την δοκιμασμένη πια επιθετική τακτική των Συμμαχικών Α/Τ η Όλγα και τα δύο Α/Τ ανέβαιναν και κατέβαιναν εμπρός από τους στόχους των για να ρίχνουν εναντίων των τις ομοβροντίες των, καθώς περνούσαν κοντά των. Αλλά τα δυο Γερμανικά ήταν εξαιρετικά δύσκολο να βυθιστούν. Φαίνεται βέβαιο ότι είχαν πολλά και καλά απομονωμένα στεγανά διαμερίσματα, και έτσι αρκετές επιτυχημένες βολές που θα είχαν αρκέσει για να βουλιάξουν κάθε άλλο καράβι τους προξενούσαν μόνο βαριές ζημιές αλλά δεν αρκούσαν για να τα βυθίσουν. Για μία ολόκληρη ώρα εξακολουθούσε ο αμείλικτος αυτός βομβαρδισμός και τα βουνά της Αστυπάλαιας ξανάστελναν πίσω τον αντίλαλο των αδιάκοπων εκρήξεων. […]

[…] Τα δύο εχθρικά καράβια κατατρυπημένα από τα αμέτρητα βλήματα εξακολουθούσαν ακόμα να επιπλέουν, ενώ πολλοί από το πλήρωμα των ή τους επιβάτας των εφαίνοντο να πηδούν στη θάλασσα ή να κατεβάζουν βάρκες και να προσπαθούν να σωθούν προς την κοντινή ξηρά.

Επιτέλους κατά την μία μετά τα μεσάνυχτα εβούλιαξε πρώτα το μεταγωγικό. Και λίγη ώρα αργότερα το δεύτερο πλοίο, το πετρελαιοφόρο εξοντώθηκε από μία θεαματική τορπιλική επίθεση του ενός από τα δύο Αγγλικά Α/Τα

Το Αγγλικό πλοίο επλησίασε σε πολύ μικρή απόσταση τον εχθρό και όταν επέρασε πολύ κοντά του εξαπέλυσε την τορπίλη του. Η τορπίλη εχτύπησε το πετραιλεοφόρο ακριβως στην μέση και τότε οι θαλασσινοί μας είδαν από το κατάστρωμα και την γέφυρα της Ολγας ένα ακόμα περίεργο και καταπληκτικό θέαμα: Είδαν το εχθρικό πλοίο να ανοίγει σε δύο κομμάτια τα οποία υψώθησαν για μία στιγμή σχεδόν κατακόρυφα και σχεδόν παράλληλα το ένα προς το άλλο και έπειτα εβουλιαξαν μαζί. Η Γερμανική νηοπομπή που εφαίνετο να είναι αρκετά σημαντική είχε τελείως εξοντωθεί…

ΠΗΓΗ: Από το βιβλίο που έγραψε ο Αρχηγός του Στόλου το 1946 με τίτλο “Βασίλισσα Όλγα- Ιστορία ενός αντιτορπιλικού”


ΝΑΥΑΓΙΟ: C/S PLUTO ΣΤΗΝ ΑΣΤΥΠΑΛΑΙΑ


ΤΟ ΦΟΡΤΗΓΟ PLUTO

ΣΤΟΙΧΕΙΑ ΠΛΟΙΟΥ

ONOMA ΠΛΟΙΟΥ: PLUTO

ΤΥΠΟΣ ΠΛΟΙΟΥ: ΦΟΡΤΗΓΟ

ΣΗΜΑΙΑ ΠΛΟΙΟΥ: ΟΛΑΝΔΙΑ

ΟΛΙΚΗ ΧΩΡΗΤΙΚΟΤΗΤΑ: 1.156 τόνοι

ΕΠΙΤΑΓΜΕΝΟ ΑΠΟ ΤΟ ΓΕΡΜΑΝΙΚΟ ΝΑΥΤΙΚΟ

ΣΤΟΙΧΕΙΑ ΝΑΥΑΓΙΟΥ: 17-18/09/1943, Βόρειες ακτές Αστυπάλαιας. Σε νηοπομπή, μαζί με τα D/s Paula και το ανθυποβρυχιακό UJ2104, μεταφοράς στρατευμάτων για την αντικατάσταση των τμημάτων εφόδου που κατέλαβαν την Κω και τη Ρόδο.

ΙΣΤΟΡΙΚΟ ΝΑΥΑΓΙΟΥ

Τη νύχτα της ίδιας μέρας, στολίσκος αντιτορπιλικών, αποτελούμενος από τα Αγγλικά FAULKNOR, ECLIPSE και το Ελληνικό ΒΑΣΙΛΙΣΣΑ ΟΛΓΑ, επεσήμανε βόρεια του νησιού μια γερμανική νηοπομπή που κατευθυνόταν στη Ρόδο. Επακολούθησε σφοδρή ανταλλαγή πυρών με το γερμανικό πλοίο συνοδείας, το οποίο υπέστη ζημιές ενώ δύο από τα μεταφορικά βυθίστηκαν παρασέρνοντας στο βυθό εφόδια και προσωπικό που προορίζονταν από τους Γερμανούς για την ενίσχυση της φρουράς της Ρόδου. Επρόκειτο για τα επιταγμένα εμπορικά D/S PLUTO και C/S PAULA και το Ανθυποβρυχιακό UJ2104. Η ίδια Γερμανική νηοπομπή είχε δεχθεί επίθεση και την προηγούμενη ημέρα από οκτώ Beaufighter της 237ης Πτέρυγας που επιχειρούσε από τη Λεμεσό. Τρία από αυτά είχαν υποστεί ζημιές από τα πυρά του Ανθυποβρυχιακού.

ΜΑΡΤΥΡΙΑ ΝΑΥΑΓΙΟΥ

[…] Η Βασίλισσα Ολγα και τα δύο Αγγλικά Α/Τ επέρασαν πάλι με το σούρουπο τις ανατολικές ακτές της Κρήτης και από την στιγμή εκείνη όλων η προσοχή ήταν εντεταμένη για να μην τους ξεφύγουν τα εχθρικά πλοία, αν τυχόν ευρίσκοντο ακόμα στον δρόμο των. Εκανε ωραίο φεγγάρι και είχε ελαφρά θαλασσίτσα που δεν εμπόδιζε πολύ την ορατότητα. Θα ήταν περίποθ μεσάνυχτα, και τα τρία πλοία είχαν φτάσει στο ύψος της Αστυπάλαιας και επλησίαζαν όσο μπορούσαν περισσότερο προς τις βορειοανατολικές ακτές του νησιού με την πρόθεση να κάνουν ενδεχομένως και τον γύρο του όταν τα «Αρντιεφ» ανεκάλυψαν δύο ύποπτα πλοία.

Τα Α/Τα επλησίασαν ακόμα περισσότερο και από τις γέφυρες των διέκριναν πράγματι σε λίγο δύο πλοία δύο εώς τριών χιλιάδων τόννων που είχαν προσεγγίσει εντελώς στην κάπως απότομη ακτή του νησιού για να κρύβονται ίσως στην σκιά του βουνού. Το ένα έμοιαζε με πετρελαιοφόρο και το άλλο ήταν συνηθισμένο εμπορικό πλοίο του αυτού μεγέθους. Για την ταυτότητα των ως εχθρικών πλοίων δεν μπορούσε να υπάρξει καμία αμφιβολία αφού μάλιστα έμεινε χωρίς απάντηση και το καθορισμένο σήμα αναγνωρίσεως. Εντύπωση μόνο έκανε στους ναυτικούς μας ότι τα δύο αυτά καράβια ήταν τόσο ψηλά και εφαίνοντο τόσο ξεφόρτωτα. Την ίδια όμως στιγμή φάνηκε και το άλλο μικρότερο καράβι που είχε ανακαλυφθεί από το «αρντιεφ» και που προχωρούσε με κάπως απειλητικές διαθέσεις.

Ηταν η τορπιλάκατος που αποτελούσε την προστατευτική συνοδεία των δύο εχθρικών μεταγωγικών και που ίσως ήταν κρυμμένη μέχρι εκείνη την στιγμή. Ο «καπτεν Ντη» ο αρχηγός της δυνάμεως των συμμαχικών Α/Τ έδωσε από το «Εκλιψ» την διαταγή της κοινής επιθέσεως με αρχικό στόχο την τορπιλάκατο που θα μπορούσε να γίνει επικίνδυνη με τις τορπίλες της αν δεν εξουδετερώνετο αμέσως. Και χωρίς δευτερόλεπτου καθυστέρηση τα τρία Α/Τ συγκέντρωσαν αμέσως τα πυρά πάνω στο μικρό εχθρικό πλοίο. […] Όλα (τα πυρά) μαζί έχουν συγκεντρωθεί στην τορπιλάκατο που παρουσιάζει με το φως του φεγγαριού λαμπρό στόχο. Και το αποτέλεσμα δεν αργεί καθόλου. Τα συγκεντρωμένα πυρά των τριών Α/Τ την βρίσκουν με την πρώτη ομοβροντία. […]

[…] Πρώτα μία τρομακτική έκρηξη, μια λάμψη που φωτίζει όλη την περιοχή γύρω έπειτα σαν ένα φωτεινό σιντριβάνι που πετάει προς όλες τις κατευθύνσεις λευκοπυρακτωμένα κομμάτια και έπειτα πια τίποτε. Στην επιφάνεια της θάλασσας δεν υπάρχει ούτε ένας ναυαγός, ούτε ένα κομμάτι από το καράβι που εξαφανίσθει. Ας σημειωθεί ότι σε αυτή τη μάχη οι πυροβολητές της Όλγας χρησιμοποίησαν για πρώτη φορά την άφλογο πυρίτιδα. (Δεν φαίνεται λάμψη από την εκπυρσοκρότηση και έτσι ο εχθρός δεν ξέρει από πού έρχονται οι βολές). […]

[…] Ήρθε έπειτα η σειρά των δύο εχθρικών μεταγωγικών που έμοιαζαν να περιμένουν ακίνητα εκεί το μοιραίο τέλος των. Σύμφωνα με την δοκιμασμένη πια επιθετική τακτική των Συμμαχικών Α/Τ η Όλγα και τα δύο Α/Τ ανέβαιναν και κατέβαιναν εμπρός από τους στόχους των για να ρίχνουν εναντίων των τις ομοβροντίες των, καθώς περνούσαν κοντά των. Αλλά τα δυο Γερμανικά ήταν εξαιρετικά δύσκολο να βυθιστούν. Φαίνεται βέβαιο ότι είχαν πολλά και καλά απομονωμένα στεγανά διαμερίσματα, και έτσι αρκετές επιτυχημένες βολές που θα είχαν αρκέσει για να βουλιάξουν κάθε άλλο καράβι τους προξενούσαν μόνο βαριές ζημιές αλλά δεν αρκούσαν για να τα βυθίσουν. Για μία ολόκληρη ώρα εξακολουθούσε ο αμείλικτος αυτός βομβαρδισμός και τα βουνά της Αστυπάλαιας ξανάστελναν πίσω τον αντίλαλο των αδιάκοπων εκρήξεων. […]

[…] Τα δύο εχθρικά καράβια κατατρυπημένα από τα αμέτρητα βλήματα εξακολουθούσαν ακόμα να επιπλέουν, ενώ πολλοί από το πλήρωμα των ή τους επιβάτας των εφαίνοντο να πηδούν στη θάλασσα ή να κατεβάζουν βάρκες και να προσπαθούν να σωθούν προς την κοντινή ξηρά.

Επιτέλους κατά την μία μετά τα μεσάνυχτα εβούλιαξε πρώτα το μεταγωγικό. Και λίγη ώρα αργότερα το δεύτερο πλοίο, το πετρελαιοφόρο εξοντώθηκε από μία θεαματική τορπιλική επίθεση του ενός από τα δύο Αγγλικά Α/Τα

Το Αγγλικό πλοίο επλησίασε σε πολύ μικρή απόσταση τον εχθρό και όταν επέρασε πολύ κοντά του εξαπέλυσε την τορπίλη του. Η τορπίλη εχτύπησε το πετραιλεοφόρο ακριβως στην μέση και τότε οι θαλασσινοί μας είδαν από το κατάστρωμα και την γέφυρα της Ολγας ένα ακόμα περίεργο και καταπληκτικό θέαμα: Είδαν το εχθρικό πλοίο να ανοίγει σε δύο κομμάτια τα οποία υψώθησαν για μία στιγμή σχεδόν κατακόρυφα και σχεδόν παράλληλα το ένα προς το άλλο και έπειτα εβουλιαξαν μαζί. Η Γερμανική νηοπομπή που εφαίνετο να είναι αρκετά σημαντική είχε τελείως εξοντωθεί…

ΠΗΓΗ: Από το βιβλίο που έγραψε ο Αρχηγός του Στόλου το 1946 με τίτλο “Βασίλισσα Όλγα- Ιστορία ενός αντιτορπιλικού”


ΝΑΥΑΓΙΟ: ΓΕΡΜΑΝΙΚΟΥ ΦΟΡΤΗΓΟΥ “INGEBORG” ΜΕ 400 ΓΕΡΜΑΝΟΥΣ ΣΤΡΑΤΙΩΤΕΣ ΣΤΗΝ ΑΣΤΥΠΑΛΑΙΑ


ΤΟ ΓΕΡΜΑΝΙΚΟ ΦΟΡΤΗΓΟ INGEBORG

 ΟΝΟΜΑ ΠΛΟΙΟΥ: INGEMBORG (πρώην Γαλλικό St. Marteen, επιταγμένο απο τους Γερμανούς).

Κόροι Ολικής Χωρητικότητας: 1160

ΙΣΤΟΡΙΚΟ ΝΑΥΑΓΙΟΥ

Βυθίστηκε στις 29/10/43, απο το Αμερικανικό υποβρύχιο Unspiring P55 με κυβερνήτη τον Πλωτάρχη Piper. Στο INGEBORG εκτός απο τα 18 μέλη του πληρώματος επέβεναν 400 Γερμανοί στρατιώτες.

ΣΤΟΙΧΕΙΑ ΝΑΥΑΓΙΟΥ
Tόπος Βύθισης: Δυτικά της Αστυπαλαιας και Βόρειοανατολικά της Ανάφης.
Στίγμα Ναυαγίου: 36 33 Βόρειο – 25 54 Aνατολικό
Βάθος: 500 περίπου μέτρα


NAYAΓΙΟ: ΚΟΡΒΕΤΑΣ LA LAMPOIE KAI MΠΡΙΚΙΟΥ ‘ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ’ ΣΤΗΝ ΑΣΤΥΠΑΛΑΙΑ


Πίνακας του Louise Rang-Batu (1806-1864) μαθητή τουΝτελακρουά. Ζωγράφισε τον Βisson πριν την έκρηξη. Ο πίνακας βρήσκετε στις Βερσαλίες.

Με το τέλος της ναυμαχίας του Ναβαρίνου και την καταστροφή του Τούρκο – Αιγυπτιακού στόλου από τον συμμαχικό Αγγλικό, Ρωσικό και Γαλλικό , οι πειρατές αξιοποιώντας τις αναταραχές και συγκρούσεις της επανάστασης στο Αιγαίο, άρχισαν αγώνα καταλήστευσης των νησιών.

Η Γαλλική κορβέτα La Lampoire (Η Μύραινα) υπό την πλοιαρχία του φιλέλληνα Πλοιάρχου Hippolyte Bisson, αρχίζει περιπολίες στα νησιά του Αιγαίου προκειμένου να διαφυλάξει τους πληθυσμούς τους που στέναζαν από τις επιδρομές των πειρατών, καθώς και να προστατεύσει την ναυσιπλοΐα στο επαναστατημένο Αιγαίο πέλαγος.

Κατά τη διάρκεια περιπολίας, στις 6 Νοεμβρίου 1827, κοντά στο επαναστατημένο, παρά τα προνόμια που του είχε παραχωρήσει ο Σουλτάνος, νησί της Αστυπάλαιας, συλλαμβάνει το πειρατικό μπρίκι ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ. Αμέσως μετά τη σύλληψη ξεσπά δυνατή καταιγίδα. Ο Bisson, αναγκάζεται να οδηγήσει τα δύο πλοία στον κόλπο Μαλτεζάνα του νησιού, προκειμένου να τα προστατεύσει από την θαλασσοταραχή.

Ενώ τα δύο πλοία είχαν ποντίσει τις άγκυρές τους, ξαφνικά εμφανίζονται δύο πειρατικά πλοία. Τα πειρατικά αρχίζουν να βάλουν κατά της Κορβέτας και του Μπρικιού. Αμέσως ξεσπά ένας άνισος αγώνας, καθώς τα δύο πλοία ήταν ακινητοποιημένα, που διαρκεί ώρες. Το ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ, βαριά χτυπημένο από τα πυρρά των πειρατικών, αρχίζει να παίρνει κλίση, τότε ο Bisson διατάσει το δεκαπενταμελές πλήρωμά του να πέσει στην θάλασσα. Το Παναγιώτης δεν έχει πια καμία τύχη, μόνο τέσσερις από το πλήρωμά του θα φτάσουν στη στεριά.

Στη συνέχεια ο Bisson, βλέποντας ότι ο αγώνας ήταν μάταιος κλείνεται στην μπαρουταποθήκη και βάζει φωτιά.

H NAYMAXIA TOY ΝΑΥΑΡΙΝΟΥ

ΚΟΡΒΕΤΑ ΤΟΥ ΓΑΛΛΙΚΟΥ ΝΑΥΤΙΚΟΥ - ΤΗΣ ΙΔΙΑΣ ΕΠΟΧΗΣ

ΜΠΡΙΚΙ ΤΗΣ ΠΕΡΙΟΔΟΥ ΤΗΣ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗΣ


ΝΑΥΑΓΙΟ: ΓΕΡΜΑΝΙΚΗΣ ΝΗΟΠΟΜΠΗΣ ΜΕΤΑΦΟΡΑΣ 9/999 ΤΑΓΜΑΤΟΣ ΠΕΖΙΚΟΥ ΣΤΗΝ ΑΣΤΥΠΑΛΑΙΑ


ΓΕΡΜΑΝΙΚΑ ΑΠΟΒΑΤΙΚΑ ΚΑΘΟΔΟΝ ΠΡΟΣ ΤΗ ΔΩΔΕΚΑΝΗΣΟ

Το πρωϊ της 6ης Οκτωβρίου, το Γερμανικό 9/999 Τάγμα Πεζικού Φρούρησης επιβιβάσθηκε στο Ατμόπλοιο ΟΛΥΜΠΟΣ με αποστολή την αντικατάσταση των δυνάμεων εφόδου της Κω. Την νηοπομπή αποτελούσαν, επίσης, τα πορθμείαF30, F327, F336, F494, F496 και F532. Συνοδεία παρείχαν το ανθυποβρυχιακό σκάφος 2111 και αεροσκάφη Arado.

Το ΟΛΥΜΠΟΣ προηγείτο και ακολουθούσαν τα πορθμεία σε διπλή στήλη, ενώ στο τέλος βρισκόταν το Ανθυποβρυχιακό σκάφος. Η νηοπομπή εντοπίσθηκε από νωρίς από συμμαχικά αεροσκάφη, ενώ μια αναφορά για την πορεία της δόθηκε και από την περίπολο Τ1 του LRDG, που ήταν εγκατεστημένη σε παρατηρητήριο στην Κύθνο. Τα Γερμανικά πλοία δεν γνώριζαν πως όδευαν προς τον όλεθρο, με τους συμμάχους να έχουν αποφασίσει να χτυπήσουν τη νύχτα, όταν τα αεροσκάφη θα αποσύρονταν.

ΓΕΡΜΑΝΙΚΑ ΑΠΟΒΑΤΙΚΑ ΣΤΗ ΔΩΔΕΚΑΝΗΣΟ

Στις 3.30΄ της 7ης Οκτωβρίου ακούστηκαν 3 εκρήξεις τορπιλών, χωρίς κάποιο από τα πλοία να πληγεί. Μια ώρα αργότερα, όμως, και ενώ η νηοπομπή βρισκόταν βόρεια της Αστυπάλαιας, το Βρετανικό υποβρύχιο UNRULLY, που είχε προσβάλλει νωρίτερα την νηοπομπή, αναδύθηκε και επιτέθηκε με τα πυροβόλα του. Αρχικά έπληξε το ΟΛΥΜΠΟΣ και ένα πορθμείο, τα οποία άρχισαν να φλέγονται. Το Γερμανικό Ανθυποβρυχιακό σκάφος απάντησε αμέσως με πυρά και εξανάγκασε το υποβρύχιο σε κατάδυση. Ήταν όμως αργά.

Στις 4.50΄, τα Βρετανικά καταδρομικά SIRIUS και PENELOPE και τα αντιτορπιλικά FAULKNOR και FURY προσέγγισαν τα απροστάτευτα θηράματά τους. Το Ανθυποβρυχιακό άρχισε να βάλει εναντίον τους σε έναν άνισο αγώνα, δημιουργώντας παράλληλα προπέτασμα καπνού και διατάσσοντας τα πορθμεία να χρησιμοποιήσουν την ακτή της Αστυπάλαιας ως προκάλυμμα. Η υπεροχή των επιτιθεμένων ήταν συντριπτική. Τα δύο καταδρομικά επικεντρώθηκαν στο UJ211 και τα αντιτορπιλικά στα πορθμεία. Η θάλασσα γρήγορα γέμισε συντρίμμια, ναυαγούς και πτώματα. Οι επιζήσαντες έγιναν και αυτοί στόχοι (σύμφωνα με τις Γερμανικές αναφορές), μιας και οι ενισχύσεις αυτές δεν έπρεπε να φτάσουν στην Κω.

Εν τω μεταξύ, έχει ξημερώσει η 7η Οκτωβρίου και είχε έρθει η ώρα της Γερμανικής αεροπορίας να επέμβει. Τα Βρετανικά καταδρομικά έγιναν με τη σειρά τους στόχοι επιθέσεων από σχηματισμό JU-88, που είχαν ειδοποιηθεί ήδη από την νύχτα και είχε ζητηθεί η συνδρομή τους. Οι πυροβολαρχίες της Αστυπάλαιας (Καστελάνου, Αγίου Ιωάννη, Βίγλας) διατάσσονται να ανοίξουν πύρ κατά των Γερμανικών πλοίων. Το πράττουν, αλλά με καθυστέρηση διότι, σύμφωνα με την επίσημη αναφορά, οι διοικητές τους αντιμετώπισαν δυσκολίες να στείλουν προσωπικό από τα καταφύγιά τους προς τα πυροβόλα(!). Παρόλα αυτά, κατορθώνουν να πλήξουν την F496 που μέχρι εκείνη τη στιγμή έπλεε σχετικά αλώβητη, με δύο άμεσες βολές πυροβόλων των 76 χλστ. Αναγκάζοντάς την να προσαράξει στην παραλία του Αγίου Ανδρέα. Από λάθος, όμως, οι Ιταλικές πυροβολαρχίες βάλλουν και εναντίων των Βρετανικών αντιτορπιλικών(!). Το αποτέλεσμα των Βρετανικών επιθέσεων στην Γερμανική νηοπομπή είναι τελικά η βύθιση πέντε αποβατικών και του ΟΛΥΜΠΟΣ. Μέχρι τις 9 Οκτωβρίου, 1.027 Γερμανοί επιζώντες θα περισυλλεγούν, περίπου 70 από την F496 θα αιχμαλωτιστούν στην Αστυπάλαια, ενώ πάνω από 80 θα είναι αγνοούμενοι.

Η ημέρα συνεχίστηκε με συνεχείς προσβολές της αγγλικής Ναυτικής δύναμης από Γερμανικά βομβαρδιστικά, και αερομαχίες μεταξύ της RAF και της LUFTWAFFE. Στη σύγκρουση αυτή σημειώθηκε και η πρώτη εμπλοκή των ανώτερων τεχνολογικά Αμερικανικών μαχητικών Lighthing, που αποδείχθηκαν θανάσιμοι αντίπαλοι. Το Βρετανικό Βασιλικό Ναυτικό θα πλήρωνε εξίσου βαρύ τίμημα με τους Γερμανούς. Από τον Βρετανικό στολίσκο, καταστροφές υπέστη το PENELOPE, βυθίστηκε το αντιτορπιλικό PANTHER και βαριές ζημιές έπαθε το αντιαεροπορικό καταδρομικό CARLISLE.

TO ΓΕΡΜΑΝΙΚΟ ΑΝΘΥΠΟΒΡΥΧΙΑΚΟ UJ2111 (?)

ΤΟ ΑΝΘΥΠΟΒΡΥΧΙΑΚΟ UJ2111 (?)

TO H.M.S. PANTHER ΒΥΘΙΣΜΕΝΟ ΣΤΗΝ ΑΣΤΥΠΑΛΑΙΑ

ΤΟ Η.Μ.S. CARLISLE

TO H.M.S. PENELOPE


NAYAΓΙΟ: ΙΤΑΛΙΚΟΥ ΥΔΡΟΠΛΑΝΟΥ ΣΤΗΝ ΑΣΤΥΠΑΛΑΙΑ


ΙΤΑΛΙΚΟ ΥΔΡΟΠΛΑΝΟ ΣΤΗΝ ΡΟΔΟ

Οι Άγγλοι αξιωματικοί επανήλθαν στη Λέρο την επόμενη ημέρα με τορπιλάκατο, αντί του υδροπλάνου, γιατί ενώ αυτό πλησίαζε την Αστυπάλαια για να τους παραλάβει, πολυβολήθηκε από Γερμανικά αεροπλάνα με αποτέλεσμα να προσθαλασσωθεί με βαριές βλάβες στην παραλία Αγρελίδι του νησιού. Εκεί αν και φυλασσόταν, καταστράφηκε από πυρκαγιά που ξέσπασε από άγνωστη αιτία (!). Ήταν η αρχή μιας σειράς περίεργων γεγονότων που μακροχρόνια θα έπαιζαν τον ρόλο τους στη δημιουργία ενός κλίματος δυσπιστίας, αλλά και αμφισβήτησης στο κατά πόσο οι Ιταλικές δυνάμεις ήταν τελικά διατεθειμένες να προβάλουν πραγματική αντίσταση.

ΤΟ ΝΑΥΑΓΙΟ ΔΙΑΛΥΘΗΚΕ ΚΑΤΑ ΤΗ ΔΙΑΡΚΕΙΑ ΤΗΣ ΑΓΓΛΟΚΡΑΤΕΙΑΣ


ΝΑΥΑΓΙΟ: ΙΤΑΛΙΚΗΣ ΤΟΡΠΙΛΑΚΑΤΟΥ MS23 ΣΤΗΝ ΑΣΤΥΠΑΛΑΙΑ


ΕΙΚΟΝΑ ΤΗΣ ΤΟΡΠΙΛΑΚΑΤΟΥ ΜS12- ΣΤΟΝ ΙΔΙΟ ΤΥΠΟ ΑΝΟΙΚΕΙ ΚΑΙΗ MS23

Η Βρετανική διοίκηση, που είχε εγκατασταθεί στη Λέρο από κοινού με την Ιταλική, αποφασίζει να στείλει στην Αστυπάλαια δύο Ms (Ιταλικές τορπιλάκατοι) για επιτόπιο έλεγχο της κατάστασης, αλλά και για να καταστρέψουν το ανθυποβρυχιακό DARVIK/UJ2104 και ναμεταφέρουν το πλήρωμά του στη Λέρο. Το DARVIK/UJ2104 τραυματισμένο απο την επίθεση των συμμαχικών Αντιτορπιλικών παρέμενε εγκλοβισμένο στα χέρια των Ιταλών στη Μαλτεζάνα της Αστυπάλαιας.

Οι Ιταλικές τορπιλάκατοι MS12 και MS23 ξεκίνησαν στις 9.30 το πρωί της 18/09/1943 απο τη λέρο με προορισμό την Αστυπάλαια. Ενώ αυτές έπλεαν προς το νησί δέχθηκαν επίθεση από σχηματισμό Junkers-88. Η Ms-23 χτυπήθηκε με αποτέλεσμα να υποστεί απώλειες (1 νεκρός) και μηχανικές ζημιές, αλλά κατάφερε να καταρρίψει ένα από τα Stukas. Ωστόσο, αναγκάστηκε να προσαράξει στον ορμίσκο Ζαφείρι στην Βορειοανατολική πλευρά του νησιού, αφού εξάντλησε όλα τα πυρομαχικά της. Τα πληρώματα κατέφυγαν στη στεριά. Tο απόγευμα της 18ης η απογευματινή περιπολία αποτελειώνει το Ms-23. Tο πλήρωμα της τορπιλακάτου επιστρέφει στη Λέρο στις 21 Σεπτεμβρίου.

ΣΤΟΙΧΕΙΑ ΠΛΟΙΟΥ

Tύπος πλοίου: CRDA

Βάρος: 60 τόνοι.

Εκτόπισμα:  63,4 τόνοι.

Ταχύτητα:  32,5 κόμβοι

Πλήρωμα:  19 άτομα (κατά τη βύθιση 23).

Προέλευση κατασκευής:  Απο τον Γερμανικό τύπο 1.

Σε λειτουργία:  Απο το 1942.

ΟΠΛΙΣΜΟΣ ΠΛΟΙΟΥ

  • 2 Πυροβόλα των 20”/65.
  • 2 εκτοξευτές τορπιλών τύπου 533.
  • 2 βάσεις βομβών βυθού.

ΤΟ ΝΑΥΑΓΙΟ ΕΧΕΙ ΔΙΑΛΥΘΕΙ ΜΕ ΔΥΝΑΜΗΤΕΣ ΚΑΤΑ ΤΗ ΔΙΑΡΚΕΙΑ ΤΗΣ ΑΓΓΛΟΚΡΑΤΕΙΑΣ ΚΑΙ ΠΩΛΗΘΗΚΕ ΩΣ ΣΚΡΑΠ (ΠΑΛΙΟΣΙΔΕΡΑ). ΣΤΟ ΒΥΘΟ ΠΑΡΑΜΕΝΟΥΝ ΣΙΔΕΡΑ ΚΑΙ Η ΤΡΟΠΙΔΑ ΤΟΥ ΠΛΟΙΟΥ.


ΝΑΥΑΓΙΟ: ΑΕΡΟΣΚΑΦΟΥΣ BEAUFIGHTER ΣΤΗΝ ΑΣΤΥΠΑΛΑΙΑ


ΤΟ ΑΕΡΟΣΚΑΦΟΣ BEAUFIGHTER

Γύρω και πάνω από την Αστυπάλαια είχαν αρχίσει να διεξάγονται πολεμικές επιχειρήσεις, προεόρτια της αναμενόμενης μεγάλης μάχης στη Λέρο. Το μεσημέρι της 17ης Σεπτεμβρίου, δικινητήριο αεροπλάνο που αργότερα αποδείχθηκε ότι ήταν Νοτιοαφρικανικό (!), επιχείρησε εναντίον του λιμανιού της Μαλτεζάνας, το οποίο είναι και το μεγαλύτερο φυσικό αγκυροβόλιο του νησιού και στο οποίο οι Ιταλοί είχαν εγκαταστήσει ανθυποβρυχιακά φράγματα. Το αεροπλάνο στην πρώτη του διέλευση πολυβόλησε και βομβάρδισε τη λεμβοθύρα του φράγματος, προσκρούοντας μάλιστα και στον ιστό της. Κατά την δεύτερη εφόρμησή του βλήθηκε από τις γειτνιάζουσες αντιαεροπορικές πυροβολαρχίες με αποτέλεσμα να καταρριφθεί και να σκοτωθεί το πλήρωμά του.

Από τα έγγραφα, τους κώδικες και τον τύπο του αεροσκάφους (Beaufighter) διαπιστώθηκε ότι ήταν συμμαχικό. Οι Ιταλοί έσπευσαν να αποδώσουν την κατάρριψή του περισσότερο στην πρόσκρουσή του στον ιστό παρά στα αντιαεροπορικά πυρά. Το γεγονός όμως αυτό έπαιξε το ρόλο του στις Ιταλο-συμμαχικές σχέσεις, καθώς, όταν οι Άγγλοι ζήτησαν την επιστροφή του κώδικα που είχε βρεθεί στο αεροσκάφος, ο Ιταλός διοικητής Μαργκούτσι αρνήθηκε, ζητώντας πρώτα εξουσιοδότηση από την Ναυτική Διοίκηση Λέρου. Ενέργεια μεν σωστή από στρατιωτικής απόψεως, αλλά οι βρετανοί την ερμήνευσαν ως απροθυμία συνεργασίας.

Τόπος Ναυαγίου: Κόλπος Μαλτεζάνας Αστυπάλαιας.

ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΞΕΡΕΥΝΗΣΗ ΤΟΥ ΜΕΝΤΟΓΙΑΝΝΗ ΣΕ ΑΝΤΙΣΤΟΙΧΟ BEAUFIGHTER ΣΤΗ ΣΗΤΕΙΑ ΤΗΣ ΚΡΗΤΗΣ

ΤΟ ΝΑΥΑΓΙΟ ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΑΝΕΛΚΥΣΤΕΙ, ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΕΞΕΡΕΥΝΗΘΕΙ


ΝΑΥΑΓΙΟ: Ε/Γ ΠΑΝΟΡΜΙΤΗΣ (ΣΤΗΝ ΤΕΛΕΝΔΟ ΤΗΣ ΚΑΛΥΜΝΟΥ)


Αγοράστηκε στην Ελλάδα το 1958 και μετονομάσθηκε ως ΣΤΕΛΛΑ. Είναι το τρίτο από τα τρία πρωτοπόρα πλοία της άγονης Δωδεκανήσου. Από το 1960 εως το τέλος του, δούλεψε ως ΠΑΝΟΡΜΙΤΗΣ στα Δωδεκάνησα. Ναυάγησε στην Τέλενδο της Καλύμνου την 26/01/1966. Αν εξαιρέσουμε τις διαφορές στο κομοδέσιο, το ΠΑΝΟΡΜΙΤΗΣ θυμίζει λίγο το ΜΑΡΙΑΝΝΑ του Σκοπελίτη.

ΤΟ Ε/Γ ΠΠΑΝΟΡΜΙΤΗΣ (ΤΟ ΤΡΙΤΟ ΠΡΩΤΟΠΟΡΟ ΠΛΟΙΟ ΤΗΣ ΑΓΟΝΗΣ ΔΩΔΕΚΑΝΗΣΟΥ)

TO E/Γ ΠΑΝΟΡΜΙΤΗΣ ΣΤΗ ΡΟΔΟ

ΤΟ Ε/Γ ΠΑΝΟΡΜΙΤΗΣ ΣΤΗΝ ΣΚΑΝΔΙΝΑΒΙΑ - ΠΡΙΝ ΕΛΘΕΙ ΣΤΗΝ ΔΩΔΕΚΑΝΗΣ

Το ναυάγιο εξερευνήθηκε απο τον αυτοδύτη Μιχάλη Πάου, τον οποίο και ευχαριστούμε για την αποστολή των φωτογραφιών.


ΝΑΥΑΓΙΟ: Ε/Γ ΔΩΔΕΚΑΝΗΣΟΣ (ΤΟ ΠΡΩΤΟΠΟΡΟ ΠΛΟΙΟ ΤΗΣ ΑΓΟΝΗΣ ΔΩΔΕΚΑΝΗΣΟΥ)


TO E/Γ ΔΩΔΕΚΑΝΗΣΟΣ (ΠΡΩΤΟΠΟΡΟ ΠΛΟΙΟ ΤΗΣ ΑΓΟΝΗΣ ΔΩΔΕΚΑΝΗΣΟΥ)

 

ΤΟ Ε/Γ ΔΩΔΕΚΑΝΗΣΟΣ ΣΤΗ ΡΟΔΟ

ΤΟ Ε/Γ ΔΩΔΕΚΑΝΗΣΟΣ (ΣΚΙΤΣΟ)

Oυσιαστικά το Ε/Γ ήταν το πρώτο πλοίο που έκανε την άγονη Δωδεκανήσου. Τόσο αυτό όσο και τα άλλα δύο πλοία που άνοιξαν την γραμμή… ναυάγησαν.

ΧΑΡΤΗΣ ΠΕΡΙΟΧΗΣ ΝΑΥΑΓΙΟΥ ΤΟΥ Ε/Γ ΔΩΔΕΚΑΝΗΣΟΣ

 


ΝΑΥΑΓΙΟ: ΑΕΡΟΣΚΑΦΟΥΣ BRISTOL BEAUFIGHTER ΤΟΥ Β΄Π.Π. ΣΤΗ ΣΗΤΕΙΑ


Ένα από τα πιο επιτυχημένα αεροσκάφη των Βρετανών κατά τη διάρκεια του Β’ Παγκοσμίου Πόλεμου, το Bristol Beaufighter, που πέρασε στην ιστορία μεταξύ των άγγλων στρατιωτών με το παρατσούκλι «Beau». «Ψιθυριστό θάνατο» αποκαλούσαν οι δυνάμεις του Άξονα, και πιο συγκεκριμένα οι Γιαπωνέζοι, αυτού του τύπου τα βρετανικά αεροπλάνα. Ο Βασίλης Μεντόγιαννης και η ομάδα του ανακαλύπτουν ένα τέτοιο βυθισμένο στον βυθό στην περιοχή της Σητείας και αναλαμβάνουν να το ανελκύσουν. Μας διηγείται με τρόπο μοναδικό την αποστολή τους, ενώ με απίστευτο φωτογραφικό υλικό μας ματαφέρει κι εμάς στον βυθό, για να δούμε το ιστορικό αεροπλάνο…

«Πετούσαν χαμηλά και αργά. Κουβαλούσαν μόνο μια τορπίλη, και ο διακριτικός θόρυβος που έκαναν οι μηχανές τους γινόταν αντιληπτός μόνο όταν πλέον ήταν πολύ κοντά μας. Η πατέντα με τις καλυμμένες βαλβίδες εξαγωγής των κινητήρων τα έκανε σχεδόν αθόρυβα… Στην αρχή ακούσαμε ένα απαλό σφύριγμα, θα μπορούσε να ήταν και ο αέρας από τα ξάρτια του πλοίου, μετά ένα συνεχόμενο μονότονο ψίθυρο και μετά το ακούσαμε ξεκάθαρα. Όμως η τορπίλη είχε ήδη φύγει… Το σκάφος κλυδωνίστηκε με δύναμη και σε λιγότερο από μισή ώρα βυθίστηκε… οι περισσότεροι χάθηκαν»…

Τα Bristol Beaufighter ήταν κυρίως ελαφριά βομβαρδιστικά με δυνατότητα προσέγγισης στόχου από πολύ μικρό ύψος, αφού είχαν τη δυνατότητα να πετούν με πολύ μικρή ταχύτητα. Παράλληλα εμπλέκονταν σε αερομαχίες και αποτελούσαν αεροσκάφη προστασίας, αφού συνόδευαν νηοπομπές. Εκεί όμως που δοξάστηκαν ήταν στον αγώνα κατά των πλοίων. Τα συγκεκριμένα αεροσκάφη ήταν ίσως από τα πλέον θανατηφόρα για τα πολεμικά πλοία. Πετώντας σε πολύ μικρό ύψος ευθυγραμμίζονταν με το εχθρικό πλοίο και εξαπέλυαν τη μια και μοναδική τους τορπίλη. Η βιβλιογραφία αναφέρει πως μόνο τα αυστραλιανά Beaufighter βύθισαν περισσότερα από 700 γιαπωνέζικα σκάφη.

Από το 1939 έως και το τέλος του πολέμου, το 1945, κατασκευάστηκαν συνολικά 5.564 τέτοια αεροσκάφη.

Στο πολεμικό θέατρο του Αιγαίου κύριος αντίπαλός τους ήταν τα γερμανικά Junkers-88, επίσης δικινητήρια αλλά με τέσσερα άτομα πλήρωμα. Αν και τα Beaufighter ήταν γρηγορότερα, με μέγιστη ταχύτητα τα 488 χιλιόμετρα την ώρα (ενώ τα Jukners-88 τα 470 χιλιόμετρα την ώρα), ήταν πιο ευέλικτα και πιο ικανά στις αερομαχίες. Τα Beaufighter προξενούσαν όμως και μεγαλύτερη ζημιά στον αντίπαλο αφού διέθεταν υπεροπλία, ενώ λόγω του μεγάλου φορτίου που κουβαλούσαν ήταν αρκετά ανθεκτικά ακόμα και εάν είχαν χτυπηθεί. Πάρα πολλά αεροσκάφη κατάφερναν να επιστρέψουν στη βάση τους ακόμα και εάν είχαν δεχθεί ισχυρά πυρά. Παρόλα αυτά, μόνο στο ελληνικό χώρο υπολογίζεται πως έχουν χαθεί παραπάνω από 100 αεροσκάφη Beaufighter.

Η έρευνα του ναυαγίου

Αν και είχαμε συναντήσει τρία ναυάγια των γερμανικών αεροπλάνων Junkers-88, δεν είχαμε ποτέ συναντήσει Beaufighter. Ένα μικρό τμήμα τέτοιου αεροσκάφος είχαμε δει μόνο μια φορά στα δίχτυα αλιευτικής τράτας στη Λέρο. Γνωρίζαμε επίσης και το ναυάγιο ενός άλλου ίδιου αεροσκάφους ανοιχτά της Σερίφου, αλλά ήταν σε πολύ βαθιά νερά, και δεν γνωρίζαμε την κατάσταση στην οποία βρισκόταν.

Ξαφνικά, η πληροφορία ήρθε από την Κρήτη…

Ο Γιώργος Κλώντζας, ο ένας από την ομάδα μας, πληροφορήθηκε την ύπαρξη ενός ναυαγισμένου αεροσκάφους στη θαλάσσια περιοχή της Σητείας. Όπως μας διηγήθηκε, το ακριβές σημείο τού το υπέδειξε ο κύριος Μανόλης Βαρβαρίκος, ενώ έως εκείνο το σημείο μόνο υποθέσεις μπορούσαμε να κάνουμε για τον τύπο του αεροπλάνου. Γνωρίζαμε μόνο πως ήταν δικινητήριο. Σύμφωνα με αυτό το στοιχείο, αν και στα τρικινητήρια συνηθίζεται να αποκολλάται ο ρυγχαίος κινητήρας έτσι ώστε να μην είναι κατανοητό αν διέθετε τρεις κινητήρες, το πιθανότερο ήταν να επρόκειτο για Junkers-88, Junkers-52 ή για Beaufighter. Φυσικά, θα μπορούσε το αεροσκάφος να ήταν και κάποιου άλλου τύπου, οι δικές μας όμως υποθέσεις αρχικά περιορίστηκαν σε κάποιο από αυτά τα τρία. Για να μπορέσουμε να είμαστε έτοιμοι για τον τύπο του αεροσκάφους που θα αντιμετωπίζαμε αλλά και την κατάδυσή μας γενικότερα, κρίναμε ότι έπρεπε να καταδυθεί πρώτα ο Γιώργος, που θα μας έδινε την ανάλογη πληροφορία, ενώ θα επιβεβαιώναμε και το ακριβές στίγμα του ναυαγίου. Τελικά επρόκειτο για ένα Bristol Beaufighter!

Από εκείνο το σημείο ξεκινάμε λοιπόν τις έρευνές μας: ανοίγουμε τα κιτάπια μας, αλληλογραφούμε με το εξωτερικό, ψάχνουμε στο διαδίκτυο, επικοινωνούμε αλλά και ενημερώνουμε το Μουσείο της Πολεμικής Αεροπορίας στη Δεκέλεια. Προσπαθούμε πρώτα να ενημερωθούμε για τη βασική δομή και κατασκευή του αεροσκάφους, καθώς επίσης και σε ποια σημεία να ψάξουμε για να εντοπίσουμε την ταυτότητά του. Παράλληλα ελέγχουμε τις λίστες με τις απώλειες μήπως και ταυτίσουμε το σημείο με κάποια κατάρριψη.

Πολύ σύντομα ο Παναγιώτης Μαρκόπουλος, ειδικός στην αεροπορική ιστορία, μου ανακοινώνει πως το μοναδικό σημείο που αναγράφεται το μητρώο του αεροπλάνου είναι επάνω στους κινητήρες.

«Πουθενά αλλού, μόνο εκεί! Τα συγκεκριμένα αεροπλάνα δεν διέθεταν αριθμό παραγωγής αεροπλάνου, όπως έκαναν οι Γερμανοί, αλλά μόνο αριθμό παραγωγής για τον κάθε κινητήρα. Θα ψάξετε πίσω από τον κώνο των ελίκων στην καμπάνα του κινητήρα. Μόνο εκεί θα τον βρείτε, αν μπορέσετε να δείτε», μας λέει.

Ξεκινάμε λοιπόν από την Αθήνα και μαζί με τον Νίκο Γκόλφη συναντάμε τον Γιώργο Κλώντζα στον Άγιο Νικόλαο Κρήτης. Από εκεί το επόμενο πρωί ταξιδεύουμε για Σητεία.

Ο Γιώργος, γνωρίζοντας πλέον την περιοχή, εντοπίζει εύκολα το σημείο του ναυαγίου με το ηχοβολιστικό.

Πριν ξεκινήσουμε, μοιράζουμε τις εργασίες που πρέπει να γίνουν. Ο Νίκος αναλαμβάνει τη δυσκολότερη δουλειά να προσπαθήσει να εντοπίσει τα μεταλλικά ταμπελάκια που αναγράφουν τον αριθμό παραγωγής των κινητήρων. Εγώ, κλασικά, θα φωτογραφήσω και ο Γιώργος θα καλύψει με βίντεο.

Καθώς ετοιμαζόμαστε, η ιδέα πως θα αντικρίσω ένα αεροσκάφος από τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο μού δημιουργεί μια συγκρατημένη ευχάριστη προσμονή. Το βάθος δεν είναι μεγάλο και η κατάδυση θεωρείται εύκολη. Προσεκτικά εξετάζω τα πάντα (γιατί συνήθως όλο και κάτι ξεχνάω) και φεύγω. Δεκαέξι μέτρα και δεν φαίνεται τίποτα ακόμα. Τα ναυαγισμένα αεροπλάνα πάντα μου προκαλούν ενθουσιασμό. Δεν ξέρω πώς να το εξηγήσω, αλλά είναι κάτι που με μαγεύει. Ίσως επειδή είναι ελαφριές, κομψές, πολύ προσεγμένες κατασκευές, δημιουργήματα που αποπνέουν ποιότητα.

Είκοσι ένα μέτρα, και το βλέπω. Η ορατότητα δεν είναι κακή, αλλά εκείνη την ημέρα είχε συννεφιά, με αποτέλεσμα το φως να είναι μειωμένο. Διακρίνω τους κινητήρες, οι έλικες ορθώνονται ακόμα ψηλά προς την επιφάνεια. Κομμάτια, συντρίμμια… συνεχίζω και βρίσκομαι ακριβώς μπροστά του. Ο Νίκος έχει πάρει ήδη θέση με το κεφάλι μέσα στο δεξιό κινητήρα και ψάχνει. Από μέσα μου εύχομαι να μπορέσει να το βρει. Μετά από τόσα χρόνια, η στρειδώνα και οι θαλάσσιες επικαθίσεις καθιστούν τη δουλειά αυτή αρκετά δύσκολη. Το περιορισμένο οπτικό πεδίο της μάσκας και το λιγοστό φως, σε συνδυασμό με τα σωματίδια που ταράζονται και θολώνουν τα νερά, μας αφήνουν λίγες πιθανότητες.

Εγώ συνεχίζω, πλησιάζω στο πιλοτήριο. Μόνο τα μπροστινά τζάμια έχουν σπάσει. Όπως συμβαίνει σχεδόν πάντα, τα μπροστινά τζάμια είναι αυτά που δέχονται τη μεγαλύτερη πίεση κατά τη διαδικασία της προσθαλάσσωσης. Τα πλαϊνά βρίσκονται στη θέση τους. Οι θαλάσσιες επικαθίσεις όμως μου δίνουν την αίσθηση πως και τα πλαϊνά τζάμια αποτελούν μέρος της ατράκτου. Μόλις όμως περνάω το κεφάλι μου στο εσωτερικό του πιλοτηρίου από το μπροστινό τζάμι, τα διακρίνω καθαρά. Φωτίζονται από το εξωτερικό φως σαν βιτρό αφηρημένης τέχνης. Στο πιλοτήριο ξεχωρίζω τις θέσεις των πιλότων και τα χειριστήρια. Τα όργανα δεν μπόρεσα να τα διακρίνω καλά και σκέφτηκα να τα πλησιάσω από την άλλη πλευρά.

Συνεχίζω προς την πίσω πλευρά αλλά πλήθος συντριμμιών, διχτυών και σχοινιών δεν μου επιτρέπουν να δω. Σκέφτηκα πως θα επανέλθω αργότερα βοηθούμενος από τα παιδιά. Φεύγω από αυτό το σημείο και κολυμπάω κάτω από το ρύγχος του αεροσκάφους. Τέσσερις μαύρες τρύπες με περιμετρική επιπλέον ενίσχυση δηλώνουν το σημείο όπου στεγάζονταν οι κάννες των πυροβόλων.

Το αεροσκάφος είναι σε σχετικά κακή κατάσταση. Το ουραίο τμήμα με το πηδάλιο και το κάθετο σταθερό πιθανόν να έχουν διαλυθεί εντελώς ή διαφορετικά να έχει αποκοπεί ολόκληρο κομμάτι και να βρίσκεται κάπου αλλού. Το σημείο της ατράκτου μεταξύ του πιλοτηρίου και του θόλου του πολυβολητή έχει επίσης και αυτό διαλυθεί. Οι πτέρυγες με τις ντίζες και τα συρματόσχοινα στέκονται κενά. Τα φτερά είναι σπασμένα λίγο μετά από τους κινητήρες. Ο δεξιός κινητήρας επίσης φαίνεται να έχει σπάσει και να έχει στραβώσει, γεγονός που μας οδηγεί στο συμπέρασμα πως το αεροπλάνο πρέπει να έπεσε πρώτα με τη δεξιά πλευρά. Ίχνη των λόγων κατάρριψης δεν μπορούμε να δούμε, άλλωστε είναι εμφανές πως το αεροσκάφος έχει υποστεί σοβαρές ζημιές και από τις αλιευτικές τράτες· στην αριστερή πτέρυγα κάποια λεπτά σίδερα είναι στραβωμένα προς την επιφάνεια, αποδεικνύοντας πως τραβιόταν από την πλευρά της επιφάνειας. Από την κατάσταση του ρύγχους του αεροπλάνου και το γεγονός πως οι έλικες των κινητήρων δεν είναι στραβές αποδεικνύεται πως ο πιλότος γνώριζε έγκαιρα πώς θα προσθαλασσωθεί. Για το λόγο αυτό μείωσε όσο μπορούσε την ταχύτητά του, έσβησε τις μηχανές και προσπάθησε να προσθαλασσωθεί όσο το δυνατόν κοντύτερα στην ξηρά.

Και ενώ είμαι χαμένος στις σκέψεις μου ο Νίκος με σκουντάει στον ώμο. Τον ακολουθώ, έχω σχεδόν ξεχάσει ότι εδώ και είκοσι δύο λεπτά προσπαθούσε να εντοπίσει το ταμπελάκι. Σταματάει μπροστά από τον κινητήρα και μου δείχνει με το δάχτυλό του. Ένα μικρό ορθογώνιο ταμπελάκι καθαρό και γυαλισμένο βρισκόταν ακριβώς μπροστά στα μάτια μου. Το ήξερα, ο Νίκος διαθέτει μεγάλη υπομονή.

Πλησιάζω, τρίβω λίγο με το γάντι μου, φωτίζω με τον φακό και διαβάζω:

ENGINE TYPE:        HERCULES

ENGINE No: 11761 M

SERIES No: XVII

A.M. No:         434309

Φωτογραφίζω και κολυμπάω πάλι προς τον Νίκο. Γνωρίζοντας πια το σημείο που βρίσκεται το ταμπελάκι, ο Νίκος εντοπίζει γρήγορα το ταμπελάκι και του δεύτερου κινητήρα:

ENGINE TYPE:        HERCULES

ENGINE No: 117104 M

SERIES No: XVII

A.M. No:         434352

Ο Γιώργος έχει μόλις επιστρέψει από μία μεγάλη βόλτα γύρω από το χώρο του ναυαγίου και του δείχνουμε και εκείνου τα ταμπελάκια. Είχαμε συμφωνήσει εκ των προτέρων πως ο Γιώργος θα πραγματοποιούσε ένα μεγάλο κύκλο γύρω από το ναυάγιο, εξετάζοντας την πιθανότητα εντοπισμού του ουραίου τμήματος. Δεν είδε τίποτα όμως· μία καραβάνα του πληρώματος και μια μικρή φιάλη (πιθανόν οξυγόνου ή πυροσβεστήρας) ήταν μερικά από τα αντικείμενα του ναυαγίου.

Ξαφνικά ο Νίκος μάς εκπλήσσει και πάλι. Τον βλέπω από μακριά να έχει σηκώσει πολλή άμμο και να μου δείχνει κάτι. Πλησιάζω και βλέπω το Vickers. Το κινητό πολυβόλο που βρισκόταν στο θόλο του αεροπλάνου. Είναι διατηρημένο σε πολύ καλή κατάσταση όπου διακρίνεται εύκολα και το σταυρόνημα στην άκρη της κάννης. Δυστυχώς μου έχει τελειώσει το φιλμ και δεν το φωτογραφίζω.

Έχοντας συμπληρώσει περίπου τριάντα πέντε λεπτά κατάδυσης στα 28 μέτρα, έχει έρθει η ώρα να αναδυθούμε.

Το απόγευμα της ίδιας μέρας στη Σητεία, ρωτώντας να μάθουμε αν κάποιος ντόπιος γνώριζε ή είχε ακούσει κάτι, πληροφορηθήκαμε πως το διμελές πλήρωμά του σώθηκε. Όπως μας είπαν χαρακτηριστικά, οι Άγγλοι διασωθέντες περπατούσαν αγέρωχοι μπροστά από τους Γερμανούς, που τους συνέλαβαν αιχμάλωτους. Μάθαμε επίσης πως το ναυάγιο είναι γνωστό στους ντόπιους και πως τοπικός εκπαιδευτής καταδύσεων επισκέπτεται πότε – πότε το ναυάγιο

Θα καταδυόμασταν και την επόμενη ημέρα όπου είχα σκοπό να φωτογραφίσω το εσωτερικό του πιλοτηρίου, κάποια μικρά ευρήματα και το πολυβόλο. Δυστυχώς όμως κάποια τεχνικά προβλήματα δεν μας επέτρεψαν να συνεχίσουμε τις καταδύσεις μας και έπρεπε να αναχωρήσουμε.

Στην Αθήνα, τώρα, δεν μάθαμε και πολλά πράγματα. Πληροφορηθήκαμε ότι οι Βρετανική Πολεμική Αεροπορία δεν είχε βάση δεδομένων με το μητρώο των κινητήρων αλλά με τα διακριτικά όπου άνηκε το κάθε αεροσκάφος. Παρόλο που επικοινωνήσαμε με επιστήμονες από το εξωτερικό, δεν μπορέσαμε να βρούμε κάτι. Μας έστειλαν ολόκληρο τον κατάλογο με τις απώλειες των συγκεκριμένων αεροσκαφών στο Αιγαίο, αλλά οι καταρρίψεις και οι απώλειες είναι πάρα πολλές.

Δεν θα σταματήσουμε όμως εδώ. Φέτος το καλοκαίρι που θα ξαναβρεθούμε στην Κρήτη για μια εργασία που έχουμε με την Αρχαιολογική Υπηρεσία, θα προσπαθήσουμε να κλέψουμε λίγο χρόνο και να επανέλθουμε πάλι στο άγνωστό μας αεροπλάνο.

Επιτυχία για μας θα είναι να μάθουμε την ιστορία του. Να ταυτιστούμε με το πλήρωμά του και να ταξιδέψουμε πίσω στο χρόνο, ζώντας έστω και λίγο μέσα από την εικόνα που μας προσφέρει το βυθισμένο πολεμικό αεροσκάφος την τρομερή περίοδο του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου…

ΣΗΜΑΝΤΙΚΕΣ ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ

Τα Bristol Beaufighter, παρόλο το μεγάλο τους βάρος, ήταν αρκετά γρήγορα και υπεροπλισμένα. Επανδρώνονταν από δύο άτομα, είχαν δύο ισχυρούς κινητήρες 1.770 ίππων, τύπου Hercules, και 2.366 χιλιόμετρα αυτονομία. Διέθεταν έξι σταθερά πολυβόλα διαμετρήματος 7,7 χιλιοστών και ένα κινητό των 7,7 χιλιοστών, το γνωστό Vickers, που το χειριζόταν ο ένας εκ των δύο του πληρώματος σε περίπτωση αερομαχίας. Τα Vickers ήταν πολυβόλα που διέθεταν πολλά πλοία για την αντιεροπορική τους κάλυψη, τα περισσότερα τμήματα πεζικού και γενικότερα τα χρησιμοποιούσαν οι βρετανικές δυνάμεις σε όλες τους τις επιχειρήσεις. Το Vickers ήταν στερεωμένο πίσω από το πιλοτήριο, μπροστά από το κάθετο σταθερό φτερό, όπου, μαζί με τη θέση του πολυβολητή, το περιέβαλλε ένας θόλος από γυαλί. Στη συνέχεια διέθετε τέσσερα πυροβόλα των 20 χιλιοστών, στο ρύγχος του αεροσκάφους ακριβώς κάτω από τη θέση των πιλότων. Τέλος, μια τορπίλη και δύο βόμβες των 113 κιλών ή οχτώ ρουκέτες των 41 κιλών αέρος-επιφανείας. Είχε άνοιγμα φτερών 17,63 μέτρα και συνολικό μήκος ατράκτου 12,70 μέτρα.



ΝΑΥΑΓΙΟ: Ε/Γ ΑΘΗΝΑ ΣΤΗ ΣΥΡΝΑ ΤΗΣ ΑΣΤΥΠΑΛΑΙΑΣ ΜΕ 785 ΕΒΡΑΙΟΥΣ ΝΑΥΑΓΟΥΣ


ΤΟ ΑΘΗΝΑ

 ΣΤΟΙΧΕΙΑ ΠΛΟΙΟΥ

NAME: ATHENA

YEAR OF BUILD: 1893 IN PIRAEUS

TYPE: PASSENGER SHIP

FLAG: GREEK

TONS: 455TNS GROS, 172 TNS NET.

LPP: 49.4 M

BEAM: 7.2 M

BUILDER: MCDOWELL & BARBOUR Co INC

SPEED: 13 KNOTS

RIGGING: STEEL SINGLE SCREW STEAMER, 2 DECKS & SPAR DECK

DIMENSIONS: 162 FEET LONG, 23.6 FOOT BEAM & HOLDS 14 FEET DEEP, FORCASTLE 30 FEET LONG

PROPULSION: TRIPLE EXPANSIONS ENGINE WITH 3 CYLINDERS OF 14.22 & 371/2 INCHES DIAMETER, STROKE 30 INCHES, 77 NOMIMAL HORSE POWER, ENGINE BY MCDOWELL & BARBOUR IN PIRAEUS.

OWNERS: HELLENIC STEAM NAVIGATION (J.McDOWELL & BARBOUR MANAGERS)

ΙΣΤΟΡΙΚΟ ΠΛΟΙΟΥ

Απο το 1893 που κατασκευάσθηκε και μέχρι το 1919 που παρέμεινε στην ιδιοκτησία της J. McDOWELL & BARBOUR, MANAGERS δρομολογούνταν συνεχώς σε δρομολόγια Σαρωνικού: ΠΕΙΡΑΙΑΣ, ΑΙΓΙΝΑ, ΜΕΘΑΝΑ, ΠΟΡΟ, ΥΔΡΑ, ΣΠΕΤΣΕΣ, ΠΟΡΤΟ ΧΕΛΙ, ΛΕΩΝΙΔΙΟ, ΠΑΡΑΛΙΑ ΑΣΤΡΟΥΣ, ΝΑΥΠΛΙΟ, ΠΕΙΡΑΙΑΣ. Με εξαίρεση το 1914 όπου για πρώτη φορά δρομολογήται σε δρομολόγιο εξωτερικού: ΧΙΟ, ΣΜΥΡΝΗ, ΜΙΤΥΛΗΝΗ, ΔΑΡΔΑΝΕΛΙΑ, ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥΠΟΛΗ, ΠΥΡΓΟ, ΒΑΡΝΑ.

Το 1919 αλλάζει πλοιοκτησία καθώς πωλήται στην Ελληνική Εταιρεία Θαλασσίων Επιχειρήσεων του Παληού. Εφημερίδες της 29 Μαϊου 1920 το εμφανίζουν σε δρομολόγια: ΠΕΙΡΑΙΑ, ΧΙΟ, ΣΜΥΡΝΗ, ΣΑΜΟ, ΔΩΔΕΚΑΝΗΣΑ, ΜΑΚΡΗ.

Το 1925 το πλοίο πουλήθηκε στην Ελληνική Ατμοπλοϊα τωναδελφών Χατζηκωνσταντή και μπήκε σε διάφορα δρομολόγια, κυρίως στον Κορινθιακό και στο Ιόνιο. Φαίνεται ότι βγήκε σε εφεδρεία το 1935, παρότι έμεινε στα χέρια της εταιρείας μέχρι το 1939, οπότε σε ηλικία 46 ετών, μετά απο 4 χρόνια ακινησίας και εγκατάλειψης βυθίζεται σε πολύ μικρή απόσταση απο το λιμάνι του Πειραιά λόγω της μη συντήρισής του.

Το ίδιο έτος 1939, ανελκύσθηκε απο τους αδελφούς Εμμανουήλ και Δημήτριο Στεφανή, οι οποίοι και το πούλησαν έναντι 40,000,000 δραχμών στην εταιρεία GEORGIOS T. FATSIS & Co. Η εταιρεία αφού άλλαξε τον ατμοστρόβηλο με μηχανή DEAUTZ DIESEL, το πούλησε έναντι 700 χρυσών νομισμάτων σε εταιρεία με έδρα τον Παναμά.

Δεν υπάρχουν ακόμα στοιχεία για την πορεία του πλοίου κατά τη διάρκεια της κατοχής.

δρομολογια του 1914

1920

 

JOHN MACDOWELL

 

ΙΣΤΟΡΙΚΟ ΝΑΥΑΓΙΟΥ

Μετά τον 2ο Παγκόσμιο Πόλεμο, η Εβραϊκή οργάνωση HAGANAH ναυλώνει διάφορα πλοία τα οποία μεταφέρουν Εβραίους (επιζώντες του ολοκαυτώματος αλλά και άλλους), στην Παλαιστίνη για εποικισμό με σκοπό την ίδρυση του κράτους του Ισραήλ. Οι Βρετανοί , οι οποίοι έχουν την Εντολή της Παλαιστίνης, αντιδρούν, γιατί αυτός ο εποικισμός τους φέρνει δυσκολίες στον μεταπολεμικό χειρισμό της περιοχής. Οι βρετανοί θεωρούν αυτή την μετακίνηση παράνομη και την αντιμετωπίζουν ως λαθρομετανάστευση. Σε όλη την Ανατολική Μεσόγειο διεξάγεται ένας ακήρυχτος πόλεμος. Οι Εβραίοι με οποιοδήποτε μέσο (κυρίως δια θαλάσσης) προσπαθούν με οποιοδήποτε μέσο να φτάσουν στην Παλαιστίνη, ενώ οι Βρετανοί προσπαθούν να τους αποτρέψουν, κυρίως με το πολεμικό τους ναυτικό. Σε κάθε ταξίδι η HAGANAH δίνει ένα κωδικό όνομα στο πλοίο.

Aboard%20providence1

ΝΑΥΑΓΟΙ ΤΟΥ ΑΘΗΝΑ

Η ναύλωση, η μετονομασία και η προετημασία της αποστολής του πλοίου έγινε στο λιμάνι του Πειραιά. Επικεφαλής της αποστολής ήταν το μέλος της PALYAM, Gad Lesker και μέλη της ομάδας που συνόδευε την αποστολή οι: Abraham Lichovsky, Zvi Taitel και David Baumgarten. Το πλοίο ξεκίνησε απο το λιμάνι Bakar της τότε Γιουγκοσλαβίας, με 785 Εβραίους παράνομους μετανάστες. Το πλοίο, σύφφωνα με το σχέδιο της προκαθορισμένης πορείας του, επι δύο ευδομάδες ακολουθούσε παραπλανητικές διαδρομές, προκειμένου να μην εντοπισθεί απο τους Βρετανούς οι οποίοι προσπαθούσαν με κάθε μέσο να αποτρέψουν τον εποικισμό της Παλαιστίνης και την δημιουργεία του κράτους του Ισραήλ. Όταν έυθασε στο Αιγαίο, επικρατούσε σφοδρή θαλασσοταραχή, αναγκάζοντας το πλοίο να ακολουθεί συνεχείς πορείες ανάμεσα στα νησιά προκειμένου να αποφύγει τους ισχυρούς ανέμους που καθοστούσαν το ταξίδι εξεραιτικά επίπονο για τους ανθώπους και άκρως επικίνδυνο για το σκάφος, περιμένοντας να κοπάσει ο καιρός. Η έθεση του σκάφους στην ανοιχτή θάλασσα με κατεύθυνση το ισραήλ κρίθηκε απαγορευτική.

Στις 7 Δεκεμβρίου, καταυθάνει στη νησίδα Σύρνα ή Σειρήνα, του νησιωτικού συμπλέγματος της Αστυπάλαιας, όπου ήταν προγραμματισμένο να συναντήσει βάρκα που μετέφερε μέλη του πληρώματος (απόδειξη ότι η Σύρνα ήταν κομβικό σημείο στην μετακίνηση των παράνομων Μεταναστών). Ο καιρός όμως δεν επέτρεψε την πρόσβαση στο προκαθορισμένο σημείο και την συνάντηση. Ο πλοίαρχος όμως, σύμφωνα με αναφορές, ύστερα απο απαίτηση του επικεφαλής της αποστολής Gad Lesker (προφανώς ήταν αναγκαία η παραλαβή των μελών που θα επέβαιναν στην βάρκα), αποφασίζει την προσέγκιση στο μεγάλο κόλπο της νησίδας, που όμως ήταν αφύλαχτος στον άνεμο, και την αγκυροβολία σε αυτόν.

Κατά την διαδικασία της αγκυροβολίας, παρασυρόμενο απο τους ισχυρούς ανέμους, το πλοίο χτυπά σε ύφαλο και αρχίζει εισρροή νερού στα κατώτερα διαζώματα. Μόλις έγινε αντιλυπτό το χτύπημα και η εισρροή, οι επιβαίνοντες, σε κατάσταση πανικού, χρησιμοποιώντας σχοινιά, σεντόνια, κουβέρτες και ότι γενικά ότι μπορούσε να είναι χρησίμο, άρχισαν να πηδούν στα βράχια για να σωθούν.Κατά την προσπάθειά τους να βγούν στην στεριά πνίγηκαν 8 μετανάστες οι:

  1. Yosef Greenberg, 14 ετών.
  2. Peppy Weisberg, 16 ετών.
  3. Tsili Yankowitz, 22 ετών.
  4. Nachum David Futterman, 28 ετών.
  5. Dora Katz, 28 ετών.
  6. Shelly (αγνώστου επιθέτου), 14 ετών.
  7. Etti (αγνώστου επιθέτου), — ετών.
  8. Μετανάστης αγνώστων στοιχείων.

ΣΗΜΕΙΩΣΗ: Οι νεκροί θαύτηκαν στην Σύρνα την ίδια ημέρα. Τα οστάτους εκτάφηκαν κατά την διάρκεια της Ισραηλινής αποστολής το 1950 και μεταφέρθηκαν στο κοινητήριο της ΧΑΪΦΑΣ του ΙΣΡΑΗΛ, όπου και βρίσκονται σήμερα ενταφιασμένα.

ΜΕΛΗ ΤΗΣ ΙΣΡΑΗΛΙΝΗΣ ΑΠΟΣΤΟΛΗΣ ΤΟΥ 1950 ΣΤΗ ΣΥΡΝΑ ΚΑΤΑ ΤΟΝ ΕΚΤΑΦΙΑΣΜΟ ΤΩΝ ΛΥΨΑΝΩΝ. ΟΡΘΙΟΣ ΜΠΡΟΣΤΑ ΤΟΥΣ Ο ΘΕΟΔΩΡΟΣ ΜΕΤΑΞΩΤΟΣ

ΤΟ ΠΡΟΧΕΙΡΟ ΜΝΗΜΕΙΟ ΠΟΥ ΕΣΤΕΙΣΑΝ ΣΤΗ ΣΥΡΝΑ ΤΑ ΜΕΛΗ ΤΗΣ ΑΠΟΣΤΟΛΗΣ ΤΟΥ 1950

Oι ναυαγοί πέρασαν το πρώτο βράδυ εκτεθημένοι στους ανέμους και στο κρύο, βρεγμένοι, στην ύπεθρο της Σύρνας. με την βοήθεια του ασυρμάτου, που κατάφερε να σώσει απο το πλοίο, ο Abraham Lichavsky ειδοποιεί την Βρετανική αεροπορεία για το ναυάγιο και ταυτόχρονα δίνει αναφορά της κατάστασης στο HAMOSAD FOR ALIYAD BET, που ήταν απο Εβραϊκής πλευράς, υπεύθυνο για την αποστολή.

Στην ΣΥΡΝΑ το 1946, υπήρχαν 8 κάτοικοι. Ο αποκαλούμενος <<Βασιλιάς της ΣΥΡΝΑΣ>> (Θεόδωρος Μεταξωτός), η γυναίκα του και τα παντρεμένα παιδιά τους. Επίσης υπήρχαν 2 πηγάδια με νερό, τα οποία ο <<βασιλιάς>> επέτρεψε να χρησιμοποιήσουν οι ναυαγοί, προσφέροντας ταυτόχρονα τη μέγιστη δυνατή βοήθεια στον απόλυτα δυσανάλογο αριθμό ναυαγών.

Aboard%20providence3+dog

ΝΑΥΑΓΟΙ ΤΟΥ ΑΘΗΝΑ ΠΑΝΩ ΣΤΟ PROVIDENCE

Αμέσως με τη εκπομπή του S.O.S. από το ΑΘΗΝΑ, ξεκινάει η επιχείρηση παραλαβής των ναυαγών. Η R.A.F έριξε με αεροπλάνα τρόφιμα για τους ναυαγούς, μέχρι να αρχίσει η επιχείρηση μεταφοράς τους. Μεταξύ αυτών ήταν και αυγά σε σκόνη, με αποτέλεσμα να γίνει το νησί κίτρινο. Σε μικρό χρονικό διάστημα φθάνουν στη ΣΥΡΝΑ τα Ελληνικά Αντιτορπιλικά ΘΕΜΙΣΤΟΚΛΗΣ και ΑΙΓΑΙΟΝ καθώς και Βρετανικό Αντιτορπιλικό CHEVRON. Επίσης διατάσσεται να σπεύσει στην περιοχή το Βρετανικό Ναρκαλιευτικό PROVIDENCE, το οποίο βρίσκεται στο λιμάνι της HAIFA για να βοηθήσει τα υπόλοιπα πλοία στην επιχείρηση. Στο αντιτορπιλικό ΘΕΜΙΣΤΟΚΛΗΣ ΕΠΙΒΙΒΆΖΟΝΤΑΙ 11 μέλη του πληρώματος του ΑΘΗΝΑ και 21 ναυαγοί, οι οποίοι μεταφέρονται στη Ρόδο. Το PROVIDENCE φθάνει στη ΣΥΡΝΑ το μεσημέρι της 10ης Δεκεμβρίου και αρχίζει η δύσκολη επιχείρηση της μεταφορά των ναυαγών πάνω στα πλοία. Τα ξημερώματα της 11ης Δεκεμβρίου το PROVIDENCE φθάνει στη ΣΟΥΔΑ της ΚΡΗΤΗΣ με 256 ναυαγούς, οι 17 από τους οποίους ήταν άρρωστοι. Οι υπόλοιποι μεταφέρθηκαν με τα αντιτορπιλικά στην ΚΥΠΡΟ , όπου μεταφέρονται στο στρατόπεδο προσφύγων στο ΚΑΡΑΟΛΟ. Χαρακτηριστικό της προσπάθειας που κατέβαλαν οι Μετανάστες προκειμένου να φτάσουν στην Παλαιστίνη, με σκοπό να ιδρύσουν το κράτος του ισραήλ, ήταν το γεγονός ότι το πλήρωμα των αντιτορπιλικών, προκειμένου να βγάλει τους ναυαγούς – μετανάστες απο τους χώρους ενδιαίτησης και να τους μεταφέρει στο στρατόπεδο συγκέντρωση, αναγκάστηκε να κάνει χρήση καπνογόνων.

Times%20article%2010-12-1946

ΤΟ ΔΗΜΟΣΙΕΥΜΑΣΤΟΥΣ TIMES ΤΟΥ ΛΟΝΔΙΝΟΥ

Times%20map

ΧΑΡΤΗΣ ΑΠΟ ΤΟΔΗΜΟΣΙΕΥΜΑ ΤΩΝ TIMES ΤΟΥ ΛΟΝΔΙΝΟΥ

Ο παρακάτω χάρτης που απεικονίζει την πορεία των πλοίων που μετέφεραν τους εβραίους εποίκους αυτής της περιόδου. Αυτό που έχει ιδιαίτερη ιστορική σημασία είναι ότι όλες οι πορείες συνέκλιναν στη ΣΥΡΝΑ. Δηλαδή η ΣΥΡΝΑ ήταν το κομβικό σημείο συνάντησης των παράνομων  αυτών πλοίων και εφοδιασμού τους με εφόδια και προσωπικό. Ενώ ο <<ΒΑΣΙΛΙΑΣ ΤΗΣ ΣΥΡΝΑΣ>>, θεόδωρος Μεταξωτός, είναι φανερό ότι έπαιζε καθοριστικό ρόλο σε αυτό.

Το πλοίο ΑΘΗΝΑ με Διεθνές Διακριτικό σήμα HNPM σύμφωνα με το νηολόγιο και RAFAH ή RAFIAH σύμφωνα με το κωδικό όνομα του καταλόγου πλοίων της HAAPALAH (Οργανισμός για την μεταφορά των επιζώντων του ολοκαυτώματος από την Ευρώπη στην Παλαιστίνη και αναπόσπαστο κομμάτι της στρατιωτικής οργάνωσης PALMACH η οποία αποτέλεσε την βάση του Ισραηλινού στρατού αμέσως μετά την ίδρυση του κράτους του Ισραήλ το 1948) κατασκευάσθηκε στον ΠΕΙΡΑΙΑ από την Εταιρεία MACDOWALL & BARBOUR το 1893. Ιδιοκτήτης του πλοίου ήταν η Εταιρεία HELLENIC STEAM NAVIGATION Co (Managers) και Καπετάνιος του πλοίου ο Γιάννης Σβορώνος.

ΤΟ H.M.S. PROVIDENCE ΣΤΗ ΜΑΛΤΑ

Ο ΠΛΟΙΑΡΧΟΣ ΤΟΥ PROVIDENS Lieutenant W.E. MESSINGER MBE R.N.

ΑΞΙΩΜΑΤΙΚΟΙ ΤΟΥ H.M.S. PROVIDENCE

ΑΞΙΩΜΑΤΙΚΟΙ ΤΟΥ H.M.S. PROVIDENCE

HMS providence ΣΤΗ ΣΥΡΝΑ

ΚΑΛΙΤΕΧΝΙΚΗ ΑΠΕΙΚΟΝΙΣΗ ΤΟΥ PROVIDENCE ΠΙΣΩ ΔΙΑΚΡΙΝΕΤΑΙ Η ΣΥΡΝΑ

ΣΤΟΙΧΕΙΑ ΤΟΥ ΝΑΥΑΓΙΟΥ

Το ναυάγιο βρίσκεται καταχωρημένο στους χάρτες της Ελληνικής Υδρογραφικής Υπηρεσίας καθώς και στους χάρτες του Γερμανικού Υδρογραφικού Ινστιτούτου. Δεν είναι δύσκολο να υπολογισθεί το στίγμα του, χονδρικά βρίσκεται στο 36-20 B 026 42 A – WGS84. Aλλά η απόκλειση μπορεί να είναι μεγάλη για κάποιον που θα ήθελε να το επισκευθεί. Επίσης το βάθος του σημείου όπου βρίσκεται το ναυάγιο του πλοίου κυμαίνεται από 70 – 105 μέτρα. Κανονικά θα πρέπει να βρίσκεται βυθισμένο έχοντας την πλώρη προς το νότο και την πρύμνη προς το βορρά μιας και οι άνεμοι που έπνεαν κατά τη διάρκεια της βύθισης του ήταν νότιοι και το πλοίο είχε φουντάρει και τις δύο άγκυρές του για να κρατηθεί. Αν και αυτό δεν το βοήθησε έχουμε μια εικόνα για τη θέση του καθώς, όπως αναφέρθηκε σε σχέση με τη διαμόρφωση του βυθού, η πλώρη πρέπει να αποτελεί το βαθύτερο κομμάτι του.

Στη Σύρνα απο τη δεκαετία το 1950 πραγματοποιήθηκαν πολλές επισκέψεις Ισραηλινών. Οι κυριότερες απο αυτές ήταν απο τη δεκατία του 1970 και μετά, με αποκορύφωμα την αποστολή του 1998. Κατά παράβαση της ελληνικής νομοθεσίας (δεν έχει ζητηθεί και δεν έχει δωθεί καμία άδεια) το 1998, παράνομα αφαιρέθηκαν και βρίσκονται στο μουσείο της PALMACH στο Ισραήλ αντικείμενα φωτογραφίες των οποίων παραθέτουμε παρακάτω. Όλα αυτά με νομοθεσία του Ελληνικού κράτους <<ΠΕΡΙ ΝΑΥΑΓΙΩΝ ΣΤΗΝ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΕΠΙΚΡΑΤΕΙΑ>>, θεωρούνται ιστορική περιουσία του Ελληνικού λαού και της τοπικής κοινωνίας της Αστυπάλαιας και είναι ανα πάσα στιγμή απαιτητά ως προϊόντα κλοπής.

Το 1948, ο περιβόητος τυχοδιώκτης λαθρέμπορος του Νότιου Αιγαίου Μιχάλης Μαστώρος έχοντας δραπετεύσει απο τις φυλακές της Κρήτης, παραπλανόντας με τη συμμορία του τις αρχές, ότι ένα πτώμα που βρέθηκε στις νησίδες ήταν δικό του, έφτασε ανενόχλητος στη Σύρνα σε περίοδο που ο Μεταξωτός έλλειπε στην Αστυπάλαια. Έκοψε με δυναμίτες το βυθισμένο σκαρί στα δύο και με βαρέλια σήκωσε την μηχανή του. 

ΕΚΤΙΜΩΝΤΑΣ ΤΗ ΘΕΣΗ ΤΟΥ ΝΑΥΑΓΙΟΥ ΣΤΟ ΒΥΘΟ

<<Το ναυάγιο βρίσκεται σε δύο κομμάτια. Το αριστερό μέρος είναι γερμένο πάνω στην αριστερή πλευρά και φέναιται η είσοδος του καμπουνιού. Το άλλο μισό πρέπει να βρίσκεται καθισμένο με την καρένα στον βυθό>>(ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΓΚΑΛΟΝ, SHIPFRENDS FORUM, 13/12/2007).

Ένα ακόμη στοιχείο που προκύπτει είναι ότι το πλοίο λεγόταν Αθηνά και όχι Αθήνα και με το όνομα αυτό βρίσκεται καταχωρημένο στη σελίδα 446 του βιβλίου ΠΟΝΤΟΠΟΡΕΙΑ της Τζελίνας Χαρλάυτη και του Νίκου Βλασσόπουλου, Εκδόσεις ΕΛΙΑ 2002.

 

sirna

ΔΟΡΥΦΟΡΙΚΟΣ ΧΑΡΤΗΣΜΕ ΤΗ ΘΕΣΗ ΤΗΣ ΣΥΡΝΑΣ ΣΤΟ ΝΗΣΙΩΤΙΚΟ ΣΥΜΠΕΓΜΑ ΤΗΣ ΑΣΤΥΠΑΛΑΙΑΣ

Syrna%20Island-Google

Η ΣΥΡΝΑ ΑΠΟ ΤΟ ΔΟΡΥΦΟΡΟ

Η ΙΣΡΑΗΛΙΝΗ ΑΠΟΣΤΟΛΗ ΤΗΣ PALMACH ΣΤΟ ΒΥΘΟ ΤΗΣ ΣΥΡΝΑΣ

Θερμά ευχαριστήρια στον ΜΗΜΗΤΡΗ ΓΚΑΛΟΝ για τους δρόμους έρευνας που μας άνοιξε.

ΧΑΡΤΗΣ ΤΗΣ ΣΥΡΝΑΣ ΜΕ ΤΗ ΘΕΣΗ ΒΥΣΘΙΣΗΣ ΤΟΥ Ε/Γ ΑΘΗΝΑ

ΤΟ ΕΣΩΤΕΡΙΚΟ ΤΟΥ ΑΘΗΝΑ (ΙΣΡΗΛΙΝΗ ΑΠΟΣΤΟΛΗ 1998)

ΤΟ ΚΟΜΑΤΙ ΤΗΣ ΠΛΩΡΗΣ ΤΟΥ ΑΘΗΝΑ

Ο ΑΣΥΡΜΑΤΟΣ ΠΟΥ ΚΑΤΑΦΕΡΕ ΝΑ ΔΙΑΣΩΣΕΙ Ο Αbraham Lichovsky ΚΑΙ ΜΕ ΤΟΝ ΟΠΟΙΟ ΕΙΔΟΠΟΙΗΘΗΚΑΝ ΟΙ ΑΡΧΕΣ ΓΙΑ ΤΟ ΝΑΥΑΓΙΟ


ΝΑΥΑΓΙΟ: Ε/Γ-Ο/Γ ΕΞΠΡΕΣ ΣΑΜΙΝΑ


Σε ξέρα στα ανοιχτά της Πάρου προσάραξε το βράδυ της Τρίτης το Ε/Γ, Ο/Γ Εξπρές “Σαμίνα”, το οποίο εκτελούσε δρομολόγιο από Πειραιά για Πάρο, Νάξο, Εύδηλο, Καρλόβασι, Βαθύ, Πάτμο και Λειψούς με 500 επιβάτες, πολλοί από τους οποίους αποβιβάσθηκαν στο λιμάνι της Πάρου.

Μέχρι στιγμής δεν έχουν αναφερθεί θύματα. Στο υπουργείο Εμπορικής Ναυτιλίας έχει σημάνει συναγερμός, ενώ με βάση τις πρώτες πληροφορίες στο σημείο σπεύδουν παραπλέοντα πλοία και ρυμουλκά για να βοηθήσουν τους επιβάτες.
Σύμφωνα με το υπουργείο Εμπορικής Ναυτιλίας το πλοίο έχει υποστεί ρήγμα και κλίση”.
Μακεδονικό Πρακτορείο Ειδήσεων

Το “Εξπρές Σάμινα”, της εταιρίας Μίνοαν Φλάιν Ντόλφινς, βυθίστηκε ανοικτά της νήσου Πάρου στις 26 Σεπτεμβρίου του 2000, μετά τις 22.15 το βράδυ, αφού προσέκρουσε σε σύμπλεγμα βραχονησίδων. Μόλις δυό μίλια ανοικτά της Πάρου και χωρίς το πραγματικό μέγεθος της τραγωδίας που εκτυλίσσονταν να γίνει κατανοητό για πολλές ώρες. Η πρώτη εικόνα όλων, περιγράφεται σαφώς από το τηλεγράφημα του Μακεδονικού Πρακτορείου. Ούτε ο θάλαμος επιχειρήσεων του υπουργείου εμπορικής ναυτιλίας ούτε οι πλοιοκτήτες ανησυχούσαν, παρ’ ότι η εικόνα που έδιναν όσοι επιβάτες επικοινώνησαν με τον Τύπο, χάρη στις νέες τεχνολογίες, ήταν αυτή ενός πλοίου που βυθίζεται ενώ, λόγω συσκότισης, επικρατούν συνθήκες πανικού.

Το “Σάμινα” είχε βουλιάξει σε λιγότερο από μισή ώρα. Και στη δική του περίπτωση, οι ψαράδες κι οι απλοί πολίτες του κοντινού νησιού είναι αυτοί που κατορθώνουν να σώσουν τις περισσότερες ζωές. Τα σκάφη του λιμενικού και κάποια αγγλικά πλοία που παίρνουν μέρος σε στρατιωτική άσκηση, συμμετέχουν στις προσπάθειες διάσωσης.

Το πρωί, ενώ η Πάρος έχει ξεσηκωθεί για να ανταπεξέλθει και να μπορέσει να βοηθήσει τους διασωθέντες, γίνονται αντιληπτές οι διαστάσεις της τραγωδίας. Ογδόντα ένας άνθρωποι έχουν χάσει τη ζωή τους στη δεύτερη μεγαλύτερη μεταπολεμική ναυτική τραγωδία της χώρας, για την οποία κανείς δεν ανέλαβε την ευθύνη ενώ είναι δεδομένο το ανθρώπινο λάθος, αφού το καράβι πήγαινε με αυτόματο πιλότο…

Και το ναυάγιο του “Σάμινα” έλαβε πολιτικές διαστάσεις, καθώς έγιναν πολλές καταγγελίες για ευνοϊκή μεταχείριση της πλοιοκτήτριας του “Σάμινα”!

samina


ΝΑΥΑΓΙΟ: Φ/Γ ENINA


Το 2003 το πλοιο Αλβανικων συμφεροντων ΕΝΙΝΑ ενω μετεφερε τσιμεντα απο το Δρεπανο προς την Αλβανια, ναυαγησε μετα απο σφοδρους νοτιαδες εξω απο τη Λουτσα.
Το βαθος του ναυαγιου ειναι ακριβως 40 μετρα.

58954909800x60041868419800x60066542801800x60092034517800x600aVmNT0Agx1exI00gx1exPurPqNjz9iPqNjkbrgx1exy1r


ΝΑΥΑΓΙΟ: Ε/Γ ΠΑΤΡΙΣ ΣΤΗΝ ΚΕΑ


Το ναυάγιο της Μακριοπούντας, στην ξέρα έξω απο το ΚΕΑ ΜΠΗΤΣ (Lat. 37Deg.34’44.18″N, Long. 24Deg.15’46.42″E) στην περιοχή του Κούνδουρου χρονολογείται απο το 1868. Ανήκε στην Ελληνική Ατμοπλοϊα, την πρώτη Ελληνική ακτοπλοϊκή εταιρία (1855) με έδρα την Σύρο, τότε πρωτεύουσα της μικρής, νέας Ελλάδας. Το αρχικό του όνομα ήταν ΟΘΩΝ (το είχε αγοράσει ο Βασιλεύς μαζί με το αδελφό του πλοίο ΑΜΑΛΙΑ) τα οποία αργότερα πουλήθηκαν στην Ε.Α.

Απο ρεπορτάζ εκείνης της εποχής στην εφημερίδα «Αλήθεια» αιτία του ναυαγίου, αναφέρεται η αμέλεια του καπετάνιου. Το πλοίο το βράδυ της 24ης Φεβρουαρίου 1868 παρεξέκλινε από την πορεία του και βρήκε στην ύπουλη ξέρα. «Οι επιβάτες ήταν πολυπληθείς, σχεδόν 500. Γενική κατόπιν επήλθε ταραχή και σύγχυσις, πλην όποιο αίσχος! Οι ναύται του ατμόπλοιου αντί να προσπαθήσωσιν όπως χείρα αρρωγόν προσφέρωσιν εις τους δυστυχείς επιβάτας, λαμβάνοντας τας λέμβους του ατμόπλοιου, εξώρμησαν εις την ξηράν… Ευτυχώς μικρόν σκάφος των μηχανικών του ατμοπλοίου εχρησίμευσεν εις αυτούς…»

Ήταν ένα Εγγλέζικο ατμόπλοιο μήκους 200 περίπου ποδών και ισχύος 120 ίππων(!) με ρόδες στα πλάγια όπως στα ποταμόπλοια, και με συνδυασμένη χρήση πανιών. Χτύπησε στην ύπουλη ξέρα (ακόμα και σήμερα στην εποχή του GPS & των Chart Plotter ανέμελα πλεούμενα την πετυχαίνουν ) και βούλιαξε γρήγορα χωρίς θύματα εκείνη την κρύα νύχτα του Φεβρουαρίου 1868.

Το ναυάγιο της Μακριοπούντας, στην ξέρα έξω απο το ΚΕΑ ΜΠΗΤΣ (Lat. 37Deg.34’44.18″N, Long. 24Deg.15’46.42″E) στην περιοχή του Κούνδουρου χρονολογείται απο το 1868. Ανήκε στην Ελληνική Ατμοπλοϊα, την πρώτη Ελληνική ακτοπλοϊκή εταιρία (1855) με έδρα την Σύρο, τότε πρωτεύουσα της μικρής, νέας Ελλάδας. Το αρχικό του όνομα ήταν ΟΘΩΝ (το είχε αγοράσει ο Βασιλεύς μαζί με το αδελφό του πλοίο ΑΜΑΛΙΑ) τα οποία αργότερα πουλήθηκαν στην Ε.Α.

Απο ρεπορτάζ εκείνης της εποχής στην εφημερίδα «Αλήθεια» αιτία του ναυαγίου, αναφέρεται η αμέλεια του καπετάνιου. Το πλοίο το βράδυ της 24ης Φεβρουαρίου 1868 παρεξέκλινε από την πορεία του και βρήκε στην ύπουλη ξέρα. «Οι επιβάτες ήταν πολυπληθείς, σχεδόν 500. Γενική κατόπιν επήλθε ταραχή και σύγχυσις, πλην όποιο αίσχος! Οι ναύται του ατμόπλοιου αντί να προσπαθήσωσιν όπως χείρα αρρωγόν προσφέρωσιν εις τους δυστυχείς επιβάτας, λαμβάνοντας τας λέμβους του ατμόπλοιου, εξώρμησαν εις την ξηράν… Ευτυχώς μικρόν σκάφος των μηχανικών του ατμοπλοίου εχρησίμευσεν εις αυτούς…»

Ήταν ένα Εγγλέζικο ατμόπλοιο μήκους 200 περίπου ποδών και ισχύος 120 ίππων(!) με ρόδες στα πλάγια όπως στα ποταμόπλοια, και με συνδυασμένη χρήση πανιών. Χτύπησε στην ύπουλη ξέρα (ακόμα και σήμερα στην εποχή του GPS & των Chart Plotter ανέμελα πλεούμενα την πετυχαίνουν ) και βούλιαξε γρήγορα χωρίς θύματα εκείνη την κρύα νύχτα του Φεβρουαρίου 1868.

1471883690_b3b6aea363_o1471884720_27d49a7d5eIMG_0046-01~0

normal_PATRIS 1868normal_new-7normal_new-4~0

normal_new-3~2

1477813152_2f9e9319e3_m1476995789_de56ce3b16_m1476956789_59b00e795a_m1476952921_7ef8e19296_m


ΝΑΥΑΓΙΟ ΙΤΑΛΙΚΟΥ ΦΟΡΤΗΓΟΥ ORIA ΜΕ 4.233 ΙΤΑΛΟΥΣ ΤΗΣ ΜΕΡΑΡΧΙΑΣ REGGINA (ΦΡΟΥΡΑ ΔΩΔΕΚΑΝΗΣΟΥ)


ΝΑΥΑΓΙΟ ORIA

ΝΑΥΑΓΙΟ ORIA

Μια εκπαιδευτικη καταδυση ρουτινας,απο δυτες μιας ομαδας υποβρυχιων ιστορικων ερευνων,στα -35 μετρα κατω απο την επιφανεια της θαλασσας στα ορια του Σαρωνικου κολπου,ηταν η αρχη για την ανακαλυψη των υπολειμματων της μεγαλυτερης ναυτικης τραγωδιας του Αιγαιου και ισως μια απο τις μεγαλυτερες του 2ου Παγκοσμιου πολεμου.
Το όρια την περίοδο του πολέμου
Χρειαστηκαν πολλες ερευνες σε αρχεια και πολλες καταδυσεις,απο τους δυτες ωστε να ερθουν στο φως τα πραγματικα στοιχεια της βυθισης του «ΟΡΙΑ»,και αυτο γιατι ενω σε ολα τα αρχεια υπαρχουν στοιχεια για αντιστοιχες απωλειες της συγκεκριμενης περιοδου,για την βυθιση του «ΟΡΙΑ» δεν αναφερεται τιποτα!

Το Νορβηγικων συμφεροντων ατμοπλοιο «ΟΡΙΑ» 2127 τοννων, ναυπηγηθηκε το 1920 απο την Osbourne,Graham & CO Ltd και ταξιδεψε για τα συμφεροντα της Fearnley & Eger του Οσλο με αριθμο ναυπηγειου 222.

ITΑΛΙΚΟ ΦΟΡΤΗΟ ORIA

ITΑΛΙΚΟ ΦΟΡΤΗΟ ORIA

Το πλοίο χρησιμοποιηθηκε κατα τις επιχειρησεις των Γερμανων για την καταληψη της Νορβηγιας,μεταφεροντας στρατευματα.Τον Ιουνιο του 1941,ευρισκομενο στην Καζαμπλανκα,μετονομαζεται σε “Saint Julienne”
απο την Γαλλικη κυβερνηση του Vichy και παραμενει σε αυτο το καθεστως εως την 25η Νοεμβριου 1942 οποτε επανερχεται σε Γερμανικο ελεγχο παιρνει ξανα την αρχικη του ονομασια «ΟΡΙΑ» και φευγει απο την Μασσαλια με προορισμο την Ιταλια.
Πέρασμα πάνω από τα απομεινάρια του πλοίου
Η κρισιμη περιοδος των γεγονοτων του Σεπτεμβριου 1943 με την Ιταλικη παραδοση και τα αντιποινα των Γερμανων ειναι λιγο πολυ γνωστη σε ολους,ετσι και το «ΟΡΙΑ» «συμμετεχοντας» στις εκκαθαριστικες επιχειρησεις εναντιον των Ιταλων,βρισκεται στις 7 Φεβρουαριου 1944 στην Ροδο,εχοντας στα αμπαρια του 4,233! Ιταλους αιχμαλωτους απο την φρουρα της Λερου και της Ροδου.

Στο «ΟΡΙΑ» επισης επιβαινουν 30 Γερμανοι στρατιωτες ως φρουρα και 60 το χρησιμοποιουν για μεταφορικο μεσο,επισης επανω στο πλοιο ειναι 5 ατομα πληρωμα ,ενας Ελληνας μηχανικος και ο Νορβηγος καπετανιος Bjarne Rasmussen.

Στις 12 Φεβρουαριου 1944 και περι ωρα 18.30 το «ΟΡΙΑ» πλεει κοντα στο Σουνιο,οπου πνεουν ανεμοι δυτικοι εντασεως 10 μποφωρ. Ανατρεχοντας στα Γερμανικα ημερολογια των συνοδων πλοιων αναφερεται οτι παρ’ολες τις ελειψεις στους ναυτικους χαρτες της εποχης ειχε επισημανθει στον πλοιαρχο του «ΟΡΙΑ» η πορεια που επρεπε να ακολουθησει μεσα στην νυχτα και την θαλασσοταραχη γαι να αποφυγει υφαλους και βραχονησιδες της περιοχης, παρολα αυτα στις 18.45 μια κοκκινη φωτοβολιδα και η φωνη στον ασυρματο «προσαραξαμε»,σημανε την αρχη μιας απιστευτης τραγωδιας.

Το «ΟΡΙΑ» χτυπημενο με την δεξια πλευρα στα βραχια πλημμυριζει και αναποδογυριζει σε ελαχιστα λεπτα με την πλωρη του να εξεχει εξω απο το νερο.
4.184 Ιταλοι,και 15 Γερμανοι πνιγονται,49 Ιταλοι βγαινουν στα βραχια τραυματισμενοι,μαζι με τον Ελληνα μηχανικο τον καπετανιο τα 5 ατομα του πληρωματος καθως και τους υπολοιπους Γερμανους.

Για πολλες ημερες μετα ανασυρονται πτωματα τα οποια μεταφερονται και θαβονται στα Λεγραινα στην παραλια του Χαρακα.Απο τις ερευνες μας κατορθωσαμε να μαθουμε οτι οι νεκροι μεταφερθηκαν στην πατριδα τους οπως εγινε με τους περισσοτερους Ιταλους νεκρους στρατιωτες μετα τον πολεμο.
Ετσι το ναυαγιο αυτο εμεινε ξεχασμενο στο χρονο,εως οτου η τυχη εφερε την ανακαλυψη του απο τους δυτες, και τα μυστικα του ξανα στην επιφανεια.

Ο επιλογος της τραγωδιας γραφεται με την κοπη του ναυαγιου αμεσως μετα τον πολεμο προφανως για να χρησιμοποιηθουν τα υλικα του σε αλλες χρησεις.
Το «ΟΡΙΑ» ειναι σημερα μια αμορφη μαζα απο συντριμμια,σιδερα,βαρελια,προσωπικα ειδη και ανθρωπινα μελη των τραγικων ναυαγων,αποτελεσμα της ανατροπης του πλοιου μετα την προσκρουση, συνθετοντας μια εικονα βουβης τραγωδιας.Παρ’ολο οτι οι συγκεκριμενοι δυτες ηταν εξαιρετικα εμπειροι σε τετοιου ειδους ναυαγια απο προηγουμενες αποστολες της ομαδας τους,η ανακαλυψη τοσων υπολειμματων ανθρωπινης παρουσιας στον βυθο τους δημιουργησε μια εντονα συγκινησιακη φορτιση και μια μεγαλη επιθυμια να βρεθει η ταυτοτητα του πλοιου κατι που εγινε μετα απο ενα ολοκληρο χρονο ερευνων στα Γερμανικα,Ιταλικα και Νορβηγικα ιστορικα αρχεια.
Ειναι γεγονος οτι αμεσως μετα την τραγωδια διαταχθηκε ΕΔΕ απο την Γερμανικη διοικηση Αιγαιου,η οποια πιστευουμε εγινε περισσοτερο για λογους τακτικης παρα για λογους ουσιας και ενταχθηκε στη γενικοτερη γραμμη συγκαλυψης του γεγονοτος,κατι που ειχε γινει εφικτο εως την ημερα που το ναυαγιο ανακαλυφθηκε ξανα.
Ο βυθος ειναι γεματος απο προσωπικα ειδη των Ιταλων στρατιωτων,οπως καραβανες,παγουρια,ζωνες,αρβυλα και με τραγικοτερο αποκορυφωμα τα χαραγμενα μηνυματα πανω στις καραβανες προς τις οικογενειες τους,με τα ονοματα τους βουβοι μαρτυρες της τραγωδιας.
Ο βυθος στην περιοχη ειναι σπαρμενος με βληματα των 37 χιλιοστων του Γερμανικου ναυτικου,πυρομαχικα για το ημιαυτοματο αντιεροπορικο C/30 ενα απο τα ισχυροτερα οπλα του πολεμου αυτου που ηταν τοποθετημενο πανω στο «ΟΡΙΑ».
Επισης στο βυθο υπαρχουν σωροι απο καλυκες των 88 χιλιοστων,του γνωστου τρομερου οπλου ολων των χρησεων,το οποιο επισης εφερε στην πλωρη του το «ΟΡΙΑ» για την προστασια του.Τα βληματα που βρεθηκαν ηταν χρησιμοποιημενα και πιθανοτατα ειχαν χρησιμοποιηθει το προηγουμενο βραδυ καθως η νηοπομπη ειχε δεχθει επιθεση απο Αγγλικα πλοια ανοικτα της Κω.Οι καλυκες ως γνωστον εχρησιμοποιουντο ξανα μετα απο αναγομωση γι’αυτο και εφυλασσοντο μετα απο καθε βολη.
Καθως το «ΟΡΙΑ» ειναι ο υγρος ταφος τοσων ανθρωπων,εγιναν προσπαθειες απο την πλευρα της ομαδας των δυτων,και σε συνενοηση με την Ιταλικη πρεσβεια ετσι ωστε τα προσωπικα ειδη των Ιταλων που φερουν ονοματα να ανελκυστουν και να παραδοθουν στις οικογενειες τους,χωρις ωστοσο μεχρι σημερα αποτελεσμα.

ΚΑΤΑΔΥΣΗ ΣΤΟ ORIA

ΚΑΤΑΔΥΣΗ ΣΤΟ ORIA

ΑΝΘΡΩΠΙΝΑ ΟΣΤΑ ΣΤΟ ORIA

ΑΝΘΡΩΠΙΝΑ ΟΣΤΑ ΣΤΟ ORIA

ΕΞΕΡΕΥΝΟΝΤΑΣ ΤΟ ΝΑΥΑΓΙΟ ΤΟΥ ORIA

ΕΞΕΡΕΥΝΟΝΤΑΣ ΤΟ ΝΑΥΑΓΙΟ ΤΟΥ ORIA

ΝΕΚΡΟΚΕΦΑΛΗ ΙΤΑΛΟΥ ΣΤΡΑΤΙΩΤΗ ΤΗΣ ΦΡΟΥΡΑΣ ΔΩΔΕΚΑΝΗΣΟΥ REGGINA ΣΤΟΝ ΥΓΡΟ ΤΑΦΟ ΤΟΥ ORIA

ΝΕΚΡΟΚΕΦΑΛΗ ΙΤΑΛΟΥ ΣΤΡΑΤΙΩΤΗ ΤΗΣ ΦΡΟΥΡΑΣ ΔΩΔΕΚΑΝΗΣΟΥ REGGINA ΣΤΟΝ ΥΓΡΟ ΤΑΦΟ ΤΟΥ ORIA

ΣΥΝΤΡΙΜΙΑ ΤΟΥ ORIA ΣΤΟ ΒΥΘΟ

ΣΥΝΤΡΙΜΙΑ ΤΟΥ ORIA ΣΤΟ ΒΥΘΟ

oria9oria4



Follow

Get every new post delivered to your Inbox.

Join 35 other followers